Showing posts with label အင္တာဗ်ဴး. Show all posts
Showing posts with label အင္တာဗ်ဴး. Show all posts
Saturday, February 25, 2012
Sunday, January 15, 2012
Wednesday, December 28, 2011
Friday, October 14, 2011
ေသဒဏ္က်ခံခဲ့ရသူ ABSDF အဖြဲ႔ဝင္ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး
ေသဒဏ္က်ခံခဲ့ရသူ ABSDF အဖြဲ႔ဝင္ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး
ကိုဝိုင္း | ၾကာသပေတးေန႔၊ ေအာက္တုိဘာလ ၁၃ ရက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၁၉ နာရီ ၁၉ မိနစ္
အီးေမးလ္ပုိ႔ရန္ ပရင့္ထုတ္ရန္ PDF ဖုိင္ရယူရန္
ခ်င္းမိုင္ (မဇၥ်ိမ) ။ ။ အင္းစိန္ေထာင္မွ လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ျဖင့္ ၾကာသာပေတးေန႔က လြတ္ေျမာက္လာသူမ်ားထဲတြင္ လူသတ္မႈ၊ လက္နက္မႈ၊ မတရားအသင္းႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈတို႔ျဖင့္ ေသဒဏ္ က်ခံေနရသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ
ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး ABSDF တပ္ရင္း ၃၀၃ (ေဝွေစတီစခန္း) တြဲဖက္ အတြင္းေရးမႉး- ၁ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုး ေခၚ ဖိုးခြားလည္း ပါသည္။
၁၉၉၀ ခုတြင္ ကယားျပည္နယ္ ဒီေမာဆိုၿမိဳ႕၌ စစ္အစိုးရ တပ္ဖြဲ႔က ဖမ္းဆီးၿပီး လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ စစ္ခံု႐ံုးမွ ေသဒဏ္ စီရင္ခ်က္ ခ်လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးက ဘယ္ႏွႏွစ္ က်တာလည္း ခင္ဗ်။
“က်ေနာ္က်တာ ပထမေတာ့ ေသဒဏ္ေပါ့။ ေသဒဏ္ကေန ကၽြန္းေျပာင္းေတာ့ အစိတ္ (၂၅ ႏွစ္)။ အစိတ္ကေန အခု ၂၁ ႏွစ္ေလ။”
အစိတ္ကေန ၂၁ ႏွစ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလည္း။ က်ေနာ္ နားမလည္လို႔ပါ။
“က်ေနာ္ အစိတ္က်တယ္။ အထဲမွာ ၂၁ ႏွစ္ ၾကာတယ္။”
“အဲဒီကာလကလည္း ေထာက္လွမ္းေရးက
အင္အား ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့။
ေသလုေမ်ာပါးေပါ့။ ျပန္ေျပာရင္လည္း
ေျပာလို႔ ယံုႏိုင္မွာ မဟုတ္တဲ့ ဟာေတြပဲ
ေလ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ခံစား ခဲ့ရေတာ့ဗ်ာ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ ဒါေတြ ကေတာ့”
ဆိုေတာ့ ေလးႏွစ္က်န္ေသးတာေပါ့ လြတ္ဖို႔ အဲဒီလိုလား။
“ဟုတ္တယ္။ လံုးဝ ေလွ်ာ့ရက္ မပါဘူးေနာ္။”
အဲဒီေတာ့ ေလွ်ာ့ရက္မပါဘဲ ၂၁ ႏွစ္တိတိေနခဲ့ရတာ
ေပါ့။ ေတာက္ေလွ်ာက္ အင္းစိန္ေထာင္မွာပဲလား။
“ဟုတ္တယ္။”
ပုဒ္မေတြ တပ္တာက ဘယ္လိုမ်ဳိးလည္း။ ပုဒ္မအေၾကာင္းေတြေရာ ရွင္းျပေသးလား သူတို႔က။
“၁၇ (၂)၊ ၁၉ (စ)၊ ၃၀၂ အပိုဒ္ ၁ (ခ) တပ္ထားတာ။ အဲဒီ ၁၇ (၂) ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္က မတရားအသင္း အဖြဲ႔ဝင္ေလ။ က်ေနာ္က ေအဘီ (ABSDF) အဖြဲ႔ဝင္ကိုး။ ၃၀၂ အပိုဒ္ ၁ (ခ) က လူသတ္ေလ။ က်ေနာ္က
ေထာက္လွမ္းေရးကို သတ္လာတာကိုး။ ၁၉ (စ) က လက္နက္ငယ္အမႈ ေလ။”
ဆိုေတာ့ လူသတ္တဲ့ ကိစၥရယ္၊ လက္နက္ကိစၥရယ္ အဲဒါ ဘယ္ႏွခုႏွစ္က ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဗ်။
“၁၉၉၀၊ က်ေနာ္က အေရးအခင္းကာလမွာ ေတာခိုသြားတာကိုး။ ၈၈ ေလ။ ၈၈ မွာက်ေနာ္ ေတာခိုတယ္။
ေတာထဲမွာ ေအဘီ အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ၿပီးမွ က်ေနာ္ ေအဘီရဲ႕ တာဝန္ေပးခ်က္အရ တာဝန္ထမ္း ေဆာင္ရင္းကေန
က်ေနာ္ အဖမ္းခံရတာေလ။”
ၾကားျဖတ္ က်ေနာ္ ေမးခ်င္တာက ၁၉၈၈ ေတာခိုေတာ့ ဘယ္စခန္းကို ေရာက္လည္း ခင္ဗ်။ အဲဒီတုန္း
က စခန္းတာဝန္ခံက ဘယ္သူလဲ။
“ေဝွေစတီ camp ေလ။ ၃၀၃ ေလ။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ (စခန္း) ဥကၠ႒က ရစ္ခ်က္ေဌးရယ္ ဗ်ာ။ ဒုတိယ
ဥကၠ႒က ဦးေမာင္ေမာင္လြင္၊ အတြင္းေရးမႉးက ေဂ်ာ္လီထြန္း။ တြဲဘက္-၁ က က်ေနာ္ ေလ။ တြဲဘက္-၂ က
သဲေတာ လွထြန္းဆိုတာ ျမက္ခင္းသစ္မွာ စာေရးေနတဲ့ေကာင္ေလ။ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီမွာ သင္တန္းေတြ ဘာေတြ ၿပီးေတာ့မွ ေရွ႕တန္းထြက္တာကိုး။”
ေရွ႕တန္းက်ေတာ့ ဘယ္ကို ထြက္သြားတာလဲ။
“သံလြင္ အေနာက္ဘက္ျခမ္း၊ တိုက္ခိုက္ေရးနဲ႔ စည္း႐ံုေရး။ အဲဒီအခ်ိန္ တည္ေဆာက္ေရးကာလ လုပ္ေနတဲ့
ကာလကိုး။ ၿမိဳ႕တြင္းနဲ႔ အျပင္နဲ႔ ျပန္ခ်ိတ္ဆက္ရင္းနဲ႔ အဖမ္းခံရၿပီးမွ ေထာင္က်သြားတာ ေလ။”
ဘယ္မွာ ဖမ္းခံရတာလဲ ခင္ဗ်။
“ဒီေမာဆို အဝင္မွာဗ်ာ။”
ေဝွေစတီ စခန္းက ကယားျပည္နယ္ထဲမွာလား။
“ဟုတ္တယ္။ (ထိုင္းႏိုင္ငံ) မဲေဟာင္ေဆာင္ ေအာက္ဘက္ကေလ။”
ေထာက္လွမ္းေရးကို သတ္တယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥေလး နည္းနည္းေျပာျပေပးပါလား။
“ေထာက္လွမ္းေရး Informer ေလ။ လြိဳင္ေကာ္မွာ သတ္တဲ့ ကိစၥပါ။ အဲဒီ ၉၀ ကာလ။ ရက္ေတြေတာင္ သိပ္မမွတ္မိ
ေတာ့ဘူးဗ်။ အမႈျဖစ္စဥ္ကာလမွာ က်ေနာ္ ရက္ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူးခင္ဗ်”
“က်ေနာ္ အဓိကမွတ္ထားတာ က်ေနာ့္အမိန္႔ခ်ရက္စြဲ၊ ေထာင္ေရာက္တဲ့ ရက္စြဲေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အမိန္႔ခ်ရက္စြဲက
၁ ရက္ ၁၀ လ ၉၀ ခုုႏွစ္ မွာခ်တယ္။ ေထာင္ကို ေရာက္တာ ၃၀ ရက္ ၁၀ လ ၉၀ မွာ ေရာက္တယ္။ ၉၃ မွာ
က်ေနာ္ ကၽြန္းေျပာင္းတယ္။ အမ်ဳိးသားညီလာခံကို ဂုဏ္ျပဳ ႀကိဳဆိုေသာအားျဖင့္ ဆိုၿပီးမွ က်ေနာ့္ကို ကၽြန္းေျပာင္း တယ္ေလ။ ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ ေလွ်ာ့ေပးတာ။ က်ေနာ္က ေသဒဏ္ အျပင္ ငါးႏွစ္က်ထားေတာ့ အားလံုးေပါင္း ကၽြန္းေျပာင္းလိုက္ေတာ့ ကၽြန္းက ၂၀ (ႏွစ္) ေလ။ ၂၀ ဆို ေတာ့ အစိတ္ေပါ့ (၂၅ႏွစ္)။ က်ေနာ္ အဲဒီမွာ ၉၃ ကေန
စၿပီး အႏွစ္ အစိတ္နဲ႔ ၉၈ မတ္လေလာက္မွာ ေလွ်ာ့ရက္ေတြ ျဖတ္ေတာက္ခံရတယ္။ ေလွ်ာ့ရက္မရေတာ့ဘူး။
အခု က်ေနာ္ ေနထားရက္က ၂၁ ႏွစ္နဲ႔ ၂ ရက္ေပါ့ေလ။ လံုးဝေလွ်ာ့ရက္မပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပိုင္းက ႏိုင္ငံေတာ္ လာသြားတဲ့ တႏွစ္ ေပးတာလည္း မပါဘူးဗ်။”
လိြဳင္ေကာ္မွာလား ျပစ္ဒဏ္ခ်တာက။
“လိြဳင္ေကာ္၊ က်ေနာ့္ကို စစ္ခံု႐ံုး။ စခရ- (၃) ။ မမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ် ခံု႐ံုးဥကၠ႒ေတြ။ တာဝန္အဆင့္ေတြက ဗိုလ္မႉး
ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္ဗ်။ မဝတ (ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္) ဥကၠ႒ တေယာက္ပါတယ္။ ဒါပဲဗ် က်ေနာ္လည္း က်န္တာေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ႏွစ္ေပါင္းကလည္း ၾကာၿပီဗ်။”
အဲဒါမတိုင္မီမွာ စစ္ေၾကာေရးေတြဘာေတြ လုပ္ေသးလား။ ဘယ္လိုလုပ္လည္းဗ်။
“ဟာ လုပ္တယ္ တလ၊ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီကာလကလည္း ေထာက္လွမ္းေရးက အင္အား ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့။ ေသလုေမ်ာပါးေပါ့။ ျပန္ေျပာရင္လည္း ေျပာလို႔ ယံုႏိုင္မွာ မဟုတ္တဲ့ ဟာေတြပဲေလ။ ကိုယ္ကိုယ္
တိုင္ ခံစားခဲ့ရေတာ့ဗ်ာ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ ဒါေတြကေတာ့။”
စစ္ေၾကာေရး တလက လြိဳင္ေကာ္မွာပဲေပါ့ေနာ္။
“ဟုတ္တယ္။ လိြဳင္ေကာ္မွာပဲ။”
အင္းစိန္ေထာင္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္မွာထားလဲ။ တျခားသူေတြနဲ႔ ေနရလား။ ဘယ္လိုေနရလဲ။
“ႀကိဳးတိုက္ထဲမွာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္ ၂ တိုက္က ႀကိဳးတိုက္ပဲဟာ။ အဲဒီႀကိဳးတိုက္မွာပဲ က်ေနာ္
ေနရတာပဲ။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေတာ့ တေယာက္တည္းေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ပိုင္း လူမ်ားလာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္၊ သံုုးေယာက္ေနရတာေပါ့။ အေရးအခင္း ေခါင္းျဖတ္နဲ႔ က်တဲ့ဟာေတြ ရွိတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ ခိုးဆိုးလုယက္ၿပီး
ေသဒဏ္က်လာတဲ့ လူေတြလည္းရွိတယ္။ ေနာက္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေတြလည္း ရွိတယ္ေလ။
ကိုေအာင္ေဇယ်တို႔၊ ဦးေသာ္က၊ ဦးကိုယုတို႔၊ ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္းတို႔၊ သူတို႔ေတြနဲ႔ တတိုက္တည္းပဲ။”
သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာတာေတြ ဘာေတြ လုပ္လို႔ရလား။
“ရတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေအာင္ေဇယ်နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကိုး။”
ေထာက္လွမ္းေရးကို သတ္တဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေလး ေျပာျပေပးလို႔ရလား။
“အဲဒီကိစၥက က်ေနာ္နဲ႔ တိုက္႐ိုက္မပတ္သက္ဘူးဗ်။ တကယ္တမ္း တာဝန္ေပးခံရတာ က်ေနာ္ မဟုတ္ဘူး။ ကရင္နီက ေထာက္လွမ္းေရး တေယာက္က တာဝန္ေပးခံရတာ။ က်ေနာ္က ဝင္ကူညီရင္းနဲ႔ ျဖစ္သြားတာပါ။ လိြဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာျဖစ္တာပါ။”
အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ ေနရထိုင္ရ၊ စားရေသာက္ရ၊ က်န္းမာေရးေတြ ဘာေတြေရာ။
“အရင္တုန္းကေတာ့ ဆိုးတာေပါ့ဗ်ာ။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ အသင့္အတင့္ေလးေတာ့ ေျပာင္းလဲမႈ
ရွိပါတယ္။ စားေရးေသာက္ေရးကေတာ့။ ေဆးကုသမႈအပိုင္းမွာေတာ့ သာမန္ အက်ဥ္းသားေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔
ေတာ့ မတူဘူးေလ။ သာမန္အက်ဥ္းသားေတြက်ေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႔က်ေတာ့ နည္းနည္း လိုက္ေလ်ာမႈေလးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အဲဒီလို ခြဲျခားဆက္ဆံတာေတာ့ ရွိတယ္ေလ။”
အလုပ္ေတြဘာေတြ ခိုင္းတာေရာ ရွိေသးလား။
“အဲဒါေတာ့ မရွိဘူးဗ်။”
၂၁ ႏွစ္လံုးလံုး အဲဒီ ၂ တိုက္မွာပဲလား။
“မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္ တိုက္ေပါင္းစံုတယ္ဗ်။ ေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့ တိုက္ေျခာက္တိုက္၊ ေနာက္ (၅) ေဆာင္တိုက္ ၄၊ ၅၊ ေတာ္ေတာ္စံုတယ္။ ေနလိုက္ရတာ။”
“အဲဒီ ၈၈ ကာလက ျဖစ္ပ်က္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ တို႔က ႏွလံုးရည္နဲ႔ တိုက္လို႔မရလို႔ လက္႐ံုးရည္
နဲ႔ တိုက္ခဲ့တဲ့ လူေတြေလ။ ဒါ သူတို႔ကၾကည့္ရင္
ေတာ့ လက္ဖမိုးေပါ့၊ ကိုယ့္ဘက္ကၾကည့္ရင္ ေတာ့ လက္ဝါးေပါ့ ဗ်ာ”
ICRC (ႏိုုင္ငံတကာ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔) လာတာ ေတြ႔ခြင့္ ရေသးလား။
“ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္သိရသေလာက္ စလာတဲ့ ခုႏွစ္က
၉၉ ဗ်ာ။ ၉၈ လား ၉၉ လား ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိ
ေတာ့ဘူး။ ေတြ႔တာေတာ့ လာတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ေတြ႔ရပါတယ္။”
ဘာေတြ ေမးျမန္းသြားလဲ။
“စားဝတ္ေနေရး ဒီေလာက္ပါပဲ။ က်န္တဲ့ဟာေတြေတာ့ သူတို႔ ဘယ္ေလာက္မွ အကူအညီ မေပးႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔
ေၾကာင့္လည္း တခ်ဳိ႕ ေတာ္တန္႐ံုေျပာင္းလဲတာေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။”
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရာ ေတြ႔ခြင့္ရလား။
“လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြ႔ခြင့္ရပါတယ္။ သတ္သတ္ပါ။ ဥပမာ က်ေနာ္တို႔ အမႈေတြခ်ည္းပဲ သီးသန္႔ေပါ့။”
အခု လက္နက္မႈပါတာေပါ့ေနာ္ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးတို႔လိုဟာမ်ဳိးကို ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားထဲ မထည့္ဘူး ဆိုၿပီးေတာ့ အစိုးရကေျပာေနတာ ရွိတယ္ေလ။ တည္ဆဲ ဥပေဒ ခ်ဳိးေဖာက္တယ္ေပါ့။ အဲဒီလိုမ်ဳိး လက္နက္မႈနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအမႈ ဘာကြာတယ္လို႔ ထင္လဲဗ်။
“တန္ရာတန္ရာ ေျပာမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ႏွလံုးရည္သမား မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲဒီ ၈၈ ကာလက ျဖစ္ပ်က္ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ႏွလံုးရည္နဲ႔ တိုက္လို႔မရလို႔ လက္႐ံုးရည္နဲ႔ တိုက္ခဲ့တဲ့ လူေတြေလ။ ဒါ သူတို႔ကၾကည့္ရင္
ေတာ့ လက္ဖမိုးေပါ့၊ ကိုယ့္ဘက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ လက္ဝါးေပါ့ဗ်ာ။”
ဒါဆိုရင္ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးက အဲဒါကို ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းတခု လုပ္ေနတယ္လို႔ ယူဆတာလား။
“ဒါကို က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ႀကီးေတာ့ ပတ္သက္ေတာ့ ပတ္သက္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏွလံုးရည္နဲ႔ စာရင္ေတာ့ လက္႐ံုးရည္နဲ႔ ပိုသက္ဆိုင္တာေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ေတာ္လွန္ေရး ေလာက
သား တေယာက္ ျဖစ္သြားတာကိုး။ ႏိုင္ငံေရးထဲမွာမွ မရွိမျဖစ္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကာလတခုထဲ ေရာက္သြားတာကိုး က်ေနာ္က။”
တခုျပန္ေကာက္ခ်င္လို႔ပါ။ လြိဳင္ေကာ္ကို သြားတယ္ဆိုတာက လြိဳင္ေကာ္က ၿမိဳ႕ခံေတြကို စည္း႐ံုးေရး ဆင္းတာလား။ ဘယ္လိုပံုစံမ်ဳိးလဲ။
“ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က အရင္တုန္းက လြိဳင္ေကာ္မွာ ရွိခဲ့တဲ့ လူေဟာင္းေတြနဲ႔ အတြင္းအျပင္ ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္က
ျပတ္ေနတယ္ဗ်။ ျပတ္ေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔ စစ္ေရး သတင္းေရာ၊ ႏိုင္ငံေရးသတင္းတို႔၊ ဘာတို႔ ဟာကို ျပန္ရေအာင္ ယူတဲ့အခါၾကေတာ့ ဆက္သြယ္ရတယ္ေလ။ အတြင္းအျပင္ ျပန္ခ်ိတ္ဆက္ လုပ္ရင္းနဲ႔ က်ေနာ္ အဖမ္းခံရတာ။”
အဖမ္းခံရတဲ့ ပံုစံေလး နည္းနည္း ေျပာျပေပးလို႔ရမလား ခင္ဗ်ာ။
“အဖမ္းခံရတဲ့ပံုစံကေတာ့ဗ်ာ၊ ဒီေမာဆိုၿမိဳ႕ အဝင္မွာဗ်။ က်ေနာ္က က်ေနာ့္ကိစၥနဲ႔ ဒီေမာဆိုအသြား၊ တပ္စုတစုနဲ႔
ေတြ႔ၿပီး အဖမ္းခံရတာပဲ။ က်ေနာ့္မွာ ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ေတာ့ ပါတယ္ေလ။ အဲဒါက သိမ္းထားလို႔ မရတဲ့ဟာ၊ တျခားလူ လက္ထဲေရာက္သြားရင္ အလြဲသံုးစားလုပ္ႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြပါလို႔။ က်ေနာ္ကလည္း မထားခဲ့ဘဲနဲ႔ ယူသြားတဲ့အခါ အဲဒါေတြ အဓိကလိုျဖစ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။”
လူကေရာ နည္းနည္းေလးလား ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးတို႔ သြားတုန္းက။
“က်ေနာ့ေဘာ္ဒါ တေယာက္ေတာ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လည္း ရွင္းရွင္းေျပာမယ္၊ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ မ်ားသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ရန္သူ႔ကို အထင္သြားေသးလိုက္လို႔ က်ေနာ္မွားသြားတာေပါ့။”
ေထာင္ဝင္စာ ပံုမွန္ေတြ႔ခြင့္ရလား။
“ေထာင္ဝင္စာ ပံုမွန္ေတြ႔ခြင့္ရတယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္အိမ္ကလည္း အဆင္ေျပတာမဟုတ္ဘူးေလ။ သူတို႔ ေတြ႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိတဲ့အခ်ိန္ေလး ၄-၅ ႏွစ္ေလာက္ တခါလာ၊ ႏွစ္ႏွစ္တခါလာလိုက္ အဲဒီလို ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီမွာရွိတဲ့ က်ေနာ့္ေဘာ္ဒါ အေပါင္းအသင္းေတြကပဲ က်ေနာ့္ကို ေကၽြးထားတာကိုး။”
ဒီမွာရွိတဲ့ ေဘာ္ဒါအေပါင္းအသင္းဆိုတာ ဘယ္မွာေျပာတာလဲ။
“ေအာ္ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့ ေဘာ္ဒါအေပါင္းအသင္းေတြေလ။ သူတို႔ေတြပဲ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္႐ႈ႕
ေစာင့္ေရွာက္ထားတာေပါ့ဗ်ာ။”
ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးက အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ခင္ဗ်။
“က်ေနာ္ ၄၄ ႏွစ္ရွိၿပီ။ က်ေနာ္ ေထာင္က်တုန္းက ၂၂ ႏွစ္။”
ဆိုေတာ့ ၈၈ မွာ ဘယ္ေနရာမွာ ပါတာလဲ။
“က်ေနာ္ လိြဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕နယ္မွာ ပါတာ။ လြိဳင္ေကာ္ အေထြေထြသပိတ္ေကာ္မတီမွာပါတာ။ အဲဒီတုန္းက လံုၿခံဳေရးနဲ႔ ျပန္ၾကားေရးဌာနဘက္မွာ ပါပါတယ္။”
ဇာတိကေရာ။ မိဘေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရၿပီလား။
“လိြဳင္ေကာ္၊ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕မွာပဲ။ က်ေနာ့္အေမကေတာ့ ၈၅ (ခုုႏွစ္) ကတည္းက ေတာင္ဥကၠလာမွာ ဆံုးတယ္ဗ်။ အေဖကေတာ့ က်ေနာ့္ကိစၥနဲ႔ အလုပ္ျပဳတ္တယ္ ၾကားၿပီးမွ က်ေနာ္အဆက္အသြယ္ လံုးဝမရွိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္
မိသားစု က်န္ခဲ့တဲ့ အမေတြ ညီမေတြနဲ႔လည္း အဆက္သြယ္မရွိေတာ့ဘူး ေပ်ာက္သြားၿပီဗ်။ ေသတယ္ ရွင္တယ္ မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ အိမ္ကလည္း ေနာက္ပိုင္း ကလည္း ဘယ္သူ႔မွ မသိဘူး။ အခု က်ေနာ္ထြက္မွ ျပန္စံုစမ္း ရမွာပါ။”
၈၈ မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာလား။
“က်ေနာ္က ၁၀ တန္းေက်ာင္းသားပဲရွိေသးတယ္။ အျပင္ေျဖေနတာ က်ေနာ္က။”
ေထာင္ကထြက္ေတာ့ ေထာင္က အိမ္ျပန္ဖို႔ ပိုက္ဆံေတြဘာေတြ ေပးလား။
“၁,၀၀၀ (က်ပ္) ပဲေပးတယ္ေလ။”
ေထာင္ထဲမွာေနေတာ့ မိတ္ေဆြေတြဆီက အေထာက္အကူ အေထာက္အပံ့ရလား။
“က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဆန္နီပို႔လို႔ တဆင့္ေတာ့ ရဖူးတာရွိတယ္ဗ်။”
ဆန္နီဆိုတာ ဘယ္ကဆန္နီကို ေျပာတာလဲ။
“က်ေနာ္တို႔ ေအဘီကေလ။ သူ က်ေနာ့္ကို ပို႔ေပးလို႔ ႏွစ္ခါလား၊ က်ေနာ့ဆီေရာက္လာဖူးတယ္။ က်ေနာ့္ေဘာ္ဒါ
ကေန တဆင့္ပို႔ေပးတာ။”
အခုက အၾကမ္းမဖက္ လႈပ္ရွားမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ကိစၥေတြလည္း ရွိတာေပါ့ေနာ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာေလ။ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးအေနနဲ႔ အဲဒီအေပၚမွာ ဘယ္လိုျမင္လည္းဗ်။
“အခုလက္ရွိေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေလ့လာေနေသးတယ္ဗ်။ ဒီအျပင္မွာရွိေနတဲ့ အျပင္ေလာကသား အေျခအေန
ေတြေလ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေျပာလို႔မရေသးဘူးခင္ဗ်။”
၈၈ မွာလည္း ပါခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအေျပာင္းအလဲမွာ လက္နက္ကိုင္ လႈပ္ရွားေနတဲ့ အခန္း က႑ေတြကေရာ ဘယ္လိုလဲ။
“အဲဒီ လက္နက္ကိုင္ အခန္းက႑ကေတာ့ စြန္႔ပစ္လို႔မရတဲ့ အခန္းက႑တခုပါပဲ။ ဒါကိုလည္း ဒီလက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ႀကီး တခုလံုးနဲ႔တင္လည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရမယ္လို႔ေတာ့ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ ထင္ခဲ့တာေပါ့
ေလ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ့္အေတြ႔အႀကံဳအရ သိလာရတာကေတာ့ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္တခုထဲနဲ႔ က်ေတာ့
လည္း အဆင္မေျပေလာက္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္ဗ်။ လက္ရံုးရည္၊ ႏွလံုးရည္ ပူးတြဲၿပီး လုပ္မွပဲ အဆင္ေျပ မယ္လို႔ထင္တယ္။”
အဲဒါက ဘယ္တုန္းကစၿပီး ေျပာင္းလဲသြားတာလဲ။
“အသက္လည္းနည္းနည္းႀကီးလာ။ ဒီဘက္မွာရွိတဲ့ ေထာင္ထဲမွာေနခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေလးေတြေပါ့။ အျပင္က ၾကားတဲ့ဟာေလးေတြနဲ႔ ေနာက္ၿပီးမွ လက္ရွိ ကမၻာမွာျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေန ေတြေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ဒီလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းဘက္မွာလည္း စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ မရွိၾကတဲ့ဟာေတြကို က်ေနာ္ အဓိကေျပာခ်င္
တာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ဒီေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရင္ထဲမွာ ခံစားရတာက၊ အဲဒါ ေတာ္ေတာ္ ခံစားရတယ္ဗ်။ အဖြဲ႔အစည္းေတြ အရမ္းမ်ားျပားၿပီးမွ စည္းလံုးညီညြတ္မႈ မရွိတဲ့ဟာေလးေတြေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေလး
ေတြကေန အေျခခံတာပါပဲ။”
ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ ABSDF အဖြဲ႔ဝင္အေနနဲ႔ အဖမ္းခံရတာဆိုေတာ့ အခုေရာ ကိုယ့္ကိုယ္ ဘယ္လိုထင္လဲ။
“အခုအခ်ိန္ထိလည္း က်ေနာ္ ေအဘီရဲေဘာ္ေဟာင္း တေယာက္ အေနနဲ႔ပဲ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ထား
တယ္။ လက္ခံထားတယ္ဗ်ာ။”
ဆိုေတာ့ ABSDF အေပၚေရာ ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ။
“လက္ရွိ ေအဘီမွာ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိရေသးဘူးဗ်။
ေျပာလို႔ရရင္ ေျပာျပေပးပါ။”
ကိုသံခဲက ဥကၠ႒ အတြင္းေရးမႉး ကိုဆန္နီ၊ ကိုမ်ဳိးဝင္းက ဒုဥကၠ႒။ ဆိုေတာ့ မ်က္စိထဲျမင္လို႔ရလား။ အဲဒါဘယ္လိုေျပာခ်င္လဲ။
“ျမင္လို႔ရပါတယ္။ လက္ရွိ ABSDF ရဲ႕ အေျခအေနကေတာ့ က်ေနာ္ ၾကားရသေလာက္ကေတာ့ဗ်ာ ဒီထဲမွာေပါ့
ေလ။ လုပ္ေနတာကိုင္ေနတာေလးေတြ မဆိုးပါဘူး။ က်ေနာ္ ေအဘီအေပၚမွာ လက္ရွိလည္း ေအဘီ ရဲေဘာ္
ေဟာင္း တေယာက္အေနနဲ႔ လက္ခံထားတယ္ေပါ့ေလ။ က်ေနာ္ၾကားေနရ တာ ဒီေအဘီဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး မေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားတာ သူတို႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ် သိလား။ ဆက္လက္ၿပီးမွလည္း ေအဘီကို ရွင္သန္ ေပါက္ဖြားေနေအာင္လို႔ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္တာကိုလည္း
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။”
“အေဖကေတာ့ က်ေနာ့္ကိစၥနဲ႔ အလုပ္ျပဳတ္ တယ္ ၾကားၿပီးမွ က်ေနာ္ အဆက္အသြယ္ လံုးဝ မရွိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္ မိသားစု က်န္ခဲ့တဲ့ အမ
ေတြ ညီမေတြနဲ႔လည္း အဆက္သြယ္ မရွိေတာ့ ဘူး ေပ်ာက္ သြားၿပီဗ်။ ေသတယ္ ရွင္တယ္ မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ အိမ္ကလည္း ေနာက္ ပိုင္း ကလည္း ဘယ္သူ႔မွ မသိဘူး။ အခု က်ေနာ္ ထြက္မွ ျပန္စံုစမ္းရမွာပါ”
ABSDF ကို အစိုးရကေတာ့ မတရားအသင္းလို႔ ေျပာ
ထားတယ္။ အခု ကိုဖိုးခြား အဲဒီလိုမ်ဳိးေတြ ေျပာတဲ့
အခါက်ေတာ့ အစိုးရက တခုခု လုပ္မွာ မစိုးရိမ္ဘူး
လား။
“ဒါလည္း က်ေနာ္ အရင္ကတည္းကလည္း ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ အဲဒီကိစၥနဲ႔ လည္း က်ေနာ္က ၁၇ (၂)
ဆိုတဲ့ဟာနဲ႔ ေထာင္က်တာကိုး။ မစိုးရိမ္ပါဘူး။ အခုလက္ရွိပဲ သူတို႔ေပးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ က်ေနာ္က်ခံၿပီး ျပန္ထြက္လာၿပီေလ
ဗ်ာ။”
ျပစ္ဒဏ္ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္တဲ့ အေပၚမွာေရာ ဘယ္လိုခံစားရလည္း။ ဘယ္လိုျမင္လဲ။
“သူတို႔ ေလွ်ာ့မေပးလည္း က်ေနာ္ လြတ္ခါနီးၿပီဗ်ာ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ သူတို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ တႏွစ္ေပး
တာရယ္၊ ဟိုး နဂိုကရထားတဲ့ ေလွ်ာ့ရက္ေတြနဲ႔ အားလံုးေပါင္းလိုက္လို႔ ရွိရင္ က်ေနာ္ ေရွ႕ႏွစ္ထဲမွာ လြတ္မယ္ဗ်။
၁၀ ရက္၊ ဒီဇင္ဘာမွာ က်ေနာ္လြတ္မွာ။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၁၀ ဒီဇင္ဘာ။ က်ေနာ္လြတ္မယ့္ရက္။ အဲဒါ က်ေနာ့္ရက္ပဲ။
၉၃ ကေန ၉၈ မတ္လအထိ ရထားတဲ့ ေလွ်ာ့ရက္ေတြ ေပါ့ေလ။”
အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ နီးနီးကပ္ကပ္ သိတဲ့လူေတြ ဘယ္သူေတြ က်န္ခဲ့ေသးလည္းဗ်။
“ဥာဏ္ထြန္းလင္းလို႔လည္း ေခၚတယ္ ဥာဏ္ႀကီး- ရန္ႏိုင္ ဗကသ ႏိုင္ငံျခားေရး ေကာ္မတီကေလ က်န္တယ္၊
ညီညီထြန္း ကႏၱရဝတီ ဂ်ာနယ္က အယ္ဒီတာ။ ေသာ္ဇင္ထြန္း၊ ေကာင္းျမတ္လိႈင္၊ ေစာႏိုဘယ္ တို႔က ပိုက္ဆံမွာ ဆင္တံဆိပ္ေနရာမွာ အန္တီစုပံုကိုထည့္ၿပီးမွ ျဖန္႔တယ္ဆိုၿပီးမွ ေထာင္က်လာတဲ့ အမႈတြဲ ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ သက္ႏိုင္ဦးနဲ႔။ ေနာက္ သန္းႏိုင္ဦးဆိုတာ မႏၱေလး အန္အယ္ဒီက။ ေနာက္ ရခိုင္အုပ္စုေတြ က်န္ေသးတယ္၊
ေအာင္ႏိုင္တို႔၊ ေဇာ္ထြန္းႏိုင္တို႔။ ေနာက္ စက္တင္ဘာ ကိစၥတုန္းက က်ခဲ့တဲ့ ဘုန္းႀကီး ဦးဝါယမတို႔၊ ဝိသုတၳိ၊ က်န္ေသးတယ္။ တိုက္ထဲမွာဆိုရင္ လည္း သက္လိႈင္၊ ေမာင္ေမာင္ျမင့္တို႔ အမ်ားႀကီးက်န္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြ က ႏွစ္ႀကီးေတြဗ်။ ေနထားတဲ့ ေနထားေတြက တေယာက္ကို ၄-၅ ႏွစ္ေတာ့ ရွိၾကၿပီေပါ။့”
လက္ရွိက်န္းမာေရး အေျခအေန ေျပာျပေပးပါလား။
“လိပ္ေခါင္း ခြဲရဦးမယ္ဗ်။ က်ေနာ္ေထာင္ထဲမွာကတည္းက ခြဲစိတ္တင္ထားတာ ခြင့္ျပဳခ်က္ကေတာ့ က်ၿပီးၿပီ။
ထုတ္ဖို႔ မေန႔က ထုတ္မလား၊ ဒီေန႔ထုတ္မလားဆိုတာ၊ ဒီေန႔ထုတ္လာလို႔။ မေန႔က လြတ္လာလို႔။ ၁၄-၁၅ ႏွစ္
ေလာက္ရွိၿပီျဖစ္ေနတာ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ထိန္းတာေပါ့ဗ်ာ။ ခြဲစိတ္ဖို႔ က ပထမ မခြဲစိတ္ခ်င္ဘူးေပါ့။ တေျဖး
ေျဖးနဲ႔ ဆိုးဆိုးလာေတာ့ ခြဲစိတ္ဖို႔တင္လိုက္တာ။ ေဆးေတြ ဘာေတြေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေလးေပး ပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာ။”
“က်ေနာ္တို႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမ ၂၂ ရက္ေန႔က ကိစၥကို သိေသးလားမသိဘူး။ က်ေနာ္တို႔ Hunger strike (အစာငတ္ခံ
ဆႏၵျပ) ဝင္တဲ့ကိစၥေလ”
အဲဒါေလး ေျပာျပပါဦး ခင္ဗ်ာ။
“က်ေနာ္တို႔ ၁၇ ေယာက္ေလ။ ဥာဏ္ႀကီးရယ္၊ ေကာင္းျမတ္လိႈင္၊ ေသာ္ဇင္ထြန္း၊ ဇင္လင္းရွိန္၊ ႏိုင္ဝင္း၊ ေဇာ္လတ္၊
ေအာင္ႏိုင္၊ ေဇာ္ထြန္းႏိုင္၊ ဝဏၰေဌး ( ေခၚ ) ဝိသုတၳိ၊ ေစာႏိုဘယ္၊ သက္ႏိုင္ဦး၊ သန္းႏိုင္ဦး၊ ညီညီထြန္း၊
ဦးတိေလာက၊ အားလံုးေပါင္း သံဃာ သံုးပါးပါတယ္။ ေမ ၂၂ ရက္ေန႔က ဒီအင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပတယ္ေလ။ ဒီႏွစ္မွာ”
“က်ေနာ္တို႔ demand (ေတာင္းဆိုခ်က္) က ေျခာက္ခ်က္တင္ တယ္။ စားေရးေပါ့ေလ သူတို႔ေကၽြးေနတာထက္
ပိုၿပီးမွ နည္းနည္း ေခတ္မွီမွီေလး ေကၽြးေပးဖို႔ရယ္၊ အဝတ္အစားကိစၥ အဝတ္ကို ပံုစံေပးတဲ့ အဝတ္အစားက အရွက္လံုေအာင္ ေပးထားတာေလးေလ။ အရမ္းလည္းပါးတယ္။ အဲဒါေလးကို လူ႔ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ညီတဲ့ အဝတ္အစား
ေတြေပးဖို႔၊ ေနာက္ ေနေရးကိစၥမွာ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ အခန္းေတြမွာ ဂ်ပိုးေတြ၊ ျခင္ေတြ၊ အရမ္းမ်ားတာေကာဗ်။
ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ သာမန္-သီးသန္႔ အက်ဥ္းသားေတြကို ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔တဲ့အခါမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ႔သလိုမ်ဳိး လြတ္လပ္စြာေတြ႔ခြင့္ေပးဖို႔။ ေနာက္ စာေရးခြင့္ေတာင္း တယ္ဗ်။”
စာေရးခြင့္ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလည္း။ အျပင္ကိုဆက္သြယ္ခြင့္လား။
“ေထာင္ထဲမွာေနၿပီးမွ စာေရးခြင့္ေပါ့ဗ်ာ၊ ႀကိဳက္တဲ့စာေရးခြင့္ေပါ့ဗ်ာ။ (အျပင္ကိုဆက္သြယ္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး) ကိုယ့္ဟာ ကိုေရးဖို႔၊ ဝတၳဳပဲ ေရးေရး ေဆာင္းပါးပဲေရးေရးေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို သီးသန္႔ ထားေပးဖို႔၊ အဲဒီ အခ်က္ ေျခာက္ခ်က္ေတာင္းတာ။”
“ေတာင္းေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ၁၇ ေယာက္လံုးကို ၅ ေဆာင္တိုက္ထဲမွာ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ ျပင္ပနဲ႔ အဆက္ အသြယ္ျဖတ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ၂၂ ရက္ေန႔စတယ္ ၂၃၊ ၂၄၊ ၂၅ ရက္ေန႔က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို လာၿပီးမွ ညွိႏိႈင္းတဲ့ အဖြဲ႔ရွိတယ္ဗ်။ အဖြဲပေခါင္းေဆာင္ ေထြအုပ္ဦးစီးဌာနၫႊန္မႉး ဦးတင္သိန္း ဆိုတာ၊ ေနာက္ အက်ဥ္းဦးစီးဘက္က ဗိုလ္မႉးထြန္းစိုး၊ ခရိုင္ရဲမႉးရယ္၊ စသံုးလံုး ရယ္၊ က်ေနာ္တို႔ကိစၥေတြ သူတို႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္၊ ဘာညာဆိုေတာ့ဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ က သပိတ္လွန္ေပးလိုက္တာေပါ့။ သပိတ္လွန္ေပးၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ၁၇ ေယာက္ကို အဲဒီ (၅) ေဆာင္တိုက္ထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။”
“က်ေနာ္တို႔ေတာင္းတဲ့အခ်က္ေတြက အထက္အစိုးရပိုင္းကလည္း သိသြားတာကိုး။ သူတို႔ရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္အရ
ေတာ့ ဒုသမၼတဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦးအထိ ေရာက္သြားတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မသိဘူး
ေနာ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း လူႀကီးသိၿပီဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လိုခ်င္တဲ့ အခ်က္ရသြားၿပီေလ။ သပိတ္လွန္ေပးလိုက္တာ။ လူႀကီးပိုင္းေတြက ကတိေပးတာကိုး။”
“၅ ေဆာင္တိုက္ထဲ ထည့္ထားၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လိုအပ္တဲ့ဟာေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပါ့ေလ သူတို႔ လုပ္ေပးပါတယ္။ (၅) ေဆာင္တိုက္ကို သူတို႔ေသခ်ာ ျပန္ျပင္ေပးတယ္ေလ။ ေရေလာင္းအိမ္သာတို႔ ဘာတို႔၊
ေအာက္က ေၾကြျပားခင္းတာဘာညာ လုပ္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ၿပီးကာမွ လုပ္ေပးတာ။ ေဆးဝါး ကုသတဲ့ အခါမွာလည္း အရင္နဲ႔ မတူေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔အတြက္ သီးသန္႔ပံုစံမ်ဳိးလိုျဖစ္သြားတာေပါ့။ က်န္တဲ့ တျခားဟာေတြကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းေပါ့။”
"အျပင္ကၾကားတဲ့ဟာေလးေတြနဲ႔ ေနာက္ၿပီးမွ လက္ရွိ ကမၻာမွာျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေန
ေတြေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ဒီလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းဘက္မွာလည္း စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ မရွိၾကတဲ့ဟာေတြကို က်ေနာ္ အဓိက ေျပာခ်င္ တာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ဒီေထာင္ထဲမွာ ရွိတဲ့လူ
ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရင္ထဲမွာ ခံစား ရတာက၊ အဲဒါ ေတာ္ေတာ္ ခံစားရတယ္ဗ်။”
ဒါဆို ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးတို႔ ၁၇ ေယာက္ အတြက္ပဲ လုပ္ေပးတဲ့သေဘာေပါ့။
“အဲဒီသေဘာမ်ဳိးျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်မွ သိတာပါ။ အစကေတာ့ အားလံုးအတြက္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္တာ။
ေနာက္ပိုင္း ဒီကိစၥကို က်ေနာ္တို႔ ေစာဒကတက္ တယ္ေလ။ သူတို႔အေနနဲ႔ လည္း တေျဖးေျဖးနဲ႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ
ေနပါတယ္ဆိုတာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ဝန္ခံပါတယ္။”
ေထာင္ဝင္စာေတြ႔တာ မလြတ္လပ္ဘူးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ။
“က်ေနာ္တို႔က မွန္ခန္းနဲ႔ ေတြ႔ရတယ္ဗ်။ တယ္လီဖံုးနဲ႔ ေျပာရတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက်ေတာ့ သီးသန္႔ ဧည့္ခန္း ထဲမွာေတြ႔ရတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔က်ေတာ့ လံုၿခံဳေရးက စာနဲ႔လည္းလိုက္မွတ္တယ္ ႏွစ္ေယာက္ (မွတ္တယ္)။
ဟိုဘက္၊ ဒီဘက္ေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဖံုးနဲ႔လည္း ေျပာရတယ္။ မလြတ္လပ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက်ေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာေနၾကတာကိုး။ စင္ကာပူတို႔၊ အေမရိကန္၊ တ႐ုတ္၊ ထိုင္းတို႔ အဲဒါေတြေပါ။့”
အဝတ္အစားက တစံုပဲေပးတာလား။
“အဝတ္အစားက စက်ျခင္းေတာ့ ႏွစ္ စံုဗ်။ ေနာက္ပိုင္းက်မွ ေျခာက္လကိုု တစံုတစံုလဲေပးတယ္။ ေျခာက္လ
တစံုတစံု လဲေပးတယ္ဆိုတာလည္း က်ေနာ္တို႔က်မွ လဲေပးတာပါ။ တျခားသူေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ မရဘူးေပါ့။”
ေထာင္ထဲမွာ စာဖတ္ခြင့္ရလား။ ဘယ္လိုစာမ်ဳိးဖတ္ရလည္း။
“ဖတ္ခြင့္ရတယ္ေလ။ သူတို႔ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ စိစစ္တာဘာညာလုပ္ေနတာနဲ႔ သံုုးရက္ေတာ့ ၾကာတာေပါ့။ သူတို႔ ေထာင္ဝင္စာလာလို႔ အိမ္ကသြင္းေပးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြေပါ့။ အမ်ားအားျဖင့္ ေတာ့ The Voice တို႔၊ ျပည္သူ႔
ေခတ္တို႔၊ Weekly Eleven တို႔။ အစိုးရထုတ္တဲ့သတင္းစာက်ေတာ့ အက်ဥ္းဦးစီးက ေပးတယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ဆို ေန႔ခင္း ၁၂ နာရီေလာက္ဆို စဖတ္ရၿပီ။ က်ေနာ္တို႔တိုက္ကို တေစာင္ေပးထားတယ္။”
တိုက္မွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ။
“က်ေနာ္တို႔ (၅) ေဆာင္တိုက္မွာ အားလံုးေပါင္း လြတ္သြားတာနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုေတာ့ လက္ရွိ ကိုုးေယာက္ပဲ က်န္တယ္။ အရင္တုန္းက က်ေနာ္တို႔ ၁၇ ေယာက္မွာ ပထမ တေယာက္လြတ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ တို႔ လြတ္တဲ့လူဆို
ေလးေယာက္ ရွိသြားၿပီေပါ့။ က်န္တဲ့ ၁၃ ေယာက္မွာ သံုုးေယာက္က ေထာင္ေဆးရံု မွာ ႏွစ္ေယာက္၊ အျပင္ေဆးရံု
မွာ တေယာက္။ အျပင္ေဆးရံုမွာတက္ေနတဲ့ ေဇာ္ထြန္းႏိုင္ဆိုတဲ့ ရခိုင္က ဂရင္ဂ်ီနာခြဲတာဗ်။ က်န္တဲ့ တိေလာက
ဆိုတဲ့ ဘုန္းႀကီး ... ဆီးေရာဂါ။ မ်ဳိးႀကီးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးက်ေတာ့ သူက စိတ္က်ေရာဂါပံုစံမ်ဳိးျဖစ္ေနတာ။”
ေထာင္ထဲမွာ သံဃာေတြကို ဆက္ဆံတဲ့ပံုစံကေရာ ဘယ္လိုလဲ။
“အာ … လူလိုပါပဲ။”
ကိုဝိုင္း | ၾကာသပေတးေန႔၊ ေအာက္တုိဘာလ ၁၃ ရက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၁၉ နာရီ ၁၉ မိနစ္
အီးေမးလ္ပုိ႔ရန္ ပရင့္ထုတ္ရန္ PDF ဖုိင္ရယူရန္
ခ်င္းမိုင္ (မဇၥ်ိမ) ။ ။ အင္းစိန္ေထာင္မွ လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ျဖင့္ ၾကာသာပေတးေန႔က လြတ္ေျမာက္လာသူမ်ားထဲတြင္ လူသတ္မႈ၊ လက္နက္မႈ၊ မတရားအသင္းႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈတို႔ျဖင့္ ေသဒဏ္ က်ခံေနရသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ
ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး ABSDF တပ္ရင္း ၃၀၃ (ေဝွေစတီစခန္း) တြဲဖက္ အတြင္းေရးမႉး- ၁ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုး ေခၚ ဖိုးခြားလည္း ပါသည္။
၁၉၉၀ ခုတြင္ ကယားျပည္နယ္ ဒီေမာဆိုၿမိဳ႕၌ စစ္အစိုးရ တပ္ဖြဲ႔က ဖမ္းဆီးၿပီး လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ စစ္ခံု႐ံုးမွ ေသဒဏ္ စီရင္ခ်က္ ခ်လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးက ဘယ္ႏွႏွစ္ က်တာလည္း ခင္ဗ်။
“က်ေနာ္က်တာ ပထမေတာ့ ေသဒဏ္ေပါ့။ ေသဒဏ္ကေန ကၽြန္းေျပာင္းေတာ့ အစိတ္ (၂၅ ႏွစ္)။ အစိတ္ကေန အခု ၂၁ ႏွစ္ေလ။”
အစိတ္ကေန ၂၁ ႏွစ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလည္း။ က်ေနာ္ နားမလည္လို႔ပါ။
“က်ေနာ္ အစိတ္က်တယ္။ အထဲမွာ ၂၁ ႏွစ္ ၾကာတယ္။”
“အဲဒီကာလကလည္း ေထာက္လွမ္းေရးက
အင္အား ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့။
ေသလုေမ်ာပါးေပါ့။ ျပန္ေျပာရင္လည္း
ေျပာလို႔ ယံုႏိုင္မွာ မဟုတ္တဲ့ ဟာေတြပဲ
ေလ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ခံစား ခဲ့ရေတာ့ဗ်ာ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ ဒါေတြ ကေတာ့”
ဆိုေတာ့ ေလးႏွစ္က်န္ေသးတာေပါ့ လြတ္ဖို႔ အဲဒီလိုလား။
“ဟုတ္တယ္။ လံုးဝ ေလွ်ာ့ရက္ မပါဘူးေနာ္။”
အဲဒီေတာ့ ေလွ်ာ့ရက္မပါဘဲ ၂၁ ႏွစ္တိတိေနခဲ့ရတာ
ေပါ့။ ေတာက္ေလွ်ာက္ အင္းစိန္ေထာင္မွာပဲလား။
“ဟုတ္တယ္။”
ပုဒ္မေတြ တပ္တာက ဘယ္လိုမ်ဳိးလည္း။ ပုဒ္မအေၾကာင္းေတြေရာ ရွင္းျပေသးလား သူတို႔က။
“၁၇ (၂)၊ ၁၉ (စ)၊ ၃၀၂ အပိုဒ္ ၁ (ခ) တပ္ထားတာ။ အဲဒီ ၁၇ (၂) ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္က မတရားအသင္း အဖြဲ႔ဝင္ေလ။ က်ေနာ္က ေအဘီ (ABSDF) အဖြဲ႔ဝင္ကိုး။ ၃၀၂ အပိုဒ္ ၁ (ခ) က လူသတ္ေလ။ က်ေနာ္က
ေထာက္လွမ္းေရးကို သတ္လာတာကိုး။ ၁၉ (စ) က လက္နက္ငယ္အမႈ ေလ။”
ဆိုေတာ့ လူသတ္တဲ့ ကိစၥရယ္၊ လက္နက္ကိစၥရယ္ အဲဒါ ဘယ္ႏွခုႏွစ္က ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဗ်။
“၁၉၉၀၊ က်ေနာ္က အေရးအခင္းကာလမွာ ေတာခိုသြားတာကိုး။ ၈၈ ေလ။ ၈၈ မွာက်ေနာ္ ေတာခိုတယ္။
ေတာထဲမွာ ေအဘီ အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ၿပီးမွ က်ေနာ္ ေအဘီရဲ႕ တာဝန္ေပးခ်က္အရ တာဝန္ထမ္း ေဆာင္ရင္းကေန
က်ေနာ္ အဖမ္းခံရတာေလ။”
ၾကားျဖတ္ က်ေနာ္ ေမးခ်င္တာက ၁၉၈၈ ေတာခိုေတာ့ ဘယ္စခန္းကို ေရာက္လည္း ခင္ဗ်။ အဲဒီတုန္း
က စခန္းတာဝန္ခံက ဘယ္သူလဲ။
“ေဝွေစတီ camp ေလ။ ၃၀၃ ေလ။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ (စခန္း) ဥကၠ႒က ရစ္ခ်က္ေဌးရယ္ ဗ်ာ။ ဒုတိယ
ဥကၠ႒က ဦးေမာင္ေမာင္လြင္၊ အတြင္းေရးမႉးက ေဂ်ာ္လီထြန္း။ တြဲဘက္-၁ က က်ေနာ္ ေလ။ တြဲဘက္-၂ က
သဲေတာ လွထြန္းဆိုတာ ျမက္ခင္းသစ္မွာ စာေရးေနတဲ့ေကာင္ေလ။ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီမွာ သင္တန္းေတြ ဘာေတြ ၿပီးေတာ့မွ ေရွ႕တန္းထြက္တာကိုး။”
ေရွ႕တန္းက်ေတာ့ ဘယ္ကို ထြက္သြားတာလဲ။
“သံလြင္ အေနာက္ဘက္ျခမ္း၊ တိုက္ခိုက္ေရးနဲ႔ စည္း႐ံုေရး။ အဲဒီအခ်ိန္ တည္ေဆာက္ေရးကာလ လုပ္ေနတဲ့
ကာလကိုး။ ၿမိဳ႕တြင္းနဲ႔ အျပင္နဲ႔ ျပန္ခ်ိတ္ဆက္ရင္းနဲ႔ အဖမ္းခံရၿပီးမွ ေထာင္က်သြားတာ ေလ။”
ဘယ္မွာ ဖမ္းခံရတာလဲ ခင္ဗ်။
“ဒီေမာဆို အဝင္မွာဗ်ာ။”
ေဝွေစတီ စခန္းက ကယားျပည္နယ္ထဲမွာလား။
“ဟုတ္တယ္။ (ထိုင္းႏိုင္ငံ) မဲေဟာင္ေဆာင္ ေအာက္ဘက္ကေလ။”
ေထာက္လွမ္းေရးကို သတ္တယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥေလး နည္းနည္းေျပာျပေပးပါလား။
“ေထာက္လွမ္းေရး Informer ေလ။ လြိဳင္ေကာ္မွာ သတ္တဲ့ ကိစၥပါ။ အဲဒီ ၉၀ ကာလ။ ရက္ေတြေတာင္ သိပ္မမွတ္မိ
ေတာ့ဘူးဗ်။ အမႈျဖစ္စဥ္ကာလမွာ က်ေနာ္ ရက္ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူးခင္ဗ်”
“က်ေနာ္ အဓိကမွတ္ထားတာ က်ေနာ့္အမိန္႔ခ်ရက္စြဲ၊ ေထာင္ေရာက္တဲ့ ရက္စြဲေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အမိန္႔ခ်ရက္စြဲက
၁ ရက္ ၁၀ လ ၉၀ ခုုႏွစ္ မွာခ်တယ္။ ေထာင္ကို ေရာက္တာ ၃၀ ရက္ ၁၀ လ ၉၀ မွာ ေရာက္တယ္။ ၉၃ မွာ
က်ေနာ္ ကၽြန္းေျပာင္းတယ္။ အမ်ဳိးသားညီလာခံကို ဂုဏ္ျပဳ ႀကိဳဆိုေသာအားျဖင့္ ဆိုၿပီးမွ က်ေနာ့္ကို ကၽြန္းေျပာင္း တယ္ေလ။ ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ ေလွ်ာ့ေပးတာ။ က်ေနာ္က ေသဒဏ္ အျပင္ ငါးႏွစ္က်ထားေတာ့ အားလံုးေပါင္း ကၽြန္းေျပာင္းလိုက္ေတာ့ ကၽြန္းက ၂၀ (ႏွစ္) ေလ။ ၂၀ ဆို ေတာ့ အစိတ္ေပါ့ (၂၅ႏွစ္)။ က်ေနာ္ အဲဒီမွာ ၉၃ ကေန
စၿပီး အႏွစ္ အစိတ္နဲ႔ ၉၈ မတ္လေလာက္မွာ ေလွ်ာ့ရက္ေတြ ျဖတ္ေတာက္ခံရတယ္။ ေလွ်ာ့ရက္မရေတာ့ဘူး။
အခု က်ေနာ္ ေနထားရက္က ၂၁ ႏွစ္နဲ႔ ၂ ရက္ေပါ့ေလ။ လံုးဝေလွ်ာ့ရက္မပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပိုင္းက ႏိုင္ငံေတာ္ လာသြားတဲ့ တႏွစ္ ေပးတာလည္း မပါဘူးဗ်။”
လိြဳင္ေကာ္မွာလား ျပစ္ဒဏ္ခ်တာက။
“လိြဳင္ေကာ္၊ က်ေနာ့္ကို စစ္ခံု႐ံုး။ စခရ- (၃) ။ မမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ် ခံု႐ံုးဥကၠ႒ေတြ။ တာဝန္အဆင့္ေတြက ဗိုလ္မႉး
ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္ဗ်။ မဝတ (ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္) ဥကၠ႒ တေယာက္ပါတယ္။ ဒါပဲဗ် က်ေနာ္လည္း က်န္တာေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ႏွစ္ေပါင္းကလည္း ၾကာၿပီဗ်။”
အဲဒါမတိုင္မီမွာ စစ္ေၾကာေရးေတြဘာေတြ လုပ္ေသးလား။ ဘယ္လိုလုပ္လည္းဗ်။
“ဟာ လုပ္တယ္ တလ၊ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီကာလကလည္း ေထာက္လွမ္းေရးက အင္အား ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့။ ေသလုေမ်ာပါးေပါ့။ ျပန္ေျပာရင္လည္း ေျပာလို႔ ယံုႏိုင္မွာ မဟုတ္တဲ့ ဟာေတြပဲေလ။ ကိုယ္ကိုယ္
တိုင္ ခံစားခဲ့ရေတာ့ဗ်ာ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ ဒါေတြကေတာ့။”
စစ္ေၾကာေရး တလက လြိဳင္ေကာ္မွာပဲေပါ့ေနာ္။
“ဟုတ္တယ္။ လိြဳင္ေကာ္မွာပဲ။”
အင္းစိန္ေထာင္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္မွာထားလဲ။ တျခားသူေတြနဲ႔ ေနရလား။ ဘယ္လိုေနရလဲ။
“ႀကိဳးတိုက္ထဲမွာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္ ၂ တိုက္က ႀကိဳးတိုက္ပဲဟာ။ အဲဒီႀကိဳးတိုက္မွာပဲ က်ေနာ္
ေနရတာပဲ။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေတာ့ တေယာက္တည္းေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ပိုင္း လူမ်ားလာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္၊ သံုုးေယာက္ေနရတာေပါ့။ အေရးအခင္း ေခါင္းျဖတ္နဲ႔ က်တဲ့ဟာေတြ ရွိတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ ခိုးဆိုးလုယက္ၿပီး
ေသဒဏ္က်လာတဲ့ လူေတြလည္းရွိတယ္။ ေနာက္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေတြလည္း ရွိတယ္ေလ။
ကိုေအာင္ေဇယ်တို႔၊ ဦးေသာ္က၊ ဦးကိုယုတို႔၊ ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္းတို႔၊ သူတို႔ေတြနဲ႔ တတိုက္တည္းပဲ။”
သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာတာေတြ ဘာေတြ လုပ္လို႔ရလား။
“ရတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေအာင္ေဇယ်နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကိုး။”
ေထာက္လွမ္းေရးကို သတ္တဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေလး ေျပာျပေပးလို႔ရလား။
“အဲဒီကိစၥက က်ေနာ္နဲ႔ တိုက္႐ိုက္မပတ္သက္ဘူးဗ်။ တကယ္တမ္း တာဝန္ေပးခံရတာ က်ေနာ္ မဟုတ္ဘူး။ ကရင္နီက ေထာက္လွမ္းေရး တေယာက္က တာဝန္ေပးခံရတာ။ က်ေနာ္က ဝင္ကူညီရင္းနဲ႔ ျဖစ္သြားတာပါ။ လိြဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာျဖစ္တာပါ။”
အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ ေနရထိုင္ရ၊ စားရေသာက္ရ၊ က်န္းမာေရးေတြ ဘာေတြေရာ။
“အရင္တုန္းကေတာ့ ဆိုးတာေပါ့ဗ်ာ။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ အသင့္အတင့္ေလးေတာ့ ေျပာင္းလဲမႈ
ရွိပါတယ္။ စားေရးေသာက္ေရးကေတာ့။ ေဆးကုသမႈအပိုင္းမွာေတာ့ သာမန္ အက်ဥ္းသားေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔
ေတာ့ မတူဘူးေလ။ သာမန္အက်ဥ္းသားေတြက်ေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႔က်ေတာ့ နည္းနည္း လိုက္ေလ်ာမႈေလးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အဲဒီလို ခြဲျခားဆက္ဆံတာေတာ့ ရွိတယ္ေလ။”
အလုပ္ေတြဘာေတြ ခိုင္းတာေရာ ရွိေသးလား။
“အဲဒါေတာ့ မရွိဘူးဗ်။”
၂၁ ႏွစ္လံုးလံုး အဲဒီ ၂ တိုက္မွာပဲလား။
“မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္ တိုက္ေပါင္းစံုတယ္ဗ်။ ေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့ တိုက္ေျခာက္တိုက္၊ ေနာက္ (၅) ေဆာင္တိုက္ ၄၊ ၅၊ ေတာ္ေတာ္စံုတယ္။ ေနလိုက္ရတာ။”
“အဲဒီ ၈၈ ကာလက ျဖစ္ပ်က္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ တို႔က ႏွလံုးရည္နဲ႔ တိုက္လို႔မရလို႔ လက္႐ံုးရည္
နဲ႔ တိုက္ခဲ့တဲ့ လူေတြေလ။ ဒါ သူတို႔ကၾကည့္ရင္
ေတာ့ လက္ဖမိုးေပါ့၊ ကိုယ့္ဘက္ကၾကည့္ရင္ ေတာ့ လက္ဝါးေပါ့ ဗ်ာ”
ICRC (ႏိုုင္ငံတကာ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔) လာတာ ေတြ႔ခြင့္ ရေသးလား။
“ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္သိရသေလာက္ စလာတဲ့ ခုႏွစ္က
၉၉ ဗ်ာ။ ၉၈ လား ၉၉ လား ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိ
ေတာ့ဘူး။ ေတြ႔တာေတာ့ လာတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ေတြ႔ရပါတယ္။”
ဘာေတြ ေမးျမန္းသြားလဲ။
“စားဝတ္ေနေရး ဒီေလာက္ပါပဲ။ က်န္တဲ့ဟာေတြေတာ့ သူတို႔ ဘယ္ေလာက္မွ အကူအညီ မေပးႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔
ေၾကာင့္လည္း တခ်ဳိ႕ ေတာ္တန္႐ံုေျပာင္းလဲတာေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။”
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရာ ေတြ႔ခြင့္ရလား။
“လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြ႔ခြင့္ရပါတယ္။ သတ္သတ္ပါ။ ဥပမာ က်ေနာ္တို႔ အမႈေတြခ်ည္းပဲ သီးသန္႔ေပါ့။”
အခု လက္နက္မႈပါတာေပါ့ေနာ္ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးတို႔လိုဟာမ်ဳိးကို ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားထဲ မထည့္ဘူး ဆိုၿပီးေတာ့ အစိုးရကေျပာေနတာ ရွိတယ္ေလ။ တည္ဆဲ ဥပေဒ ခ်ဳိးေဖာက္တယ္ေပါ့။ အဲဒီလိုမ်ဳိး လက္နက္မႈနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအမႈ ဘာကြာတယ္လို႔ ထင္လဲဗ်။
“တန္ရာတန္ရာ ေျပာမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ႏွလံုးရည္သမား မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲဒီ ၈၈ ကာလက ျဖစ္ပ်က္ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ႏွလံုးရည္နဲ႔ တိုက္လို႔မရလို႔ လက္႐ံုးရည္နဲ႔ တိုက္ခဲ့တဲ့ လူေတြေလ။ ဒါ သူတို႔ကၾကည့္ရင္
ေတာ့ လက္ဖမိုးေပါ့၊ ကိုယ့္ဘက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ လက္ဝါးေပါ့ဗ်ာ။”
ဒါဆိုရင္ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးက အဲဒါကို ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းတခု လုပ္ေနတယ္လို႔ ယူဆတာလား။
“ဒါကို က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ႀကီးေတာ့ ပတ္သက္ေတာ့ ပတ္သက္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏွလံုးရည္နဲ႔ စာရင္ေတာ့ လက္႐ံုးရည္နဲ႔ ပိုသက္ဆိုင္တာေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ေတာ္လွန္ေရး ေလာက
သား တေယာက္ ျဖစ္သြားတာကိုး။ ႏိုင္ငံေရးထဲမွာမွ မရွိမျဖစ္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကာလတခုထဲ ေရာက္သြားတာကိုး က်ေနာ္က။”
တခုျပန္ေကာက္ခ်င္လို႔ပါ။ လြိဳင္ေကာ္ကို သြားတယ္ဆိုတာက လြိဳင္ေကာ္က ၿမိဳ႕ခံေတြကို စည္း႐ံုးေရး ဆင္းတာလား။ ဘယ္လိုပံုစံမ်ဳိးလဲ။
“ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က အရင္တုန္းက လြိဳင္ေကာ္မွာ ရွိခဲ့တဲ့ လူေဟာင္းေတြနဲ႔ အတြင္းအျပင္ ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္က
ျပတ္ေနတယ္ဗ်။ ျပတ္ေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔ စစ္ေရး သတင္းေရာ၊ ႏိုင္ငံေရးသတင္းတို႔၊ ဘာတို႔ ဟာကို ျပန္ရေအာင္ ယူတဲ့အခါၾကေတာ့ ဆက္သြယ္ရတယ္ေလ။ အတြင္းအျပင္ ျပန္ခ်ိတ္ဆက္ လုပ္ရင္းနဲ႔ က်ေနာ္ အဖမ္းခံရတာ။”
အဖမ္းခံရတဲ့ ပံုစံေလး နည္းနည္း ေျပာျပေပးလို႔ရမလား ခင္ဗ်ာ။
“အဖမ္းခံရတဲ့ပံုစံကေတာ့ဗ်ာ၊ ဒီေမာဆိုၿမိဳ႕ အဝင္မွာဗ်။ က်ေနာ္က က်ေနာ့္ကိစၥနဲ႔ ဒီေမာဆိုအသြား၊ တပ္စုတစုနဲ႔
ေတြ႔ၿပီး အဖမ္းခံရတာပဲ။ က်ေနာ့္မွာ ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ေတာ့ ပါတယ္ေလ။ အဲဒါက သိမ္းထားလို႔ မရတဲ့ဟာ၊ တျခားလူ လက္ထဲေရာက္သြားရင္ အလြဲသံုးစားလုပ္ႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြပါလို႔။ က်ေနာ္ကလည္း မထားခဲ့ဘဲနဲ႔ ယူသြားတဲ့အခါ အဲဒါေတြ အဓိကလိုျဖစ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။”
လူကေရာ နည္းနည္းေလးလား ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးတို႔ သြားတုန္းက။
“က်ေနာ့ေဘာ္ဒါ တေယာက္ေတာ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လည္း ရွင္းရွင္းေျပာမယ္၊ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ မ်ားသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ရန္သူ႔ကို အထင္သြားေသးလိုက္လို႔ က်ေနာ္မွားသြားတာေပါ့။”
ေထာင္ဝင္စာ ပံုမွန္ေတြ႔ခြင့္ရလား။
“ေထာင္ဝင္စာ ပံုမွန္ေတြ႔ခြင့္ရတယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္အိမ္ကလည္း အဆင္ေျပတာမဟုတ္ဘူးေလ။ သူတို႔ ေတြ႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိတဲ့အခ်ိန္ေလး ၄-၅ ႏွစ္ေလာက္ တခါလာ၊ ႏွစ္ႏွစ္တခါလာလိုက္ အဲဒီလို ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီမွာရွိတဲ့ က်ေနာ့္ေဘာ္ဒါ အေပါင္းအသင္းေတြကပဲ က်ေနာ့္ကို ေကၽြးထားတာကိုး။”
ဒီမွာရွိတဲ့ ေဘာ္ဒါအေပါင္းအသင္းဆိုတာ ဘယ္မွာေျပာတာလဲ။
“ေအာ္ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့ ေဘာ္ဒါအေပါင္းအသင္းေတြေလ။ သူတို႔ေတြပဲ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္႐ႈ႕
ေစာင့္ေရွာက္ထားတာေပါ့ဗ်ာ။”
ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးက အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ခင္ဗ်။
“က်ေနာ္ ၄၄ ႏွစ္ရွိၿပီ။ က်ေနာ္ ေထာင္က်တုန္းက ၂၂ ႏွစ္။”
ဆိုေတာ့ ၈၈ မွာ ဘယ္ေနရာမွာ ပါတာလဲ။
“က်ေနာ္ လိြဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕နယ္မွာ ပါတာ။ လြိဳင္ေကာ္ အေထြေထြသပိတ္ေကာ္မတီမွာပါတာ။ အဲဒီတုန္းက လံုၿခံဳေရးနဲ႔ ျပန္ၾကားေရးဌာနဘက္မွာ ပါပါတယ္။”
ဇာတိကေရာ။ မိဘေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရၿပီလား။
“လိြဳင္ေကာ္၊ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕မွာပဲ။ က်ေနာ့္အေမကေတာ့ ၈၅ (ခုုႏွစ္) ကတည္းက ေတာင္ဥကၠလာမွာ ဆံုးတယ္ဗ်။ အေဖကေတာ့ က်ေနာ့္ကိစၥနဲ႔ အလုပ္ျပဳတ္တယ္ ၾကားၿပီးမွ က်ေနာ္အဆက္အသြယ္ လံုးဝမရွိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္
မိသားစု က်န္ခဲ့တဲ့ အမေတြ ညီမေတြနဲ႔လည္း အဆက္သြယ္မရွိေတာ့ဘူး ေပ်ာက္သြားၿပီဗ်။ ေသတယ္ ရွင္တယ္ မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ အိမ္ကလည္း ေနာက္ပိုင္း ကလည္း ဘယ္သူ႔မွ မသိဘူး။ အခု က်ေနာ္ထြက္မွ ျပန္စံုစမ္း ရမွာပါ။”
၈၈ မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာလား။
“က်ေနာ္က ၁၀ တန္းေက်ာင္းသားပဲရွိေသးတယ္။ အျပင္ေျဖေနတာ က်ေနာ္က။”
ေထာင္ကထြက္ေတာ့ ေထာင္က အိမ္ျပန္ဖို႔ ပိုက္ဆံေတြဘာေတြ ေပးလား။
“၁,၀၀၀ (က်ပ္) ပဲေပးတယ္ေလ။”
ေထာင္ထဲမွာေနေတာ့ မိတ္ေဆြေတြဆီက အေထာက္အကူ အေထာက္အပံ့ရလား။
“က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဆန္နီပို႔လို႔ တဆင့္ေတာ့ ရဖူးတာရွိတယ္ဗ်။”
ဆန္နီဆိုတာ ဘယ္ကဆန္နီကို ေျပာတာလဲ။
“က်ေနာ္တို႔ ေအဘီကေလ။ သူ က်ေနာ့္ကို ပို႔ေပးလို႔ ႏွစ္ခါလား၊ က်ေနာ့ဆီေရာက္လာဖူးတယ္။ က်ေနာ့္ေဘာ္ဒါ
ကေန တဆင့္ပို႔ေပးတာ။”
အခုက အၾကမ္းမဖက္ လႈပ္ရွားမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ကိစၥေတြလည္း ရွိတာေပါ့ေနာ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာေလ။ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးအေနနဲ႔ အဲဒီအေပၚမွာ ဘယ္လိုျမင္လည္းဗ်။
“အခုလက္ရွိေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေလ့လာေနေသးတယ္ဗ်။ ဒီအျပင္မွာရွိေနတဲ့ အျပင္ေလာကသား အေျခအေန
ေတြေလ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေျပာလို႔မရေသးဘူးခင္ဗ်။”
၈၈ မွာလည္း ပါခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအေျပာင္းအလဲမွာ လက္နက္ကိုင္ လႈပ္ရွားေနတဲ့ အခန္း က႑ေတြကေရာ ဘယ္လိုလဲ။
“အဲဒီ လက္နက္ကိုင္ အခန္းက႑ကေတာ့ စြန္႔ပစ္လို႔မရတဲ့ အခန္းက႑တခုပါပဲ။ ဒါကိုလည္း ဒီလက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ႀကီး တခုလံုးနဲ႔တင္လည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရမယ္လို႔ေတာ့ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ ထင္ခဲ့တာေပါ့
ေလ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ့္အေတြ႔အႀကံဳအရ သိလာရတာကေတာ့ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္တခုထဲနဲ႔ က်ေတာ့
လည္း အဆင္မေျပေလာက္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္ဗ်။ လက္ရံုးရည္၊ ႏွလံုးရည္ ပူးတြဲၿပီး လုပ္မွပဲ အဆင္ေျပ မယ္လို႔ထင္တယ္။”
အဲဒါက ဘယ္တုန္းကစၿပီး ေျပာင္းလဲသြားတာလဲ။
“အသက္လည္းနည္းနည္းႀကီးလာ။ ဒီဘက္မွာရွိတဲ့ ေထာင္ထဲမွာေနခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေလးေတြေပါ့။ အျပင္က ၾကားတဲ့ဟာေလးေတြနဲ႔ ေနာက္ၿပီးမွ လက္ရွိ ကမၻာမွာျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေန ေတြေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ဒီလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းဘက္မွာလည္း စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ မရွိၾကတဲ့ဟာေတြကို က်ေနာ္ အဓိကေျပာခ်င္
တာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ဒီေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရင္ထဲမွာ ခံစားရတာက၊ အဲဒါ ေတာ္ေတာ္ ခံစားရတယ္ဗ်။ အဖြဲ႔အစည္းေတြ အရမ္းမ်ားျပားၿပီးမွ စည္းလံုးညီညြတ္မႈ မရွိတဲ့ဟာေလးေတြေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေလး
ေတြကေန အေျခခံတာပါပဲ။”
ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ ABSDF အဖြဲ႔ဝင္အေနနဲ႔ အဖမ္းခံရတာဆိုေတာ့ အခုေရာ ကိုယ့္ကိုယ္ ဘယ္လိုထင္လဲ။
“အခုအခ်ိန္ထိလည္း က်ေနာ္ ေအဘီရဲေဘာ္ေဟာင္း တေယာက္ အေနနဲ႔ပဲ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ထား
တယ္။ လက္ခံထားတယ္ဗ်ာ။”
ဆိုေတာ့ ABSDF အေပၚေရာ ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ။
“လက္ရွိ ေအဘီမွာ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိရေသးဘူးဗ်။
ေျပာလို႔ရရင္ ေျပာျပေပးပါ။”
ကိုသံခဲက ဥကၠ႒ အတြင္းေရးမႉး ကိုဆန္နီ၊ ကိုမ်ဳိးဝင္းက ဒုဥကၠ႒။ ဆိုေတာ့ မ်က္စိထဲျမင္လို႔ရလား။ အဲဒါဘယ္လိုေျပာခ်င္လဲ။
“ျမင္လို႔ရပါတယ္။ လက္ရွိ ABSDF ရဲ႕ အေျခအေနကေတာ့ က်ေနာ္ ၾကားရသေလာက္ကေတာ့ဗ်ာ ဒီထဲမွာေပါ့
ေလ။ လုပ္ေနတာကိုင္ေနတာေလးေတြ မဆိုးပါဘူး။ က်ေနာ္ ေအဘီအေပၚမွာ လက္ရွိလည္း ေအဘီ ရဲေဘာ္
ေဟာင္း တေယာက္အေနနဲ႔ လက္ခံထားတယ္ေပါ့ေလ။ က်ေနာ္ၾကားေနရ တာ ဒီေအဘီဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး မေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားတာ သူတို႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ် သိလား။ ဆက္လက္ၿပီးမွလည္း ေအဘီကို ရွင္သန္ ေပါက္ဖြားေနေအာင္လို႔ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္တာကိုလည္း
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။”
“အေဖကေတာ့ က်ေနာ့္ကိစၥနဲ႔ အလုပ္ျပဳတ္ တယ္ ၾကားၿပီးမွ က်ေနာ္ အဆက္အသြယ္ လံုးဝ မရွိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္ မိသားစု က်န္ခဲ့တဲ့ အမ
ေတြ ညီမေတြနဲ႔လည္း အဆက္သြယ္ မရွိေတာ့ ဘူး ေပ်ာက္ သြားၿပီဗ်။ ေသတယ္ ရွင္တယ္ မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ အိမ္ကလည္း ေနာက္ ပိုင္း ကလည္း ဘယ္သူ႔မွ မသိဘူး။ အခု က်ေနာ္ ထြက္မွ ျပန္စံုစမ္းရမွာပါ”
ABSDF ကို အစိုးရကေတာ့ မတရားအသင္းလို႔ ေျပာ
ထားတယ္။ အခု ကိုဖိုးခြား အဲဒီလိုမ်ဳိးေတြ ေျပာတဲ့
အခါက်ေတာ့ အစိုးရက တခုခု လုပ္မွာ မစိုးရိမ္ဘူး
လား။
“ဒါလည္း က်ေနာ္ အရင္ကတည္းကလည္း ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ အဲဒီကိစၥနဲ႔ လည္း က်ေနာ္က ၁၇ (၂)
ဆိုတဲ့ဟာနဲ႔ ေထာင္က်တာကိုး။ မစိုးရိမ္ပါဘူး။ အခုလက္ရွိပဲ သူတို႔ေပးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ က်ေနာ္က်ခံၿပီး ျပန္ထြက္လာၿပီေလ
ဗ်ာ။”
ျပစ္ဒဏ္ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္တဲ့ အေပၚမွာေရာ ဘယ္လိုခံစားရလည္း။ ဘယ္လိုျမင္လဲ။
“သူတို႔ ေလွ်ာ့မေပးလည္း က်ေနာ္ လြတ္ခါနီးၿပီဗ်ာ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ သူတို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ တႏွစ္ေပး
တာရယ္၊ ဟိုး နဂိုကရထားတဲ့ ေလွ်ာ့ရက္ေတြနဲ႔ အားလံုးေပါင္းလိုက္လို႔ ရွိရင္ က်ေနာ္ ေရွ႕ႏွစ္ထဲမွာ လြတ္မယ္ဗ်။
၁၀ ရက္၊ ဒီဇင္ဘာမွာ က်ေနာ္လြတ္မွာ။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၁၀ ဒီဇင္ဘာ။ က်ေနာ္လြတ္မယ့္ရက္။ အဲဒါ က်ေနာ့္ရက္ပဲ။
၉၃ ကေန ၉၈ မတ္လအထိ ရထားတဲ့ ေလွ်ာ့ရက္ေတြ ေပါ့ေလ။”
အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ နီးနီးကပ္ကပ္ သိတဲ့လူေတြ ဘယ္သူေတြ က်န္ခဲ့ေသးလည္းဗ်။
“ဥာဏ္ထြန္းလင္းလို႔လည္း ေခၚတယ္ ဥာဏ္ႀကီး- ရန္ႏိုင္ ဗကသ ႏိုင္ငံျခားေရး ေကာ္မတီကေလ က်န္တယ္၊
ညီညီထြန္း ကႏၱရဝတီ ဂ်ာနယ္က အယ္ဒီတာ။ ေသာ္ဇင္ထြန္း၊ ေကာင္းျမတ္လိႈင္၊ ေစာႏိုဘယ္ တို႔က ပိုက္ဆံမွာ ဆင္တံဆိပ္ေနရာမွာ အန္တီစုပံုကိုထည့္ၿပီးမွ ျဖန္႔တယ္ဆိုၿပီးမွ ေထာင္က်လာတဲ့ အမႈတြဲ ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ သက္ႏိုင္ဦးနဲ႔။ ေနာက္ သန္းႏိုင္ဦးဆိုတာ မႏၱေလး အန္အယ္ဒီက။ ေနာက္ ရခိုင္အုပ္စုေတြ က်န္ေသးတယ္၊
ေအာင္ႏိုင္တို႔၊ ေဇာ္ထြန္းႏိုင္တို႔။ ေနာက္ စက္တင္ဘာ ကိစၥတုန္းက က်ခဲ့တဲ့ ဘုန္းႀကီး ဦးဝါယမတို႔၊ ဝိသုတၳိ၊ က်န္ေသးတယ္။ တိုက္ထဲမွာဆိုရင္ လည္း သက္လိႈင္၊ ေမာင္ေမာင္ျမင့္တို႔ အမ်ားႀကီးက်န္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြ က ႏွစ္ႀကီးေတြဗ်။ ေနထားတဲ့ ေနထားေတြက တေယာက္ကို ၄-၅ ႏွစ္ေတာ့ ရွိၾကၿပီေပါ။့”
လက္ရွိက်န္းမာေရး အေျခအေန ေျပာျပေပးပါလား။
“လိပ္ေခါင္း ခြဲရဦးမယ္ဗ်။ က်ေနာ္ေထာင္ထဲမွာကတည္းက ခြဲစိတ္တင္ထားတာ ခြင့္ျပဳခ်က္ကေတာ့ က်ၿပီးၿပီ။
ထုတ္ဖို႔ မေန႔က ထုတ္မလား၊ ဒီေန႔ထုတ္မလားဆိုတာ၊ ဒီေန႔ထုတ္လာလို႔။ မေန႔က လြတ္လာလို႔။ ၁၄-၁၅ ႏွစ္
ေလာက္ရွိၿပီျဖစ္ေနတာ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ထိန္းတာေပါ့ဗ်ာ။ ခြဲစိတ္ဖို႔ က ပထမ မခြဲစိတ္ခ်င္ဘူးေပါ့။ တေျဖး
ေျဖးနဲ႔ ဆိုးဆိုးလာေတာ့ ခြဲစိတ္ဖို႔တင္လိုက္တာ။ ေဆးေတြ ဘာေတြေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေလးေပး ပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာ။”
“က်ေနာ္တို႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမ ၂၂ ရက္ေန႔က ကိစၥကို သိေသးလားမသိဘူး။ က်ေနာ္တို႔ Hunger strike (အစာငတ္ခံ
ဆႏၵျပ) ဝင္တဲ့ကိစၥေလ”
အဲဒါေလး ေျပာျပပါဦး ခင္ဗ်ာ။
“က်ေနာ္တို႔ ၁၇ ေယာက္ေလ။ ဥာဏ္ႀကီးရယ္၊ ေကာင္းျမတ္လိႈင္၊ ေသာ္ဇင္ထြန္း၊ ဇင္လင္းရွိန္၊ ႏိုင္ဝင္း၊ ေဇာ္လတ္၊
ေအာင္ႏိုင္၊ ေဇာ္ထြန္းႏိုင္၊ ဝဏၰေဌး ( ေခၚ ) ဝိသုတၳိ၊ ေစာႏိုဘယ္၊ သက္ႏိုင္ဦး၊ သန္းႏိုင္ဦး၊ ညီညီထြန္း၊
ဦးတိေလာက၊ အားလံုးေပါင္း သံဃာ သံုးပါးပါတယ္။ ေမ ၂၂ ရက္ေန႔က ဒီအင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပတယ္ေလ။ ဒီႏွစ္မွာ”
“က်ေနာ္တို႔ demand (ေတာင္းဆိုခ်က္) က ေျခာက္ခ်က္တင္ တယ္။ စားေရးေပါ့ေလ သူတို႔ေကၽြးေနတာထက္
ပိုၿပီးမွ နည္းနည္း ေခတ္မွီမွီေလး ေကၽြးေပးဖို႔ရယ္၊ အဝတ္အစားကိစၥ အဝတ္ကို ပံုစံေပးတဲ့ အဝတ္အစားက အရွက္လံုေအာင္ ေပးထားတာေလးေလ။ အရမ္းလည္းပါးတယ္။ အဲဒါေလးကို လူ႔ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ညီတဲ့ အဝတ္အစား
ေတြေပးဖို႔၊ ေနာက္ ေနေရးကိစၥမွာ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ အခန္းေတြမွာ ဂ်ပိုးေတြ၊ ျခင္ေတြ၊ အရမ္းမ်ားတာေကာဗ်။
ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ သာမန္-သီးသန္႔ အက်ဥ္းသားေတြကို ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔တဲ့အခါမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ႔သလိုမ်ဳိး လြတ္လပ္စြာေတြ႔ခြင့္ေပးဖို႔။ ေနာက္ စာေရးခြင့္ေတာင္း တယ္ဗ်။”
စာေရးခြင့္ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလည္း။ အျပင္ကိုဆက္သြယ္ခြင့္လား။
“ေထာင္ထဲမွာေနၿပီးမွ စာေရးခြင့္ေပါ့ဗ်ာ၊ ႀကိဳက္တဲ့စာေရးခြင့္ေပါ့ဗ်ာ။ (အျပင္ကိုဆက္သြယ္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး) ကိုယ့္ဟာ ကိုေရးဖို႔၊ ဝတၳဳပဲ ေရးေရး ေဆာင္းပါးပဲေရးေရးေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို သီးသန္႔ ထားေပးဖို႔၊ အဲဒီ အခ်က္ ေျခာက္ခ်က္ေတာင္းတာ။”
“ေတာင္းေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ၁၇ ေယာက္လံုးကို ၅ ေဆာင္တိုက္ထဲမွာ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ ျပင္ပနဲ႔ အဆက္ အသြယ္ျဖတ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ၂၂ ရက္ေန႔စတယ္ ၂၃၊ ၂၄၊ ၂၅ ရက္ေန႔က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို လာၿပီးမွ ညွိႏိႈင္းတဲ့ အဖြဲ႔ရွိတယ္ဗ်။ အဖြဲပေခါင္းေဆာင္ ေထြအုပ္ဦးစီးဌာနၫႊန္မႉး ဦးတင္သိန္း ဆိုတာ၊ ေနာက္ အက်ဥ္းဦးစီးဘက္က ဗိုလ္မႉးထြန္းစိုး၊ ခရိုင္ရဲမႉးရယ္၊ စသံုးလံုး ရယ္၊ က်ေနာ္တို႔ကိစၥေတြ သူတို႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္၊ ဘာညာဆိုေတာ့ဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ က သပိတ္လွန္ေပးလိုက္တာေပါ့။ သပိတ္လွန္ေပးၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ၁၇ ေယာက္ကို အဲဒီ (၅) ေဆာင္တိုက္ထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။”
“က်ေနာ္တို႔ေတာင္းတဲ့အခ်က္ေတြက အထက္အစိုးရပိုင္းကလည္း သိသြားတာကိုး။ သူတို႔ရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္အရ
ေတာ့ ဒုသမၼတဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦးအထိ ေရာက္သြားတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မသိဘူး
ေနာ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း လူႀကီးသိၿပီဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လိုခ်င္တဲ့ အခ်က္ရသြားၿပီေလ။ သပိတ္လွန္ေပးလိုက္တာ။ လူႀကီးပိုင္းေတြက ကတိေပးတာကိုး။”
“၅ ေဆာင္တိုက္ထဲ ထည့္ထားၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လိုအပ္တဲ့ဟာေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပါ့ေလ သူတို႔ လုပ္ေပးပါတယ္။ (၅) ေဆာင္တိုက္ကို သူတို႔ေသခ်ာ ျပန္ျပင္ေပးတယ္ေလ။ ေရေလာင္းအိမ္သာတို႔ ဘာတို႔၊
ေအာက္က ေၾကြျပားခင္းတာဘာညာ လုပ္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ၿပီးကာမွ လုပ္ေပးတာ။ ေဆးဝါး ကုသတဲ့ အခါမွာလည္း အရင္နဲ႔ မတူေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔အတြက္ သီးသန္႔ပံုစံမ်ဳိးလိုျဖစ္သြားတာေပါ့။ က်န္တဲ့ တျခားဟာေတြကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းေပါ့။”
"အျပင္ကၾကားတဲ့ဟာေလးေတြနဲ႔ ေနာက္ၿပီးမွ လက္ရွိ ကမၻာမွာျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေန
ေတြေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ဒီလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းဘက္မွာလည္း စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ မရွိၾကတဲ့ဟာေတြကို က်ေနာ္ အဓိက ေျပာခ်င္ တာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ဒီေထာင္ထဲမွာ ရွိတဲ့လူ
ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရင္ထဲမွာ ခံစား ရတာက၊ အဲဒါ ေတာ္ေတာ္ ခံစားရတယ္ဗ်။”
ဒါဆို ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးတို႔ ၁၇ ေယာက္ အတြက္ပဲ လုပ္ေပးတဲ့သေဘာေပါ့။
“အဲဒီသေဘာမ်ဳိးျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်မွ သိတာပါ။ အစကေတာ့ အားလံုးအတြက္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္တာ။
ေနာက္ပိုင္း ဒီကိစၥကို က်ေနာ္တို႔ ေစာဒကတက္ တယ္ေလ။ သူတို႔အေနနဲ႔ လည္း တေျဖးေျဖးနဲ႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ
ေနပါတယ္ဆိုတာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ဝန္ခံပါတယ္။”
ေထာင္ဝင္စာေတြ႔တာ မလြတ္လပ္ဘူးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ။
“က်ေနာ္တို႔က မွန္ခန္းနဲ႔ ေတြ႔ရတယ္ဗ်။ တယ္လီဖံုးနဲ႔ ေျပာရတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက်ေတာ့ သီးသန္႔ ဧည့္ခန္း ထဲမွာေတြ႔ရတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔က်ေတာ့ လံုၿခံဳေရးက စာနဲ႔လည္းလိုက္မွတ္တယ္ ႏွစ္ေယာက္ (မွတ္တယ္)။
ဟိုဘက္၊ ဒီဘက္ေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဖံုးနဲ႔လည္း ေျပာရတယ္။ မလြတ္လပ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက်ေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာေနၾကတာကိုး။ စင္ကာပူတို႔၊ အေမရိကန္၊ တ႐ုတ္၊ ထိုင္းတို႔ အဲဒါေတြေပါ။့”
အဝတ္အစားက တစံုပဲေပးတာလား။
“အဝတ္အစားက စက်ျခင္းေတာ့ ႏွစ္ စံုဗ်။ ေနာက္ပိုင္းက်မွ ေျခာက္လကိုု တစံုတစံုလဲေပးတယ္။ ေျခာက္လ
တစံုတစံု လဲေပးတယ္ဆိုတာလည္း က်ေနာ္တို႔က်မွ လဲေပးတာပါ။ တျခားသူေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ မရဘူးေပါ့။”
ေထာင္ထဲမွာ စာဖတ္ခြင့္ရလား။ ဘယ္လိုစာမ်ဳိးဖတ္ရလည္း။
“ဖတ္ခြင့္ရတယ္ေလ။ သူတို႔ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ စိစစ္တာဘာညာလုပ္ေနတာနဲ႔ သံုုးရက္ေတာ့ ၾကာတာေပါ့။ သူတို႔ ေထာင္ဝင္စာလာလို႔ အိမ္ကသြင္းေပးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြေပါ့။ အမ်ားအားျဖင့္ ေတာ့ The Voice တို႔၊ ျပည္သူ႔
ေခတ္တို႔၊ Weekly Eleven တို႔။ အစိုးရထုတ္တဲ့သတင္းစာက်ေတာ့ အက်ဥ္းဦးစီးက ေပးတယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ဆို ေန႔ခင္း ၁၂ နာရီေလာက္ဆို စဖတ္ရၿပီ။ က်ေနာ္တို႔တိုက္ကို တေစာင္ေပးထားတယ္။”
တိုက္မွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ။
“က်ေနာ္တို႔ (၅) ေဆာင္တိုက္မွာ အားလံုးေပါင္း လြတ္သြားတာနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုေတာ့ လက္ရွိ ကိုုးေယာက္ပဲ က်န္တယ္။ အရင္တုန္းက က်ေနာ္တို႔ ၁၇ ေယာက္မွာ ပထမ တေယာက္လြတ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ တို႔ လြတ္တဲ့လူဆို
ေလးေယာက္ ရွိသြားၿပီေပါ့။ က်န္တဲ့ ၁၃ ေယာက္မွာ သံုုးေယာက္က ေထာင္ေဆးရံု မွာ ႏွစ္ေယာက္၊ အျပင္ေဆးရံု
မွာ တေယာက္။ အျပင္ေဆးရံုမွာတက္ေနတဲ့ ေဇာ္ထြန္းႏိုင္ဆိုတဲ့ ရခိုင္က ဂရင္ဂ်ီနာခြဲတာဗ်။ က်န္တဲ့ တိေလာက
ဆိုတဲ့ ဘုန္းႀကီး ... ဆီးေရာဂါ။ မ်ဳိးႀကီးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးက်ေတာ့ သူက စိတ္က်ေရာဂါပံုစံမ်ဳိးျဖစ္ေနတာ။”
ေထာင္ထဲမွာ သံဃာေတြကို ဆက္ဆံတဲ့ပံုစံကေရာ ဘယ္လိုလဲ။
“အာ … လူလိုပါပဲ။”
Friday, August 19, 2011
“ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မလုပ္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ ”
“ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မလုပ္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ ”
ကိုေလး - အင္းဝ ဂုဏ္ရည္ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး
“လမ္းသစ္ကဗ်ာမ်ား” ကဗ်ာစာအုပ္ျဖင့္ အမ်ဳိးသားစာေပဆုကို ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ ရရွိခဲ့သူ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဦးကိုေလး (အင္းဝဂုဏ္ရည္က)၊ တိုင္းရင္းသားေဒသမ်ားတြင္ တိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားေနျခင္းေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖၚေဆာင္ႏိုင္ရန္ အစိုးရအပါအဝင္၊ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ျပည္သူလူထုတို႔ကို ေစ့ေဆာ္ တိုက္တြန္းသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူ၏ ယခုလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ က်ေရာက္သည့္ ၇၅ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔တြင္ ေျပာဆိုသည္။
ဆရာႀကီး၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရည္မွန္းခ်က္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လက္လက္ လုပ္ေဆာင္သြားမည့္ အစီအစဥ္မ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေအာင္ျမင္ႏိုင္မႈ မေအာင္ျမင္ႏိုင္မႈ အလားအလာ၊ စသည္တို႔ကို မဇၩိမ သတင္းေထာက္ မ်ဳိးသန္႔က ေမးျမန္းထာသည္။
ထို႔အျပင္ ဆရာႀကီး၏ စာေပေရးသားမႈအေပၚ သေဘာထား၊ ကဗ်ာ စာေပ၏ သက္ေရာက္မႈ၊ ယခင္ မီဒီယာႏွင့္ ယေန႔ေခတ္ မီဒီယာအေၾကာင္း၊ သူ၏ စာေပမ်ား ျဖတ္ေတာက္ခံရမႈ၊ စာေရးသားခြင့္ ပိတ္ပင္ခံရမႈ၊ မီဒီယာမ်ားအေပၚ သေဘာထား စသည္တို႔ကိုလည္း ဤေမးျမန္းခန္းတြင္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါသည္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ စာေရးဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ၾကရန္ ယခုလ
ပထမပတ္ အတြင္း ပန္ၾကားလႊာ တေစာင္ ထုတ္ျပန္ကာ တိုက္တြန္းခဲ့ေသးသည္။ ယင္းအျပင္ အစိုးရသစ္၏
ျပည္ေထာင္စုအစိုးရအဖြဲ႔မွလည္း “လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡမ်ား ေျဖရွင္းၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္လိုေသာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္ မိမိတို႔ တစ္ဖြဲ႔ခ်င္း အလိုက္ ပထမအဆင့္ အေနျဖင္႔ ပဏာမ ေဆာင္ရြက္ရန္ လိုအပ္ေသာ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္နယ္
ႏွင္႔ တိုင္းေဒသႀကီး အစိုးရ အဖြဲ႔ႏွင့္ဆက္သြယ္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေၾကာင္း” ၾကာသပေတးေန႔က ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။
ဘဘရဲ႕ အသက္ ၇၅ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လႈံ႕ေဆာ္ထားတာတာကို ၾကားသိရပါတယ္ ဒီအေျခအေနမွာ ဘာ့ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ရတာလဲခင္ဗ်ာ့။
“က်ေနာ္ ကဗ်ာတပုဒ္ေရးခဲ့တယ္ဗ်။ ‘ခင္ဗ်ားနား ငါးေလာင္း၊ ေခ်ာင္းေဘး ေလးေလာင္း၊ သခၤ်ဳိင္းကုန္း သံုးေလာင္း အေလာင္းခ်ည္း ေက်ာင္းပ်က္၊ တရက္လည္းမဟုတ္ ႏွစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးရဲ႕ ၾကိမ္ဒဏ္
ေက်ာေကာ့ေအာင္ခံခဲ့ရ၊ ဆရာမကလည္း နားရြက္ဆြဲ ထိုင္၊ထတဲ့ ဪ ကာလ ကာလ’ ဆိုၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ့္အသက္ ၅ဝ ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ က်ေနာ္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ ဒါေတြ ျမင္ခဲ့ရတာကိုးဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။”
ဦးကိုေလး (အလယ္) ၇၅ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔တြင္ သူ၏ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေနပံု
အသက္ ငါးဆယ္ေလာက္တည္းက စစ္ရဲ႕ အနိ႒ာ႐ံုေတြ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္ အခု ၇၅ ႏွစ္ေရာက္မွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လႈံ႔ေဆာ္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေျပာျပပါဦးခင္ဗ်ာ့။
“က်ေနာ္ ေဒၚေဒၚ့ (လူထု ေဒၚအမာ) ကို ေျပာဖူးတယ္ဗ်။ က်ေနာ္ ေအာင္ပန္းကို သြားမယ္၊ ဦးေလး (ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာ) ဆီသြားမယ္။ အဲဒီ (၁၉၉၆ ခုႏွစ္) တုန္းက က်ေနာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈလုပ္ဖို႔ ေျပာေတာ့
ေမာင္ကိုေလးေရ နည္းနည္း ေစာေသးတယ္ကြ။ ခဏ ေစာင့္ၾကည့္ပါဦးဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေစာင့္ထားတာဗ်။ အခုက်ေတာ့ ျဗဳန္းဆိုၿပီးေတာ့ အရင္လို လက္နက္ ျပန္ကိုင္လာတဲ့အခါက်ေတာ့၊ က်ေနာ္တို႔ မလုပ္လို႔
မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အရင္တုန္းက နည္းနည္း ၿငိမ္ေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ထလုပ္လို႔ မေတာ္ေသးဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အခု
ေသနတ္သံေတြ ျပန္ၾကားရျပန္ၿပီဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္ မလုပ္လို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး။”
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေပၚေပါက္လာဖို႔ ဘယ္လို ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္သြားဖို႔ရည္မွန္းထားလဲ။
“က်ေနာ္တို႔မွာေတာ့ စာေရးတဲ့ေနရာမွာ ေပၚလစီရွိတယ္။ ျမန္မာ့အသံေပၚလစီလိုေပါ့ ‘ျပန္ၾကားေပးရန္ ျမန္မာ့အသံ၊ ပညာေပးရန္ ျမန္မာ့အသံ၊ ေဖ်ာ္ေျဖေပးရန္ ျမန္မာ့အသံ။’ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ လူထုကို လႈံ႔ေဆာ္မယ္၊ စည္း႐ံုးမယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာပါဝင္ဖို႔။ ဒါေတြကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေပၚလစီအေနနဲ႔ မွန္းထားတယ္။”
ဒီအစီအစဥ္ေတြ အေကာင္အထည္ေပၚလာဖို႔က်ေတာ့ေကာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။
“က်ေနာ္တို႔ အခု စလႈပ္ရွားေနတာ ကမ္ပိန္းေတြေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ အဲဒါပဲ တတ္ႏိုင္မယ္ေပါ့၊။ မီဒီယာေတြက
ေျပာမယ္ဗ်ာ။ အရင္တုန္းကလိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အသံေတြ မၾကားရမွာ ဘာ့မွေၾကာင့္ၾက စရာမလိုေတာ့ဘူး။
က်ေနာ္တို႔ မီဒီယာေတြကေနေျပာမယ္။ အင္တာနက္ေတြကေျပာမယ္ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီကေနစၿပီးေတာ့ ေျပာမယ္။”
ဘယ္အဆင့္ေလာက္အထိကို စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္သြားဖို႔ အစီအစဥ္ရွိလဲခင္ဗ်ာ့။
“က်ေနာ္တို႔ခ်င္း က်ေနာ္တို႔ နားလည္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ခ်င္းဆိုတာ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရအထိေအာင္ ေျပာတာေနာ္။ က်ေနာ္တို႔က ညီအကိုေတြ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အမ်ဳိးေတြ။ အဲဒီေတာ့ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ရန္မရွာေၾကး။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ မပါခ်င္ပါခ်င္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔ စည္း႐ံုးမယ္။ စစ္ရဲ႕ဆိုးက်ဳိးေတြ အျပစ္ေတြ က်ေနာ္တို႔ ေျပာျပမယ္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာလို႔ရရင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာမယ္။ လက္တို႔ ေျပာလို႔ရရင္ လက္တို႔ေျပာမယ္။ အဲဒီဟာကို က်ေနာ္တို႔ လုပ္မယ္။ အခု အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့လူေတြေကာ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ လူတန္းစားေတြေကာ က်ေနာ္တို႔ စည္း႐ံုးမယ္။ လက္နက္ကိုင္ၿပီးေတာ့ တိုက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြေကာ က်ေနာ္တို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စည္း႐ံုးမယ္။ အသံေတြ
ေပးၾကမယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ က်ေနာ္တို႔ အဲဒါေတာ့ မွန္းထားတယ္။”
အခုလိုမ်ဳိး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈေတြ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ပါဝင္စားမႈကေကာ ဘယ္လိုရွိပါသလဲ။
“လူငယ္ေတြကလည္း က်ေနာ့္ ေမြးေန႔မွာလာတယ္ဗ်။ သူတို႔ကလည္း တအားတိုက္တြန္းတက္ဗ်။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
အတြက္ ကေလးေတြလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိတယ္ဗ်။ သူတို႔ သိပ္စိတ္ဝင္စားတယ္။ က်ေနာ္ ၇၅ ႏွစ္ဗ် ၿငိမ္ၿငိမ္ ေနခ်င္တာေလ ဒါေပမယ့္ မရဘူး အဲဒီကေလးေတြ သူတို႔ စိတ္ဝင္စားတယ္ဗ်။ သူတို႔ကေတာ့
ေပၚလစီ ခ်မွတ္တဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ သူတို႔ကေတာ့ ခိုင္းတာ အကုန္လုပ္မွာပဲ။ သူတို႔ဘက္က တာဝန္
ေက်တယ္ဗ်။”
လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲေတြက အဓိကအားျဖင့္ တိုင္းရင္းသား ေဒသေတြမွာ ျဖစ္ေနတာေပါ့ေလ၊ ေျမျပန္႔က လူေတြက ဒို႔အေရး မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ယူဆခ်က္ေတြ ရွိႏိုင္လား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္မႈ အလားအလာေကာ ဘယ္လိုရွိႏိုင္လဲ။
“က်ေနာ္တို႔ ေျမျပန္႔ကလူေတြကလည္း စစ္ရဲ႕ အနိ႒ာ႐ံုကို ေတြ႔ေနရတာပဲဗ်။ ေမာင္စြမ္းရည္ ကဗ်ာကို က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကို ရြတ္ျပမယ္ ‘ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ျဖစ္ေစသတည္းဟု ဖန္တီးယူ၍ မရပါ၊ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး တန္႔ေစ
သတည္းဟု ဟန္႔ဆီးယူ၍ မရပါ။ ေတာ္လွန္ခ်ိန္က် ေတာ္လွန္ရသည္ ဆႏၵအခရာ ျပည္သူသာတည္း။ ျပည္သူ႔
ဆႏၵ အခ်က္ျပလွ်င္ မုခ် ေတာ္လွန္ရသည္သာ။’ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူ႔ဆႏၵ အခ်က္ျပရင္ က်ေနာ္တို႔ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ျမန္မာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ မရစရာအေၾကာင္းမရွိဘူးလို႔ က်ေနာ္ သူ႔ကဗ်ာ ကိုးကားၿပီး
ေျပာပါရေစ။”
အင္းဝဂုဏ္ရည္ စာအုပ္တုိက္ေရွ႕တြင္ေတြ႔ရသည့္ ဆရာႀကီး ဦးကိုေလး (အင္းဝဂုဏ္ရည္)
ဘဘရဲ႕ အယူအဆက အရင္တုန္းကေတာ့ ရန္သူေထာက္ခံတာ ဆန္႔က်င္ရမယ္၊ ရန္သူဆန္႔က်င္တာ
ေထာက္ခံရမယ္ လို႔ ယူဆခ်က္ ရွိခဲ့တယ္လို႔သိရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ အဲဒီ အယူအဆက ေျပာင္းသြား
ျပီလား။ ဘာ့ေၾကာင့္ပါလဲ။
“ဟုတ္တယ္ဗ်။ က်ဳပ္တို႔ႀကီးလာတာက ‘ရန္သူ ေထာက္ခံတာ မွန္သမွ် က်ဳပ္တို႔ ဆန္႔က်င္ရမယ္ ရန္သူ ဆန္႔က်င္
တာ မွန္သမွ် ေထာက္ခံရမယ္’ ။ အဲဒါေတြကို က်ေနာ္တို႔ကလည္း ရြတ္ဖတ္ေနရင္းက ႀကီးလာတဲ့ အခါက်ေတာ့
ႏုိင္ငံေရး အာဏာဆိုတာ ေသနတ္ေျပာင္းဝက ထြက္လာတာ ဆိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔က သိပ္ႀကိဳက္တာေပါ့ဗ်ာ။ အစက က်ဳပ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႀကိဳက္ကို မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚစုက အၾကမ္းမဖက္ေရးဝါဒ ဆိုၿပီးေတာ့၊
ေသနတ္ေျပာင္းဝက ထြက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အာဏာဆိုတာႀကီးကို မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အတြက္ အေမြမေပးခဲ့ခ်င္ ပါဘူးဆိုေတာ့။ ဒီစကားက ဘာတုန္း ဆိုၿပီးေတာ့၊ က်ေနာ္တို႔က မစုကို တျဖည္းျဖည္း ႀကိဳက္လာတာဗ်။”
အာဏာရွင္စနစ္ ပတ္သက္ၿပီးလည္း ဘဘရဲ႕ အယူအဆကို နည္းနည္း ေျပာျပပါဦး။
“အာဏာရွင္စနစ္ သံုးခုရွိတယ္။ လူတေယာက္ အာဏာရွင္စနစ္။ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္။ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ ဆိုၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ က်ဳပ္တို႔က ဘာမွ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး။ လူတေယာက္ အာဏာရွင္စနစ္လည္း No။ တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္လည္း No။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆိုတာလည္း ေဝးေသးဗ်ာ။ အဲဒါေတြ ဆန္႔က်င္ရင္း ဆန္႔က်င္
ရင္းနဲ႔ မစု(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) အေတြးအေခၚကို က်ဳပ္တို႔က လက္ခံသြားတာပဲ။”
NLD နဲ႔ ဆက္စပ္မႈေၾကာင့္လည္း ဘဘရဲ႕ စာမူေတြ မဂၢဇင္းေပၚမွာ ေဖၚျပခြင့္ မရဘူးလို႔ သိရပါတယ္။
“၁၉၉၉ ကေနၿပီးေတာ့ စၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္စာမူေတြ ေဖၚျပမခံရတာဘဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က က်ေနာ္နဲ႔ ၾကည္ေအာင္ကို သူ႔ ဌာနခ်ဳပ္ကိုဖိတ္ၿပီးေတာ့ ေဟာေျပာပြဲ လုပ္တာဗ်။ က်ေနာ္တို႔ သြားေဟာတာေပါ့ အဲဒီကေန စၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ စာေရးခြင့္ အပိတ္ခံရတာပဲဗ်။ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္ အပိတ္ခံလိုက္ရတယ္ အခု ျပန္ရတာ ႏွစ္လ
ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။”
ဒီလို စာမူေတြ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေဖၚျပခံရတာမွာ အာဏာပိုင္ အဖြဲ႔အစည္း၊ ဒါမွမဟုတ္ သက္ဆိုင္ရာနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ တခုခု သူတို႔ဘက္က ကမ္းလွမ္းတာကို လက္ခံလိုက္လို႔လား။
“က်ေနာ့္ကို ေျပာကို မေျပာဘူး။ သူတို႔လာေျပာလည္း က်ေနာ္က No ေပါ့။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္က က်ေနာ္သည္ ကဗ်ာသမား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမဟုတ္ဘူး က်ေနာ့္ကို သမၼတ လာလုပ္ခိုင္းလည္း က်ေနာ္မလုပ္ဘူး။ လုပ္လည္း မလုပ္တတ္ဘူး။ က်ေနာ္ကဗ်ာဆရာ လြတ္လပ္စြာစည္း႐ံုးခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ေဟာေျပာခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ
ေရးသားခြင့္ရရင္ ေတာ္ၿပီ။”
ပယ္ဖ်က္ခံခဲ့ရတဲ့ စာမူတခုေလာက္ ျပန္ေျပာျပပါလား။
“ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ က်ေနာ့္အေဖက ေနမေကာင္းေနတာဗ်။ ေဆာင္းတြင္းႀကီး၊ ေသျခင္းတရားက ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရဗ် ဥတုေဖါက္ရင္ လူႀကီးေတြ ေသတတ္တယ္ဗ်။ အဲဒီေတာ့ ေဆာင္းဥတုဆိုတာ တိမ္ကင္းစင္ၿပီး
ေကာင္းကင္ႀကီးျပာေနမွ အဲဒီမွာ တိမ္က အဆုပ္အဆုပ္ မဲမဲနဲ႔ လာ႐ႈပ္ရင္ ဥတု ေဖါက္တယ္ေခၚတယ္။ အဲဒီ ဥတုေဖါက္တဲ့ အထဲမွာ က်ေနာ့္အေဖ အသက္ပါသြားမွာ က်ေနာ္က စိုးတာ။”
‘ေဆာင္းဥတု တိမ္စင္၊ တိမ္တမွ်င္ တိမ္တအုပ္ တိမ္မ႐ႈပ္တဲ့ လဟာ။ ေကာင္းကင္ႀကီးျပာျပာမွာ ေနျခည္ျဖာ၍
ေႏြးေစေသာ္။ အလို တိမ္တအုပ္ အဆုပ္အဆုပ္နဲ႔ လာ႐ႈပ္ျပန္ၿပီ။ ရာသီကေဖါက္ ေျမာက္ေလကေသြး ေအးခ်င္တိုင္း
ေအးေနတဲ့ ေဆးကုေနတဲ့ လူမမာ။ အေဖ့ကို ၫႇာပါ အေဖ့ကို ၫႇာပါ ေနျခည္ျဖာ၍ ေႏြးေစေသာ္။’
“အဲဒါကို ခင္ဗ်ားတို႔က အဲဒီလို ဉာဏ္ရွိတိုင္း လုပ္လို႔ရမလားတဲ့။ ခင္ဗ်ားအေဖဆိုတာ ဦးေနဝင္း ေစာင္းတာတဲ့ ဒီလို ေသာက္ျပစ္ရွာတာေတြဗ်။”
စာေရးခြင့္ ရၿပီဆိုေတာ့ ဘာစာေတြ ဆက္ေရးသြားဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိလဲခင္ဗ်ာ့။
“က်ေနာ္ကေတာ့ ပညာေပးမယ္၊ စည္း႐ံုးမယ္၊ ဒီစာမ်ဳိးေတြကိုပဲ ေရးသြားဖို႔ရွိပါတယ္။ ဒီေပၚလစီကေတာ့
မေျပာင္းပါဘူး၊ က်ေနာ္တို႔က အႏုပညာဟာ အႏုပညာအတြက္ ဆိုတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔က ရွင္းတယ္ အႏုပညာဟာ ျပည္သူ႔အတြက္ပဲ။”
ကဗ်ာတပုဒ္ ရဲ႕ လူထုအေပၚ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈကို သံုးသပ္ေပးပါဦး။
“က်ေနာ္ ေခၽြးဆိုတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ရွမ္းေတြက က်ေနာ့္ကို ဖက္နမ္းတယ္ဗ်။ သူတို႔ မ်က္ရည္ေတြ စို႔တယ္ဗ်။ ေခၽြးဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ အပူပိုင္းဇုန္က လူေတြကေတာ့ ေခၽြးထြက္တာ ဘယ္ဆန္းမလဲဗ်။ ရွမ္းျပည္မွာ
ေတာ့ ရာသီဥတုက ႏွစ္ခုပဲရွိတယ္ဗ် အဲဒါ မိုးနဲ႔ ေဆာင္းပဲ။”
‘ခ်မ္းသည္ ခ်မ္းသည္ အိုရွမ္းျပည္ရယ္။ ရွမ္းမ်ားကိုယ္မွာ ေခၽြးဆိုတာမရွိ အေအးကိုသာ သိတာကိုးလို႔။ ရွမ္းေတြမွာ
ေခၽြးမရွိဘူးလို႔ အေပၚရံရွပ္ စာစပ္သမားမွားေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ၾကည့္မွ ရွမ္းမ်ားကိုယ္မွာ ေခၽြးအိ ရႊဲစို အလုိ ေခၽြးေတြ
ေခၽြးေတြနဲ႔ေနာ္။’
“သူတို႔ သိပ္သေဘာေပါက္တာေပါ့ဗ်။ သူတို႔ ခံစားတတ္တာဗ်ာ။ က်ေနာ့္ကို ဖက္ၿပီးေတာ့ နမ္းဖူးတယ္ဗ် အဲဒီလိုမ်ဳိး ၾသဇာ သက္ေရာက္တယ္။”
ရသ စာေပနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဘဘ တို႔ ေခတ္တုန္းက အေရးအသားမ်ဳိး ေရးသားႏိုင္တဲ့ စာေရး ဆရာေတြ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ျမင္မိလား။
“ရသထဲမွာ ေလးခုရွိတယ္။ စကားလံုးေရြးခ်ယ္မႈ။ အာ႐ံုခံစားမႈ။ အေတြး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အလကၤာ ဥပမာ
ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ေျပာမယ္ ခင္ႏွင္းယုရဲ႕ ေမႊး က်ဳပ္တို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက စြဲလိုက္ေလဗ်ာ။”
‘ဒီအခ်ိန္ ေရာက္ၿပီဆိုမွျဖင့္ အတြတ္ႏွင့္ ေမႊးတို႔ အတူတကြ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့ၾကေသာ ဝါးခယ္မၿမိဳ႕ျပင္ရွိ လယ္ကြင္း
ထဲမွ စပါးေစ့ေလးမ်ားသည္ အိပ္ေပ်ာ္ရာမွ ႏိုးၾကေပေတာ့မည္။’
“သူ႔ရဲ႕ အာ႐ံုခံစားမႈရယ္၊ စကားလံုး ေရြးခ်ယ္မႈရယ္က က်ဳပ္တို႔ မစြဲခံႏိုင္ပါ့မလားဗ်။ ရသစာေပဆိုတာ အဲဒါေခၚ
တာဗ်။ အဲဒါေတြက တကယ့္ပါရမီရွင္ေတြမွ လုပ္လို႔ရတာပါဗ်ာ။ ကေျမာက္ကေခ်ာက္ေတြ လုပ္လို႔မရပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ရွိပါတယ္ မပူနဲ႔ ခင္ဗ်ား ဒါေတြ ျဖစ္လာဦးမွာ ႏုႏုရည္ (အင္းဝ) ခင္ႏွင္းယု သမီးေလာက္ရွိတာ သူေပၚ လာတာပဲ ဂ်ဴးတို႔ ဒါမ်ဳိးေတြ ေပၚလာေသးတာပဲ။”
ဘဘတို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ကာလက ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာေတြနဲ႔ ဒီေန႔ေခတ္ ဂ်ာနယ္ေတြကေကာ ဘာကြာျခားမႈေတြဘာရွိလဲ။
“က်ေနာ္တို႔ ႀကီးခဲ့ရတာက အယ္ဒီတာႀကီးေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေအာက္က ျဖတ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔စာမူေတြ မဂၢဇင္း
ထဲ ပါရတာဗ်။ အယ္ဒီတာဆိုတာ တည္းျဖတ္တာဗ်။ ဒီေန႔ အယ္ဒီတာဆိုတာက အယ္ဒီေတာင္း ေတြဗ်။ အယ္ဒီမဟုတ္က ဟုတ္က ေကာင္ေတြပဲ။ သူက စာမူေတာင္းႏိုင္ရင္ အယ္ဒီတာျဖစ္တာပဲဗ်ာ။ Edit ဆိုတာကို နားမလည္ေတာ့ဘူး ဘယ္သူမွလည္း မလုပ္ရဲဘူး၊ သူတို႔က ဒီအစိုးရ မႀကိဳက္ေလာက္ဘူးဆိုရင္ ဒါကို ပယ္လုိက္ တာပဲဗ်ာ အယ္ဒီတုံးေတြ။”
စာေပ စိစစ္ေရးကို ျဖတ္ၿပီးမွ ပံုႏွိပ္အဆင့္ကိုေရာက္လာတဲ့ စာေတြရဲ႕ အရည္အေသြးက်ေတာ့ေကာ။
“က်ေနာ္တို႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ ဂြက်တယ္ဗ်။ ဒီစာေပကင္ေပတိုင္ဆိုတဲ့ ေတာင္ႀကီးေက်ာ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ ဂြက်တယ္ဗ်။ က်ေနာ္စာေတြ ေငြမင္နဲ႔ ပိတ္၊ မင္မဲနဲ႔ပိတ္၊ မင္နီနဲ႔ပိတ္ ဆုတ္ၿဖဲခံရ အလကား အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာ၊ အဲဒီဟာေတြ ခံရတာေပါ့ဗ်ာ။ လြတ္လပ္စြာေရးသားခြင့္ ရွိတဲ့ကာလနဲ႔ လြတ္လပ္စြာေရးသားခြင့္ မရွိတဲ့ကာလက
ခင္ဗ်ား စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့။ ပြတ္ကာ သီကာေလးနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ကလည္း အခ်ဳိကုန္ေနရတာက ဒီေနရာေလး
တင္ အခ်ိဳကုန္ေနရတာ။”
စိစစ္ေရးကို ျဖတ္ၿပီးမွလာရတဲ့ မီဒီယာရဲ႕ အခန္းက႑ကို ဘယ္လို သံုးသပ္မိလဲခင္ဗ်ာ့။
“က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္က အိမ္ေရွ႕မွာ မီးႏွစ္လံုးထြန္းရတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ့္ အဖိုးကို ဘာ့ေၾကာင့္ ထြန္းရလဲလို႔
ေမးတဲ့အခါက်ေတာ့ ငါ့သားရယ္တဲ့ မီးရွိေတာ့ လူေတြ အိမ္ေရွ႕ ေသးမေပါက္ဘူးေပါ့တဲ့။ ခရီးသြားေတြလည္း မီးလင္းတဲ့အခါက်ေတာ့ ေႁမြပါး ကင္းပါး၊ အႏၲရယ္ကင္းတာေပါ့တဲ့ အခုက အဲဒီ အလင္းေရာင္ကို ေမွာင္ပစ္ လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ ႀကိဳက္သလို လုပ္ေနတာဗ်။ ေသးေပါက္႐ံုတင္မကဘူး ေခ်းပံုေတြလည္း ပြေနတာပဲဗ်။ ေႁမြကိုက္ ကင္းကိုက္တဲ့လူေတြလည္း နည္းတာမဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲဒီေတာ့ မီဒီယာဆိုတာ တကယ့္
Light ႀကီးပဲဗ်၊ မီးေမာင္းႀကီးေတြရွိေနရင္ လႈပ္ကို မလႈပ္ရဲဘူး။ လာဘ္စားတဲ့ေကာင္ေတြ မီဒီယာကေန ေျပာ
လိုက္ရင္ ဒီေကာင့္ကို ဝိုင္းမ်က္ေစာင္းထိုးတာနဲ႔တင္ ဒီေကာင္ ျပာက်ေလာက္တယ္။ မီဒီယာဆိုတာ စတုတၳမ႑ိဳင္ ခင္ဗ်ား သိပါတယ္ဗ်ာ။”
Wednesday, August 10, 2011
“က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ စစ္ျဖစ္ေနၿပီ”
“က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ စစ္ျဖစ္ေနၿပီ”
(ဒဂုန္တာရာႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး)
နယူးေဒလီ (မဇၥ်ိမ) ။ ။ ျမန္မာျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ျပည္သူမ်ားက ေဒသ အသီးသီး၌ ႏုိးႏုိးၾကားၾကား၊ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္ေဆာင္ၾကရန္ စာေရးဆရာ ဒဂုန္တာရာက ပန္ၾကားလိုက္သည္။
၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္မွစ၍ တုိင္းရင္းသားေဒသမ်ားတြင္ တိုက္ပြဲမ်ား မ်ားျပားျပင္းထန္ေနသည့္အတြက္ အသက္မ်ားစြာ ဆံုး႐ႈံးေနရေၾကာင္း၊ ေသဆံုးသူမ်ားႏွင့္ ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးမႈမ်ားမွာ ျမန္မာျပည္ပိုင္ ပစၥည္းမ်ားသာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္
ျပည္သူအမ်ားက ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္ၾကရန္ တိုက္တြန္းျခင္း ျဖစ္သည္။
ယင္းပန္ၾကားလႊာကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ မိတ္ေဆြတဦးမွတဆင့္ နီးစပ္သူမ်ားကို ျဖန္႔ေဝခဲ့သည္ဟု သိရသည္။
ဦးေဌးၿမိဳင္ ေခၚ ဆရာၾကီး ဒဂုန္တာရာမွာ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ ၾသစၾတီးယားႏုိင္ငံ ဗီယင္နာ၌ က်င္းပခဲ့သည္ “ကမၻာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ”ႏွင့္ ၁၉၆၁ တြင္ ဆြီဒင္ႏုိင္ငံ စေတာ့ဟုမ္း၌ က်င္းပခဲ့သည့္ “ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာင္စီ” အစည္းအေဝးမ်ားသုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ့ကာ ၁၉၇၄ တြင္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ၏ သဘာပတိ အျဖစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။
ျပည္တြင္းစစ္ကို အျမန္ဆံုး ရပ္စဲရန္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ၾကရန္ အတြက္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္ၾကားလႊာမွတဆင့္ အသက္ ၉၃ ႏွစ္အရြယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာေရးဆရာၾကီးက တိုက္တြန္းထားသည္။
မဇၥ်ိမသတင္းေထာက္ ထြန္းထြန္းက ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားပါသည္။
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ျပည္သူေတြ အေနနဲ႔ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္ကေန ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ ပန္ၾကားလႊာ ထုတ္တယ္ သိရပါတယ္ဗ်။ ဘယ္ေန႔ကမ်ား ထုတ္ခဲ့တာပါလဲ။
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဘယ္ေန႔ကလဲဆုိတာေတာ့ ျပန္စဥ္းစားမွ ရေတာ့မယ္ဗ်။ အၾကာဆံုး ၄ ရက္ပဲ။ ရန္ကုန္မွာလည္း
ေဝတယ္။ က်ေနာ့္လူတေယာက္ ရွိတယ္ေလ။ ဦးလွေမာင္ဆိုတာ မံုရြာက လူ။ သူက တဆင့္ နီးစပ္ရာကို ေဝတာ”
အခု ထုတ္ျပန္ခ်က္ထဲမွာေကာ ဘယ္အခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားလဲ။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းထားတာပါ။ က်ေနာ္က ကိုယ္ေရးတာေတြ ကိုယ္ မမွတ္မိဘူးဗ်။ “လူမေသ
ျပည္မပ်က္” ဆိုတဲ့ စကားေလး က်ေနာ္ လုပ္ခ်င္တယ္ဗ်။ အဲဒါ လူေတြ အမ်ားသေဘာေပါက္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တယ္။ အခက္အခဲက ရွိလာရင္ ရမယ္။ ရေတာ့ ရမွာပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရေတာ့မယ္။ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္တာေပါ့ဗ်ာ”
ddy
ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာအား ဒူးေထာက္စကားေျပာေနသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂ ရက္ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ သခင္သိန္းေမာင္၏ ေမြးေန႔ပြဲတြင္ ေတြ႔ရစဥ္။ (ဓာတ္ပံု-မဇၥ်ိမ)
ျမန္မာျပည္က ဒီလို ပန္ၾကားလႊာထုတ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလားခင္ဗ်။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပ်က္ၿပီေလ။ ဒီ စစ္သားေတြ အာဏာ အတင္းယူတာဗ်။ သူတို႔ လုပ္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲ (၂ဝ၁ဝ) ကို သူတုိ႔တပ္က လုပ္တာေလ။ စစ္တပ္အစိုးရ တက္ေနၿပီေလ။ အရင္ဆံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္သင့္တဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲဒီဟာကို တင္လိုက္တာပဲ။ တင္ေတာ့ ပထမေတာ့ လက္ခံခ်င္မွ လက္ခံမွာပဲ။ သူတုိ႔က မုန္းတဲ့စိတ္ေတြ မ်ားပံုရတယ္။ က်ေနာ္က မုန္းပါဆိုေတာင္ မုန္းလုိ႔မရလို႔ ခက္ေနတာ”
“အခုက က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာ ဗမာ၊ ဗမာလို႔ ေခၚေနတဲ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ေပါ့ဗ်ာ။ ကခ်င္တုိ႔၊ ခ်င္းတို႔၊ ကရင္တို႔၊ မြန္တုိ႔၊ ရွမ္းတို႔၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြနဲ႔ စစ္ျဖစ္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ စစ္ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒါ သိပ္မေကာင္းဘူး။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ သူက မုန္းတဲ့စိတ္ပါတယ္။ ဟို တဖက္ကေတာ့ မမုန္းဘူး။ အစိုးရဘက္က လူ၊ စစ္သားေတြကေတာ့ မုန္းမွာပါ။ မုန္းပံု ရတယ္ ၾကည့္ရတာ”
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ
လူထုက ၿငိမ္းခ်မ္းရွိမွ ခ်မ္းသာမွာ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
မရွိရင္ ဘယ္လိုမွ မခ်မ္းသာႏုိင္ဘူး။ အခု
စစ္လက္နက္ကို အားကိုးေနလို႔ မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္း တဲ့နည္းနဲ႔ လုပ္မွ ရမွာ။ အဲဒါမွ လူမေသဘဲနဲ႔လူေတြက ေတာ္ေတာ္ ေသတာပဲ
ဗ်။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းမွာလို ေသတယ္။ ျမန္မာ
ျပည္မွာလည္း ဒီလိုေသတာပဲဗ်။ အတူတူပဲ
ဆုိးဝါးေနတယ္လုိ႔ ထင္ျမင္ထားပါသလဲ။
“ျပည္တြင္းစစ္က လူေတြ ထိခိုက္တယ္ဗ်။ သူက ျပန္႔သြားရင္ စားတဲ့ေသာက္တဲ့ေနရာေတြမွာ ထိခိုက္တယ္။ က်န္းမာေရး ထိခိုက္တယ္။ အသက္တိုတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို တကယ္အားကိုးတာ။ ခင္ဗ်ားတို႔က လုပ္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းအားလည္း ရွိတယ္။ လုပ္လည္း လုပ္ႏုိင္တယ္။ လုပ္လည္း လုပ္တတ္တဲ့သူေတြ။ ခင္ဗ်ားတို႔ အသက္ရွည္ေလေလ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရႏိုင္ေလပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရႏိုင္ေလ တုိင္းျပည္က ေကာင္းေလပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရရင္ ဘာမွ လုပ္လို႔
မရဘူး”
“ဒီစစ္သမားေတြကလည္း သူတို႔မွာလည္း သူတို႔ပဲ။ တြယ္စရာ မရွိဘူးေလ။ သူတို႔ သနားပါတယ္။ ရွမ္းစကားလုိ
ေျပာရင္ တြယ္စရာက ကိုရီးယား (ဇာတ္ကား) ပဲ ရွိတယ္”
“က်ေနာ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေအးေဆး ေနခ်င္တာဗ်။ က်ေနာ့္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့သူေတြက “ရန္သူမရွိဆိုတာ” ကို မၾကိဳက္တဲ့သူ ရွိတယ္ေလ။ အခု အဲဒီလူေတြက က်ေနာ့္ကို ေထာက္ခံေနပါၿပီ။ တဝက္ေတာ့ ေထာက္ခံေနၿပီ။ က်ေနာ့္ကို ေထာက္ခံတယ္ဆိုရင္ သူတို႔က ဂုဏ္ရွိတယ္လို႔ ထင္ပံုမရဘူးဗ်။ က်ေနာ္ေတြးတဲ့ အေတြးပါ။ အဲဒီေတာ့
အခု အဲဒီလူေတြက က်ေနာ့္ကို ေထာက္ခံေနၾကၿပီ”
“အခု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကား ေျပာၾကၿပီ။ တကမၻာလံုး ေျပာၾကတယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားက။
လုပ္တာ၊ မလုပ္တာကေတာ့ မေျပာလိုဘူးေလ။ တခ်ဳိ႕က ပါးစပ္ေျပာေပမယ့္ လုပ္တာက တလြဲဗ်။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္တာမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ ထင္တယ္ ေနာက္လာမယ့္ လႈပ္ရွားမႈက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈပဲ”
လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕အေျခအေနအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေရးၾကီးေနလို႔
ျမင္ပါသလဲ။
“အေရးၾကီးတာေပါ့။ သိပ္အေရးၾကီးတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာ ညွိႏႈိင္းေရးက တပ္ကလူေတြ အာဏာမသိမ္းခင္ အထိကေတာ့ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အေျခအေနက။ ျမန္မာျပည္သူေတြက ေျပာသာေျပာတာ မုန္းတတ္တဲ့ စိတ္ သိပ္မရွိဘူး။ အကုန္ လူေကာင္းေတြဗ်။ လူေကာင္း၊ လူ႐ိုး၊ ေအးေဆးေနတဲ့ လူမ်ဳိးေတြပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လုပ္ခ်င္ေပမယ့္လို႔ အတင္းဖမ္းတယ္။ ဖမ္းေတာ့လည္း အတင္း႐ိုက္ဖမ္းတာဗ်။ အဲဒါ မလုပ္ရဘူးဗ်”
“ဒီ တိုက္တဲ့ခိုက္တဲ့စိတ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔က အခု ထင္ေနတာက လက္နက္ကိုင္တဲ့သူေတြက လက္နက္နဲ႔ လုပ္ရင္
ရမယ္ ထင္ေနတာ။ မရဘူး။ လက္နက္နဲ႔ မရဘူး။ ကမၻာမွာကို အခု ပိုဆုိးေနတယ္။ က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒီလို ဆိုးတယ္လို႔ ျမင္တာပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ဆိုးတယ္။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေတြမွာလည္း ဆိုးတယ္”
ထုတ္ျပတ္ခ်က္မွာ “က်ည္ဆန္ၿခံဳ၍ မလံု၊ ေမတၱာၿခံဳမွ လံုလိမ့္မည္” ဆိုတာကေကာ ဘာကို ရည္ညႊန္းခ်င္တာလဲ။
“အဲဒါ ေမတၱာဆိုတာ က်ေနာ္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕အေျခခံပဲဗ်။ ေမတၱာက ေတာ္ေတာ္ေလးနက္တယ္လို႔ ယူဆ တယ္။ ေမတၱာထားရင္၊ ေမတၱာဓာတ္ ၾကီးက်ယ္လာေလ၊ ခိုင္မာလာေလ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး နီးစပ္ေလပဲ။ ဒါမွ ၿငိမ္းခ်မ္ေရးလုပ္ၾကမွာ”
စစ္ပြဲမွာပါဝင္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ အစုိးရကိုေကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဘာေျပာခ်င္လဲ။
“အမွာကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ၾကပါပဲ ေျပာရမွာပဲေလ။ ဒီစကား ႐ိုး႐ိုးစကားပဲ။ တကယ္လုပ္ရင္ ရတယ္”
“ဘာလို႔ဆို လက္နက္သံုးရင္ တဘက္ကလည္း လက္နက္
နယ္ျခားေစာင့္တပ္ ဆိုတာ စစ္အင္အား၊ လက္နက္ အင္အားကို ျဖည့္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ခိုင္မာေအာင္ လုပ္တာပဲ။ အဲဒီဟာကို ခင္ဗ်ားတို႔ ဖ်က္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းမယ္။ ဖ်က္ႏုိင္ရင္ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းတယ္။ အဲဒါပဲ ေျပာခ်င္တယ္
သံုးႏုိင္တဲ့အခြင့္ရွိတာပဲ။ က်ေနာ္က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတာင္ သိပ္မထားခ်င္ဘူး။ အခု ေတာ္ေတာ္စုတ္ျပတ္ေနၿပီ။
ျမန္မာျပည္က ေတာ္ေတာ္ ပ်က္သြားၿပီ။ လူေတြ လည္း
အခု က်ေနာ္ေနတဲ့ေနရာေလ ရွမ္းျပည္။ ေတာက လူေတြ သနားပါတယ္ဗ်ာ။ စိုက္ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ေစ်းေတြကလည္း တက္သထက္ တက္ေနတာ”
“လူထုက ၿငိမ္းခ်မ္းရွိမွ ခ်မ္းသာမွာ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရွိရင္ ဘယ္လိုမွ မခ်မ္းသာႏုိင္ဘူး။ အခု စစ္လက္နက္ကို အားကိုးေနလို႔ မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္းနဲ႔ လုပ္မွ ရမွာ။ အဲဒါမွ လူမေသဘဲနဲ႔ လူေတြက ေတာ္ေတာ္ ေသတာပဲဗ်။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းမွာလို ေသတယ္။ ျမန္မာ ျပည္မွာလည္း ဒီလိုေသတာပဲဗ်။ အတူတူပဲ”
ျပည္သူထဲက ဘယ္လိုလူေတြကိုေကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ထားလဲ။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ရင္ ရတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔အရြယ္ (အသက္ ၃ဝ ဝန္းက်င္) ေတြက ဖ်က္လတ္
တယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အဲဒီအရြယ္ကတည္းက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က မလုပ္တတ္ ဘူးဗ်။ လႈပ္ရွားမႈထဲမွာ ပါေတာ့ ပါဖူးတယ္။ ပါတာက စကားအျဖစ္နဲ႔သာ ပါတာ။ ကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့၊ စည္း႐ံုးတဲ့အခ်က္ သိပ္မရွိိဘူး။ လုပ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳမရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္လို႔ပဲ ကိုယ္တုိင္ ဝန္ခံမိတယ္”
“လူငယ္ဆိုတာ ျဖတ္လတ္တယ္။ အေတြးကလည္း သန္တယ္ဗ်။ အေတြး မွန္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ မလိမ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို က်ေနာ္ သိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔အရြယ္ေတြက လိမ္တဲ့ဟာ မရွိဘူး။ လုပ္စမ္းပါ။ က်ေနာ္ ဝမ္းသာ
ပါတယ္။ ၃ဝ ေက်ာ္ဆိုေတာ့ တအားျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ၾကီးၿပီ၊ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဗ်။ ၾကီးလာတယ္ ဆိုေတာ့ စိတ္အားနဲ႔ မဆိုင္ဘူး၊ ႐ုပ္အားနဲ႔ ဆိုင္မယ္ ထင္တယ္။ က်ေနာ္ ထင္တာေလ။ ႐ုပ္အားက သိပ္မေကာင္းဘူး။
က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားမရဘူးဗ်။ အေတြးအေခၚကေတာ့ ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ဒါေပမဲ့ လုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ေလာက္ေတာ့ ျဖတ္လတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကို ေျပာခ်င္တာပါ”
“ခင္ဗ်ားတို႔က ျဖတ္လတ္တယ္။ လုပ္အားလည္း ရွိတယ္။ ေနာက္ စိတ္က ခိုင္တယ္။ ခုိင္ခိုင္မာမာ ရွိတယ္။ မေျပာင္းဘူး။ တခုခု စြဲၿမဲသြားရင္ မေျပာင္းေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ရင္ ရမယ္။ က်ေနာ္ အားေပးခ်င္တယ္”
ထပ္ၿပီး ျဖည့္စြတ္ေျပာခ်င္တာ ရွိပါေသးလား။
“နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဆိုတာ စစ္အင္အား၊ လက္နက္အင္အားကို ျဖည့္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ခိုင္မာေအာင္ လုပ္တာပဲ။ အဲဒီဟာကို ခင္ဗ်ားတို႔ ဖ်က္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းမယ္။ ဖ်က္ႏုိင္ရင္ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းတယ္။ အဲဒါပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ မူရင္းကေတာ့ အဲဒါပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္းနဲ႔ အေကာင္းဆံုးပဲ”
(ဒဂုန္တာရာႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး)
နယူးေဒလီ (မဇၥ်ိမ) ။ ။ ျမန္မာျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ျပည္သူမ်ားက ေဒသ အသီးသီး၌ ႏုိးႏုိးၾကားၾကား၊ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္ေဆာင္ၾကရန္ စာေရးဆရာ ဒဂုန္တာရာက ပန္ၾကားလိုက္သည္။
၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္မွစ၍ တုိင္းရင္းသားေဒသမ်ားတြင္ တိုက္ပြဲမ်ား မ်ားျပားျပင္းထန္ေနသည့္အတြက္ အသက္မ်ားစြာ ဆံုး႐ႈံးေနရေၾကာင္း၊ ေသဆံုးသူမ်ားႏွင့္ ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးမႈမ်ားမွာ ျမန္မာျပည္ပိုင္ ပစၥည္းမ်ားသာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္
ျပည္သူအမ်ားက ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္ၾကရန္ တိုက္တြန္းျခင္း ျဖစ္သည္။
ယင္းပန္ၾကားလႊာကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ မိတ္ေဆြတဦးမွတဆင့္ နီးစပ္သူမ်ားကို ျဖန္႔ေဝခဲ့သည္ဟု သိရသည္။
ဦးေဌးၿမိဳင္ ေခၚ ဆရာၾကီး ဒဂုန္တာရာမွာ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ ၾသစၾတီးယားႏုိင္ငံ ဗီယင္နာ၌ က်င္းပခဲ့သည္ “ကမၻာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ”ႏွင့္ ၁၉၆၁ တြင္ ဆြီဒင္ႏုိင္ငံ စေတာ့ဟုမ္း၌ က်င္းပခဲ့သည့္ “ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာင္စီ” အစည္းအေဝးမ်ားသုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ့ကာ ၁၉၇၄ တြင္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ၏ သဘာပတိ အျဖစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။
ျပည္တြင္းစစ္ကို အျမန္ဆံုး ရပ္စဲရန္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ၾကရန္ အတြက္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္ၾကားလႊာမွတဆင့္ အသက္ ၉၃ ႏွစ္အရြယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာေရးဆရာၾကီးက တိုက္တြန္းထားသည္။
မဇၥ်ိမသတင္းေထာက္ ထြန္းထြန္းက ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားပါသည္။
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ျပည္သူေတြ အေနနဲ႔ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္ကေန ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ ပန္ၾကားလႊာ ထုတ္တယ္ သိရပါတယ္ဗ်။ ဘယ္ေန႔ကမ်ား ထုတ္ခဲ့တာပါလဲ။
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဘယ္ေန႔ကလဲဆုိတာေတာ့ ျပန္စဥ္းစားမွ ရေတာ့မယ္ဗ်။ အၾကာဆံုး ၄ ရက္ပဲ။ ရန္ကုန္မွာလည္း
ေဝတယ္။ က်ေနာ့္လူတေယာက္ ရွိတယ္ေလ။ ဦးလွေမာင္ဆိုတာ မံုရြာက လူ။ သူက တဆင့္ နီးစပ္ရာကို ေဝတာ”
အခု ထုတ္ျပန္ခ်က္ထဲမွာေကာ ဘယ္အခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားလဲ။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းထားတာပါ။ က်ေနာ္က ကိုယ္ေရးတာေတြ ကိုယ္ မမွတ္မိဘူးဗ်။ “လူမေသ
ျပည္မပ်က္” ဆိုတဲ့ စကားေလး က်ေနာ္ လုပ္ခ်င္တယ္ဗ်။ အဲဒါ လူေတြ အမ်ားသေဘာေပါက္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တယ္။ အခက္အခဲက ရွိလာရင္ ရမယ္။ ရေတာ့ ရမွာပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရေတာ့မယ္။ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္တာေပါ့ဗ်ာ”
ddy
ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာအား ဒူးေထာက္စကားေျပာေနသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂ ရက္ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ သခင္သိန္းေမာင္၏ ေမြးေန႔ပြဲတြင္ ေတြ႔ရစဥ္။ (ဓာတ္ပံု-မဇၥ်ိမ)
ျမန္မာျပည္က ဒီလို ပန္ၾကားလႊာထုတ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလားခင္ဗ်။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပ်က္ၿပီေလ။ ဒီ စစ္သားေတြ အာဏာ အတင္းယူတာဗ်။ သူတို႔ လုပ္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲ (၂ဝ၁ဝ) ကို သူတုိ႔တပ္က လုပ္တာေလ။ စစ္တပ္အစိုးရ တက္ေနၿပီေလ။ အရင္ဆံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္သင့္တဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲဒီဟာကို တင္လိုက္တာပဲ။ တင္ေတာ့ ပထမေတာ့ လက္ခံခ်င္မွ လက္ခံမွာပဲ။ သူတုိ႔က မုန္းတဲ့စိတ္ေတြ မ်ားပံုရတယ္။ က်ေနာ္က မုန္းပါဆိုေတာင္ မုန္းလုိ႔မရလို႔ ခက္ေနတာ”
“အခုက က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာ ဗမာ၊ ဗမာလို႔ ေခၚေနတဲ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ေပါ့ဗ်ာ။ ကခ်င္တုိ႔၊ ခ်င္းတို႔၊ ကရင္တို႔၊ မြန္တုိ႔၊ ရွမ္းတို႔၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြနဲ႔ စစ္ျဖစ္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ စစ္ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒါ သိပ္မေကာင္းဘူး။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ သူက မုန္းတဲ့စိတ္ပါတယ္။ ဟို တဖက္ကေတာ့ မမုန္းဘူး။ အစိုးရဘက္က လူ၊ စစ္သားေတြကေတာ့ မုန္းမွာပါ။ မုန္းပံု ရတယ္ ၾကည့္ရတာ”
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ
လူထုက ၿငိမ္းခ်မ္းရွိမွ ခ်မ္းသာမွာ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
မရွိရင္ ဘယ္လိုမွ မခ်မ္းသာႏုိင္ဘူး။ အခု
စစ္လက္နက္ကို အားကိုးေနလို႔ မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္း တဲ့နည္းနဲ႔ လုပ္မွ ရမွာ။ အဲဒါမွ လူမေသဘဲနဲ႔လူေတြက ေတာ္ေတာ္ ေသတာပဲ
ဗ်။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းမွာလို ေသတယ္။ ျမန္မာ
ျပည္မွာလည္း ဒီလိုေသတာပဲဗ်။ အတူတူပဲ
ဆုိးဝါးေနတယ္လုိ႔ ထင္ျမင္ထားပါသလဲ။
“ျပည္တြင္းစစ္က လူေတြ ထိခိုက္တယ္ဗ်။ သူက ျပန္႔သြားရင္ စားတဲ့ေသာက္တဲ့ေနရာေတြမွာ ထိခိုက္တယ္။ က်န္းမာေရး ထိခိုက္တယ္။ အသက္တိုတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို တကယ္အားကိုးတာ။ ခင္ဗ်ားတို႔က လုပ္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းအားလည္း ရွိတယ္။ လုပ္လည္း လုပ္ႏုိင္တယ္။ လုပ္လည္း လုပ္တတ္တဲ့သူေတြ။ ခင္ဗ်ားတို႔ အသက္ရွည္ေလေလ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရႏိုင္ေလပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရႏိုင္ေလ တုိင္းျပည္က ေကာင္းေလပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရရင္ ဘာမွ လုပ္လို႔
မရဘူး”
“ဒီစစ္သမားေတြကလည္း သူတို႔မွာလည္း သူတို႔ပဲ။ တြယ္စရာ မရွိဘူးေလ။ သူတို႔ သနားပါတယ္။ ရွမ္းစကားလုိ
ေျပာရင္ တြယ္စရာက ကိုရီးယား (ဇာတ္ကား) ပဲ ရွိတယ္”
“က်ေနာ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေအးေဆး ေနခ်င္တာဗ်။ က်ေနာ့္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့သူေတြက “ရန္သူမရွိဆိုတာ” ကို မၾကိဳက္တဲ့သူ ရွိတယ္ေလ။ အခု အဲဒီလူေတြက က်ေနာ့္ကို ေထာက္ခံေနပါၿပီ။ တဝက္ေတာ့ ေထာက္ခံေနၿပီ။ က်ေနာ့္ကို ေထာက္ခံတယ္ဆိုရင္ သူတို႔က ဂုဏ္ရွိတယ္လို႔ ထင္ပံုမရဘူးဗ်။ က်ေနာ္ေတြးတဲ့ အေတြးပါ။ အဲဒီေတာ့
အခု အဲဒီလူေတြက က်ေနာ့္ကို ေထာက္ခံေနၾကၿပီ”
“အခု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကား ေျပာၾကၿပီ။ တကမၻာလံုး ေျပာၾကတယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားက။
လုပ္တာ၊ မလုပ္တာကေတာ့ မေျပာလိုဘူးေလ။ တခ်ဳိ႕က ပါးစပ္ေျပာေပမယ့္ လုပ္တာက တလြဲဗ်။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္တာမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ ထင္တယ္ ေနာက္လာမယ့္ လႈပ္ရွားမႈက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈပဲ”
လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕အေျခအေနအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေရးၾကီးေနလို႔
ျမင္ပါသလဲ။
“အေရးၾကီးတာေပါ့။ သိပ္အေရးၾကီးတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာ ညွိႏႈိင္းေရးက တပ္ကလူေတြ အာဏာမသိမ္းခင္ အထိကေတာ့ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အေျခအေနက။ ျမန္မာျပည္သူေတြက ေျပာသာေျပာတာ မုန္းတတ္တဲ့ စိတ္ သိပ္မရွိဘူး။ အကုန္ လူေကာင္းေတြဗ်။ လူေကာင္း၊ လူ႐ိုး၊ ေအးေဆးေနတဲ့ လူမ်ဳိးေတြပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လုပ္ခ်င္ေပမယ့္လို႔ အတင္းဖမ္းတယ္။ ဖမ္းေတာ့လည္း အတင္း႐ိုက္ဖမ္းတာဗ်။ အဲဒါ မလုပ္ရဘူးဗ်”
“ဒီ တိုက္တဲ့ခိုက္တဲ့စိတ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔က အခု ထင္ေနတာက လက္နက္ကိုင္တဲ့သူေတြက လက္နက္နဲ႔ လုပ္ရင္
ရမယ္ ထင္ေနတာ။ မရဘူး။ လက္နက္နဲ႔ မရဘူး။ ကမၻာမွာကို အခု ပိုဆုိးေနတယ္။ က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒီလို ဆိုးတယ္လို႔ ျမင္တာပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ဆိုးတယ္။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေတြမွာလည္း ဆိုးတယ္”
ထုတ္ျပတ္ခ်က္မွာ “က်ည္ဆန္ၿခံဳ၍ မလံု၊ ေမတၱာၿခံဳမွ လံုလိမ့္မည္” ဆိုတာကေကာ ဘာကို ရည္ညႊန္းခ်င္တာလဲ။
“အဲဒါ ေမတၱာဆိုတာ က်ေနာ္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕အေျခခံပဲဗ်။ ေမတၱာက ေတာ္ေတာ္ေလးနက္တယ္လို႔ ယူဆ တယ္။ ေမတၱာထားရင္၊ ေမတၱာဓာတ္ ၾကီးက်ယ္လာေလ၊ ခိုင္မာလာေလ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး နီးစပ္ေလပဲ။ ဒါမွ ၿငိမ္းခ်မ္ေရးလုပ္ၾကမွာ”
စစ္ပြဲမွာပါဝင္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ အစုိးရကိုေကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဘာေျပာခ်င္လဲ။
“အမွာကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ၾကပါပဲ ေျပာရမွာပဲေလ။ ဒီစကား ႐ိုး႐ိုးစကားပဲ။ တကယ္လုပ္ရင္ ရတယ္”
“ဘာလို႔ဆို လက္နက္သံုးရင္ တဘက္ကလည္း လက္နက္
နယ္ျခားေစာင့္တပ္ ဆိုတာ စစ္အင္အား၊ လက္နက္ အင္အားကို ျဖည့္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ခိုင္မာေအာင္ လုပ္တာပဲ။ အဲဒီဟာကို ခင္ဗ်ားတို႔ ဖ်က္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းမယ္။ ဖ်က္ႏုိင္ရင္ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းတယ္။ အဲဒါပဲ ေျပာခ်င္တယ္
သံုးႏုိင္တဲ့အခြင့္ရွိတာပဲ။ က်ေနာ္က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတာင္ သိပ္မထားခ်င္ဘူး။ အခု ေတာ္ေတာ္စုတ္ျပတ္ေနၿပီ။
ျမန္မာျပည္က ေတာ္ေတာ္ ပ်က္သြားၿပီ။ လူေတြ လည္း
အခု က်ေနာ္ေနတဲ့ေနရာေလ ရွမ္းျပည္။ ေတာက လူေတြ သနားပါတယ္ဗ်ာ။ စိုက္ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ေစ်းေတြကလည္း တက္သထက္ တက္ေနတာ”
“လူထုက ၿငိမ္းခ်မ္းရွိမွ ခ်မ္းသာမွာ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရွိရင္ ဘယ္လိုမွ မခ်မ္းသာႏုိင္ဘူး။ အခု စစ္လက္နက္ကို အားကိုးေနလို႔ မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္းနဲ႔ လုပ္မွ ရမွာ။ အဲဒါမွ လူမေသဘဲနဲ႔ လူေတြက ေတာ္ေတာ္ ေသတာပဲဗ်။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းမွာလို ေသတယ္။ ျမန္မာ ျပည္မွာလည္း ဒီလိုေသတာပဲဗ်။ အတူတူပဲ”
ျပည္သူထဲက ဘယ္လိုလူေတြကိုေကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ထားလဲ။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ရင္ ရတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔အရြယ္ (အသက္ ၃ဝ ဝန္းက်င္) ေတြက ဖ်က္လတ္
တယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အဲဒီအရြယ္ကတည္းက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က မလုပ္တတ္ ဘူးဗ်။ လႈပ္ရွားမႈထဲမွာ ပါေတာ့ ပါဖူးတယ္။ ပါတာက စကားအျဖစ္နဲ႔သာ ပါတာ။ ကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့၊ စည္း႐ံုးတဲ့အခ်က္ သိပ္မရွိိဘူး။ လုပ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳမရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္လို႔ပဲ ကိုယ္တုိင္ ဝန္ခံမိတယ္”
“လူငယ္ဆိုတာ ျဖတ္လတ္တယ္။ အေတြးကလည္း သန္တယ္ဗ်။ အေတြး မွန္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ မလိမ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို က်ေနာ္ သိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔အရြယ္ေတြက လိမ္တဲ့ဟာ မရွိဘူး။ လုပ္စမ္းပါ။ က်ေနာ္ ဝမ္းသာ
ပါတယ္။ ၃ဝ ေက်ာ္ဆိုေတာ့ တအားျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ၾကီးၿပီ၊ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဗ်။ ၾကီးလာတယ္ ဆိုေတာ့ စိတ္အားနဲ႔ မဆိုင္ဘူး၊ ႐ုပ္အားနဲ႔ ဆိုင္မယ္ ထင္တယ္။ က်ေနာ္ ထင္တာေလ။ ႐ုပ္အားက သိပ္မေကာင္းဘူး။
က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားမရဘူးဗ်။ အေတြးအေခၚကေတာ့ ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ဒါေပမဲ့ လုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ေလာက္ေတာ့ ျဖတ္လတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကို ေျပာခ်င္တာပါ”
“ခင္ဗ်ားတို႔က ျဖတ္လတ္တယ္။ လုပ္အားလည္း ရွိတယ္။ ေနာက္ စိတ္က ခိုင္တယ္။ ခုိင္ခိုင္မာမာ ရွိတယ္။ မေျပာင္းဘူး။ တခုခု စြဲၿမဲသြားရင္ မေျပာင္းေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ရင္ ရမယ္။ က်ေနာ္ အားေပးခ်င္တယ္”
ထပ္ၿပီး ျဖည့္စြတ္ေျပာခ်င္တာ ရွိပါေသးလား။
“နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဆိုတာ စစ္အင္အား၊ လက္နက္အင္အားကို ျဖည့္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ခိုင္မာေအာင္ လုပ္တာပဲ။ အဲဒီဟာကို ခင္ဗ်ားတို႔ ဖ်က္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းမယ္။ ဖ်က္ႏုိင္ရင္ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းတယ္။ အဲဒါပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ မူရင္းကေတာ့ အဲဒါပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္းနဲ႔ အေကာင္းဆံုးပဲ”
Subscribe to:
Posts (Atom)