၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖြဲ႕မ်ား ကံၾကမၼာဗိုလ္ထက္မင္းနအဖရဲ ႔ အေျခခံဥပေဒအရ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးရင္ တခုတည္းေသာ တပ္မေတာ္ ရွိရမည္ဆုိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ ရွိတာမို႔ အပစ္ရပ္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြကို လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္းခိုင္းမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ကြပ္ကဲမႈ ေအာက္ထဲကို ဆြဲထည့္မလားဆုိတာ နအဖအေနနဲ႔ အက်ပ္အတည္း ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
နအဖဟာ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ပထမဦးဆံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူခဲ့စဥ္က ေပၚေပၚတင္တင္ မလုပ္ရဲဘဲ သံသယ ရွိစြာနဲ႔ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ လုပ္ေနရာမွ ႏုိင္ငံေရး အျမတ္ထုတ္တဲ့အေနနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ စစ္ဆင္ေရးနဲ႔ ၀ါဒျဖန္႔ နည္းဗ်ဴဟာ တရပ္အျဖစ္ အဲဒီသတင္းကို ဦးစားေပး ေခါင္းႀကီးပိုင္းေတြမွာ တခမ္းတနား လုပ္လာၾကပါေတာ့တယ္။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ နအဖရဲ ႔ သေဘာထား မမွန္တာေတြ၊ ကတိပ်က္ကြက္တာေတြ၊ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အခ်င္းခ်င္း အခြင့္အေရးေပးရာမွာ ဘက္လိုက္မႈ ရွိတာေတြ၊ လက္နက္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိၿပီး အမွန္ေတာ့ ဦးက်ိဳးေအာင္ နာမ္ႏွိမ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ပံုေတြ၊ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြက ဘိန္းေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ တရားမ၀င္ ေငြမည္းမ်ားကုိ ေငြျဖဴျဖစ္ေရး စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကပံုေတြ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႕နဲ႔ နအဖရဲ ႔ သေဘာတူညီထားခ်က္ (၁၄) ခ်က္မွာ အမ်ားစုကုိ ေဖာက္ဖ်က္ၾကပံု စတာေတြကို တင္ျပသြားပါမယ္။
ပထမဦးဆံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ခဲ့တဲ့ ဖံုက်ားရွင္း ဦးစီးေသာ ရွမ္းေျမာက္ အထူးေဒသ (၁) ကုိးကန္႔ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕နဲ႔ ဦးစုိင္းလင္း ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ရွမ္းအေရွ႕ မိုင္းလားေဒသ အထူးေဒသ (၄) အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးအဖဲြ႕တုိ႔ဟာ သူတို႔ကို ျမန္မာတပ္မေတာ္ လက္ေအာက္သုိ႔ တပ္ရင္းအလိုက္ စုစုစည္းစည္း သြင္းပါ။ တပ္ရဲ ႔ အဆင့္၊ ရာထူး၊ လစာမ်ားကုိ ခံစားၿပီး ျမန္မာစစ္တပ္ရဲ ႔ အမိန္႔အတုိင္း နာခံမယ္လ႔ို အဆိုျပဳခဲ့ဖူးပါတယ္။
စစ္႐ံုးမွာ ရွိေနတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္တပ္မေတာ္ အရာရွိမ်ားက ဒီအတုိင္းဆို လက္ခံသင့္ေၾကာင္း ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေပမယ့္ မူလက မယံုသကၤာေတြ ရွိေနၾကတဲ့ တင္းမာတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္အခ်ိဳ ႔က လက္မခံဘဲ တဦးခ်င္း ခြဲထုတ္ကာ ျမန္မာတပ္မေတာ္ တပ္ရင္းေတြရဲ ႔ လက္ေအာက္ကို ျဖန္႔ခြဲေစလႊတ္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ၾကားခဲ့ပါ တယ္။ ကိုးကန္႔နဲ႔ ရွမ္းတပ္ေတြက တပ္ရင္းအလိုက္သာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လိုတဲ့အတြက္ ညႇိမရဘဲ စိတ္ပ်က္စရာ ပ်က္ျပယ္သြားခဲ့ရပါတယ္။
နအဖဟာ ၂၀၀၇ သံဃာ့အေရးအခင္း မတုိင္ခင္က အႏၲရာယ္ အရွိဆံုး အနီးကပ္ရန္သူ စာရင္း (၅) မိ်ဳး သတ္မွတ္ထားပါတယ္။
နံပါတ္ (၁) ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းခင္ၫြန္႔ ႏွင့္ ေထာက္လွမ္းေရးျပဳတ္မ်ား၊
နံပါတ္ (၂) ကေတာ့ KNU, KNPP ႏွင့္ လက္နက္ကိုင္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား၊
နံပါတ္ (၃) ကေတာ့ အပစ္ရပ္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊
နံပါတ္ (၄) ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ NLD အဖြဲ႕ဝင္မ်ား၊
နံပါတ္ (၅) ကေတာ့ မင္းကိုႏိုင္ႏွင့္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားတုိ႔ပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အဆင့္ နံပါတ္ (၃) အျဖစ္ အပစ္ရပ္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖဲြ႕မ်ားအား လွ်ိဳ ႔၀ွက္စြာ သတ္မွတ္ထားတာကိုက သံသယစိတ္ရွိၿပီး သတိထားေနတာ သိသာလြန္းလွပါတယ္။
အဲဒီ အပစ္ရပ္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႕ထဲမွာ နအဖရဲ ႔ အေၾကာက္ရြံ႕ဆံုး အဖဲြ႕ကေတာ့ ၀ျပည္ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးတပ္မေတာ္ UWSA “၀” အဖဲြ႕ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။
ရန္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ UWSA “၀” အဖြဲ႔က တကယ္ေတာ့ ဗကပ ကြန္ျမဴနစ္ အမာခံေတြ ျဖစ္ခဲ့ကာ မိုင္းေယာင္း သိမ္းပိုက္ခဲ့စဥ္က ခ်င္း (၃) တပ္ရင္း အိမ္ေထာင္သည္ လိုင္းရဲေမမ်ားကို မုဒိမ္းက်င့္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီကို မလိုလားသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။
န၀တ တက္လာစဥ္က ဘိန္းဘုရင္ ခြန္ဆာရဲ႕ MTA တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားဟာ အင္အားႀကီးမားတာေၾကာင့္ နအဖက အေသအလဲ တုိက္ခိုက္ေနခဲ့ရပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ “၀” တပ္ဖြဲ႕ေတြဟာ မ႐ိုးသားတဲ့ အႀကံအစည္မ်ားနဲ႔ နအဖဘက္ကို ၀င္ေရာက္ကူညီၿပီး MTA ခြန္ဆာတပ္ဖြဲ႕မ်ားကုိ တုိက္ခိုက္ေပးခဲ့ပါတယ္။
တဖန္ နအဖကလည္း မ႐ုိးသားတဲ့ အႀကံအစည္မ်ားျဖင့္ ခြန္ဆာ လက္နက္ခ်ၿပီးတဲ့အခါမွ “၀” တပ္ဖြဲ႕တုိ႔ကုိ ထုိင္းႏုိင္ငံအား Buffer Zone ၾကားခံထားလို၍ လည္းေကာင္း၊ MTA မွ ခြဲထြက္ SSA ဗိုလ္မႉးႀကီး ရြက္ဆစ္ တပ္ဖြဲ႕ေတြကို တုိက္ခိုက္ခိုင္းလုိ၍လည္းေကာင္း ထုိးေကၽြးခဲ့ျပန္ပါတယ္။
UWSA တပ္ဖြဲ႕ေတြရဲ ႔ အႀကံအစည္မ်ားကေတာ့ ျပည္နယ္ ဖြဲ႕လို႔ရေအာင္ (၆) ၿမိဳ ႔နယ္ ရရွိေရးအတြက္ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ေငြေၾကး အင္အားသံုး၍ တမ်ိဳး၊ လက္နက္အားကိုး အႏိုင္က်င့္၍တဖံု အတင္းအက်ပ္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရာမွ လူဦးေရ တုိးပြားေစၿပီး “၀” အင္ပါယာကို တုိးခ်ဲ႕ေစပါတယ္။
UWSA “၀” ေတြဟာ ရွမ္းျပည္နယ္ကို “၀ါး” မ်ဳိရန္ ႀကံစည္ေနၿပီး အမ်ိဳးသားညီလာခံမွာ ရွမ္းျပည္နယ္မႀကီးရဲ ႔ တုိက္႐ိုက္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ မေနလိုေၾကာင္းႏွင့္ ဗဟုိက တုိက္႐ိုက္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္မွ ခြဲထြက္ၿပီး သီးျခားျပည္နယ္ သတ္မွတ္ေပးဖုိ႔ အမ်ိဳးသားညီလာခံက်င္းပေနခ်ိန္ ေတာင္းဆုိခဲ့ပါတယ္။ တနည္းေျပာရရင္ ၀ျပည္နယ္ခြဲထြက္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အစုိးရဘက္က လက္မခံခဲ့ပါဘူး။
တဖန္ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ထုိင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္ေတြမွာ ခ်ထားတဲ့ “၀” တပ္ဖြဲ႕ေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ ႔ အင္အားကုိ တုိးခ်ဲ ႔ကာ အခိုင္အမာ ေျခကုပ္စခန္းမ်ား တည္ေဆာက္ခဲ့တာမို႔ နအဖလည္း လန္႔ျဖန္႔ကာ နယ္စပ္က UWSA ေတြ ျပန္႐ုပ္သိမ္းဖို႔ ႀတိဂံတုိင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တုိင္းမႉးက အမိန္႔ေပးတာေတာင္ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ “အာခံ” ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။
တဖန္ AK – 47 လက္နက္စက္႐ံုမ်ားနဲ႔ ေလယာဥ္ပစ္ ဒံုးပ်ံမ်ား အပါအ၀င္ လက္နက္မ်ား တပ္ဆင္ကာ UWSA “၀” တပ္ဖြဲ႔၀င္ အင္အား (၂၀,၀၀၀) ေက်ာ္ ရွိလာဖုိ႔ ေယာက်္ားေလးေတြကို အရြယ္ေရာက္သူတုိင္း စစ္မႈထမ္း ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ နီးစပ္စြာ ထိေတြ႕ဆက္ဆံခဲ့ရာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဒီမုိကေရစီ ရခဲ့ရင္ေတာင္ ထႂကြေသာင္းက်န္းမယ့့္ အရင္ဆံုး သူပုန္မ်ားလုိ႔ ဆုိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ နအဖဟာ ကိုယ္ေမြးတဲ့ေမ်ာက္ ကိုယ့္ျပန္ေျခာက္တာ ခံေနရၿပီး ႏိုင္ငံတကာမွ မူးယစ္ေဆး၀ါး ျပစ္မႈအျဖစ္ ၀ရမ္းထုတ္ ဆုေငြထုတ္ထားတာေတာင္ ေပါက္ယူခ်မ္း၊ ေ၀ေရွာက္ခန္း စတဲ့ “၀” ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ဖမ္းဖုိ႔ တာ၀န္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ နအဖနဲ႔ ေပါင္းၿပီး “၀” အဖြဲ႔ေတြရဲ ႔ စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းပံု ေတြကို ဆက္လက္တင္ျပသြားပါ့မယ္။ တကယ္ေတာ့ နအဖဟာ ဘိန္းဘုရင္ ခြန္ဆာဆီမွ “ေငြမည္း” မ်ား ရရွိခဲ့လို႔ အလိုတူ အလိုပါ အႀကိဳက္ေတြ႕သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
နအဖ ဒုတိယေခါင္းခဲတဲ့ အဖြဲ႕ကေတာ့ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP) ျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသား ညီလာခံမွာကတည္းက တင္းမာစြာ တု႔ံျပန္တာ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ခဲ့စဥ္က NMSP ဥကၠ႒ ႏိုင္ေရႊက်င္ကုိ တပ္ခ်ဳပ္ ဗုိလ္သန္းေရႊ ကိုယ္တုိင္ လက္ခံ ႀကိဳဆုိခဲ့ရျခင္းမွာ KNU ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ ေမွ်ာ္မွန္းတာရယ္၊ ထိုင္းနယ္စပ္ ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနၿပီး ပင္လယ္ကမ္းေျခ ထြက္ေပါက္ကို ပိုင္စုိးတာရယ္၊ KIA ႏွင့္ UWSA ကဲ့သုိ႔ ေနာက္ပိုင္း မလံုၿခံဳတဲ့ အေနအထား မရွိတာေၾကာင့္ အခ်ိန္မေရြး ေတာထဲ ျပန္ေရာက္သြားႏုိင္တာမို႔ စည္း႐ံုးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ယခုလည္း အမ်ိဳးသားညီလာခံမွာ နအဖက တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြ (အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ၁၃ ဖြဲ႕) တင္ျပခဲ့တဲ့ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရး ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားကို မလိုက္ေလွ်ာခဲ့လို႔ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြရဲ ႔ ကိုယ္စီ ရင္ထဲမွာေတာ့ မေက်နပ္မႈေတြ အသီးသီး အနည္းနဲ႔အမ်ား ရွိေနၾကပါတယ္။
နအဖရဲ ႔ တတိယ အစုိးရိမ္ရဆံုး ေနာက္တဖြဲ႕ကေတာ့ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္ (KIA) ျဖစ္ၿပီး ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္း KIA တပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြကို နအဖ စစ္တပ္က အေၾကာင္းမဲ့ ပစ္သတ္တဲ့ ကိစၥမွာ အစာမေၾက ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
KIA ဟာ အမ်ိဳးသားညီလာခံတက္ေနတဲ့ အခ်ိန္အခိုက္အတန္႔မွာ အဲဒီကိစၥ ျဖစ္တာရယ္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ၫြန္႔နဲ႔ MI အဖြဲ႕ အေရးယူ ဖ်က္သိမ္းခဲ့ရလို႔ အသစ္ဖြဲ႕စည္းလုိက္တဲ့ “စရဖ” အႀကီးအကဲ ဗုိလ္ျမင့္ေဆြရဲ ႔ ကိုင္ တြယ္ေျဖရွင္းမႈ ညံ့ဖ်င္းတာရယ္ေၾကာင့္ ေက်နပ္မႈ မရွိဘဲ တင္းမာမႈ အထြဋ္အထိပ္ ေရာက္ေနခဲ့ပါတယ္။
KIA မွ ဒု-ဥကၠ႒ ေဒါက္တာ တူးဂ်ာကိုယ္တုိင္ နအဖ အႀကီးအကဲေတြကို စစ္႐ံုးမွာ ေတြ႔ခြင့္ရဖုိ႔ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ေစာင့္ေနရလုိ႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေဒါသတႀကီး တုံ႔ျပန္ေတာ့မွ ဒု-တပ္ခ်ဳပ္ ဗုိလ္ေမာင္ေအးက ၀င္ေရာက္ ေျဖရွင္းေပးလိုက္ရပါတယ္။
နအဖရဲ ႔ မေျပလည္ႏိုင္ေသးတဲ့ KNU ႏွင့္ Gentleman Agreement လည္း ယခုအခါ အလွမ္းေ၀းသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
KNU ရဲ ႔ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ မာနယ္ပေလာကို တိုက္ခိုက္ႏိုင္ရန္ လမ္းျပေပးရတဲ့ ေက်းဇူးကုိ ေထာက္ထားၿပီး DKBA ကုိေတာ့ နယ္စပ္ဂိတ္မ်ားမွာ “အစာ” ခ်ေႂကြးကာ ေျမႇာက္စားလိုက္ျပန္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ KNU မွာ ယခင္က အရာခံဗိုလ္ အဆင့္သာရွိခဲ့ၿပီး DKBA မွာ စစ္ဦးစီးခ်ဴပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္သန္းနဲ႔ ယခင္က ဆရာ့ ဆရာႀကီးမ်ားျဖစ္ခဲ့တဲ့ နအဖနဲ႔ ပူးေပါင္းထားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထိန္ေမာင္၊ ရင္းမႉး ဒု-ဗိုလ္မႉးႀကီး သမူဟဲ၊ ဖဒို ေအာင္ဆန္း စတဲ့အဖြဲ႕ေတြရဲ ႔ ရပ္တည္ေရး၊ စား၀တ္ေနေရး၊ ကရင္ျပည္နယ္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာခြဲေ၀မႈ ျပႆနာမ်ားကို နအဖဟာ ရင္ဆုိင္ေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ရင္းမႉး ဒု-ဗိုလ္မႉးႀကီး ေစာသမူဟဲနဲ႔ အဖြဲ႕ေတြ လက္နက္အားလံုးခ်ၿပီးမွ အလံုးစံု အလင္း၀င္ခဲ့ဲတဲ့ ျဖစ္စဥ္အေပၚ နအဖက တအံ့တၾသ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး တဂူထဲက ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္ ျဖစ္ေသာ ဗုိလ္ေမာင္ေအးနဲ႔ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔တုိ႔ကေတာင္ တခါမွ မတြဲစဖူးတြဲလာကာ သူ႔အား ႀကိဳဆိုခဲ့ရဖူးပါတယ္။
ေစာသမူဟဲကိုေတာင္ ဦးစားမေပးဘဲ DKBA ဟာ “ဖား” တာ ေတာ္လြန္းရာမွာ ကရင္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ သတ္ေပးလို႔ နအဖက မ်က္ႏွာသာေပး ဘက္လိုက္တာ သိသာလွပါတယ္။
နအဖအေနနဲ႔ အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြကို ကိုင္တြယ္ရာမွာ ဘက္လိုက္မႈမ်ားနဲ႔ ေသြးခြဲမႈမ်ား ရွိေနပါတယ္။ အခြင့္အေရး နည္းနည္း ေပးမိရင္ေတာင္ သတင္းေပါက္ၾကားမႈ ရွိတာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ကို ဒီထက္ပုိၿပီး သာသာထုိးထုိး အခြင့္အေရး ပိုေပးထားလို႔ အပစ္ရပ္ အဖြဲ႕အတြင္းမွာလည္း မေက်နပ္မႈ ရွိေနၾကေၾကာင္း သိရပါတယ္။
နအဖရဲ ႔ One Army group အရ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ကုိ ျမန္မာတပ္မေတာ္မွာ လက္ခံမယ္ဆုိရင္ လည္း သူတို႔အား အဆင့္တူေပးဖို႔ အခက္အခဲေတြ ရွိေနပါေသးတယ္။
သူတုိ႔ရဲ ႔ ဗုိလ္ႀကီးတဦးကို ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွာ တပ္ခြဲမႉးရာထူး ဗိုလ္ႀကီးအဆင့္ ေပးမယ္ဆုိရင္ စစ္နည္းဗ်ဴဟာ သင္ခန္းစာမ်ား စနစ္တက် မသင္ခဲ့ရလို႔ မကၽြမ္းက်င္မႈ အျပင္ ပညာေရး အဆင့္အတန္း၊ ဘာသာစကား ကလည္း စကားေျပာၿပီး ျမန္မာစစ္သားမ်ားရဲ႕ ၾကည္ညိဳေလးစားမႈကို ရရန္ ေတာ္ေတာ္ ခက္ခက္ခဲခဲ တည္ေဆာက္ရဖုိ႔ ရွိပါတယ္။
အခ်ိဳ႕အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြဆုိရင္ ပါတီတရပ္အသြင္ကူးေျပာင္းၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ လူမ်ိဳးစုဆုိင္ရာ ပါတီမရွိခဲ့တာေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖုိ႔ စိုင္းျပင္းေနၾကပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္မွာ တရား၀င္ ေျပာေရးဆုိခြင့္ အခြင့္အေရး လက္လႊတ္သြားၾကမွာ စုိးရိမ္ဟန္ ရွိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာပင္ ကခ်င္ျပည္လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ (KIA) က လုပ္မယ့္ပါတီတရပ္ကုိ စခုန္တိန္ယိန္း ဦးစီးတဲ့ ဒီမိုကေရစီသစ္တပ္မေတာ္-ကခ်င္ NDA (K) နဲ႔ KIA ခြဲထြက္ ဗုိလ္မႉးႀကီး လဆန္ေအာင္၀ါတုိ႔ အဖဲြ႕ေတြ ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈ ရွိ မရွိ မေသခ်ာေသးေၾကာင္း သိရပါတယ္။
နအဖက လက္နက္ကိုင္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြကို လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားတဲ့ေနရာမွာ အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြက ပါတီတရပ္အျဖစ္ ၀င္မယ္ဆုိရင္ အေျခခံဥပေဒအရ လက္နက္ကုိင္ မိခင္တပ္က အၿပီးအပိုင္ ထြက္ရမွာျဖစ္လို႔ သူ႕အလိုလုိ လက္နက္ ျဖဳတ္ခုိင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာကိုလည္း အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြက စိုးရိမ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြက လက္နက္ျဖဳတ္ခိုင္းတာ မခံခ်င္တာေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ မ၀င္ဘူးလို႔ ေျပာေနသံလည္း ၾကားေနရပါတယ္။
တခ်ဳိ႕ အားနည္းတဲ့ အပစ္ရပ္ တုိင္းရင္းသားအဖဲြ႕ေတြကို ရွမ္းျပည္နယ္မွာ နအဖက အင္အားသံုး ၿခိမ္းေျခာက္လက္နက္ျဖဳတ္ဖုိ႔ ေသြးထုိးစမ္းၾကည့္တဲ့အခါမွာ အင္အားႀကီး အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြရဲ ႔ ေ၀ဖန္သံ ပြက္ေလာ႐ိုက္သြားလို႔ နအဖလည္း အရွိန္တန္႔သြားပါေသးတယ္။
နအဖနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူထားခဲ့တဲ့ ထဲဘူးဖဲ ဦးစီး ကရင္နီအမ်ဳိးသားတုိးတက္ေရးပါတီ (KNPP) နဲ႔ စိုင္းရီ ဦးစီး ရွမ္းျပည္အမ်ဳိးသားတပ္မေတာ္ (SSNA) (တပ္မဟာ ၁၁၊ ၁၉) အဖြဲ႔၊ ခြန္သူရိန္ ဦးစီး (ပင္မအဖြဲ႕တခ်ဳိ ႔ မပါ) ရွမ္းျပည္လူမ်ဳိးေပါင္းစုံျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ (ရလလဖ) အဖဲြ႕တုိ႔ဟာလည္း နအဖနဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္ၿပီး ေတာထဲ ျပန္၀င္သြားၾကပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အဖြဲ႔၀င္အားလံုးပါတဲ့ KNPP နဲ႔ SSNA ႏွစ္ဖြဲ႕ ႏုတ္လိုက္ပါက လက္က်န္အဖြဲ႕ စုစုေပါင္း (၃၄) ဖြဲ႕ရွိရာ အပစ္ရပ္ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ႏွင့္ လက္နက္ကုိင္ စြန္႔လႊတ္ ထားေသာ အဖြဲ႕မ်ား အပါအ၀င္ အုပ္စုအမ်ိဳးအစားအေနနဲ႔ အင္အားႀကီးအဖြဲ႕ (၁၅) ဖြဲ႕နဲ႔ အင္အားငယ္ေသာ အဖြဲ႕ငယ္ (၁၉) ဖြဲ႕ပါ၀င္ပါတယ္။ အဲဒီ အဖြဲ႕ေတြရဲ ႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အဖြဲ႕အမည္ေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတင္၀င္ေရာက္ခဲ့စဥ္က အင္အား (လက္နက္စာရင္း အမွန္မရွိႏိုင္၍ မေဖာ္ျပေတာ့ပါ) စာရင္းကေတာ့ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ေဂ်ာ္နီထူး ဦးစီး ကရင္ God's Army (၁၀ ဦး)၊ ေဒးမူး KNPP၊ ေစာေဘးေဘ KNPP နဲ႔ တိတ္စိုး/သန္းစိုးေအာင္ ရခုိင္အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးပါတီ (NUPA) တုိ႔ဟာ အင္အားနည္းၿပီး တဦးခ်င္း ၀င္၍ အဖြဲ႕အေနနဲ႔ မေဖာ္ျပေတာ့ပါ။
အင္အား (၁) ေထာင္ အထက္ရွိလုိ႔ အနက္လိုင္း တင္ထားတဲ့ အင္အားႀကီးအဖြဲ႕ (၁၅) ဖြဲ႕ထဲမွ ေမာ္ထုိင္းတပ္မေတာ္ (MTA) အဖြဲ႔အား လက္နက္အခ်ိဳ ႔ ျပန္လည္ထုတ္ေပးၿပီး ေဒသ ျပည္သူ႔စစ္ အဖြဲ႕အေနနဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္းမွာ (၉) ဖြဲ႕ ျဖန္႔ခြဲထားပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ နအဖက လက္နက္တပ္ဆင္ ဖြဲ႕စည္းေပးထားေသာ သီးျခားအဖြဲ႕သစ္အျဖစ္ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းမွာ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႕ (၉) ဖြဲ႕ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႕ အမည္မ်ားမွာ မံုးကိုး၊ ေဖာင္းဆုိင္း၊ သိႏၷီ၊ တာမိုးညဲ၊ ကြတ္ခိုင္၊ မံုးေပၚ၊ မူဆယ္၊ နမ့္ခမ္း၊ မုိင္းေငါ့ တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီလို အဖြဲ႕ေပါင္းမ်ားစြာကုိ ကိုင္တြယ္ႏုိင္ဖု႔ိ နအဖက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူခဲ့စဥ္မွာ သေဘာတူညီခ်က္ (၁၄) ခ်က္ ထားရွိေပမယ့္ အပစ္ရပ္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြက နအဖရဲ႕ မ႐ုိးသားမႈကို သိရွိလာတာရယ္၊ အခ်င္းခ်င္း မယံုသကၤာ သံသယစိတ္ ရွိတာရယ္ေၾကာင့္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြအား မထိန္းဘဲ ေဖာက္ဖ်က္မႈေတြ ရွိၾကပါတယ္။
အဲဒီ (၁၄) ခ်က္အနက္ ေဖာက္ဖ်က္ခဲ့တဲ့အခ်က္အမ်ားစုကို ရွင္းျပရရင္
-အစိုးရ ဆန္႔က်င္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ လံုး၀ မဆက္သြယ္ရန္ ဆုိတာကုိ လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ဆက္သြယ္ေနၾကျခင္း၊
-လက္ရွိ တပ္အင္အားအျပင္ ထပ္မံတိုးခ်ဲ ႔ျခင္း၊ လူသစ္ မစုရန္ဆုိတာကို မလိုက္နာဘဲ KIA နဲ႔ ၀ျပည္ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးတပ္မေတာ္ (UWSA) တပ္ဖြဲ႕ အင္အားမ်ား တုိးခ်ဲ ႔ေနၾကျခင္း၊
-သင္တန္းဖြင့္လွစ္၍ စစ္ေရးေလ့က်င့္မႈမ်ား မျပဳလုပ္ရန္ ဆိုတာကုိ နားမေထာင္ဘဲ UWSA၊ KIA၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP) အပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ား စစ္ေရးျပ သင္တန္းဆင္းပြဲမ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပဳလုပ္ၾကျခင္း၊
-လူ လက္နက္ ခဲယမ္း ဖြဲ႕စည္းပံုစာရင္း အေသးစိတ္ေပးရန္ ဆိုတာကို ႏွိပ္ကြပ္မွာ စိုးလို႔ အင္အားကို ေလ်ာ့ၿပီး မမွန္မကန္ ေပးထားျခင္း၊
-ဆက္ေၾကးေကာက္ျခင္း၊ ဘိန္းခြန္ေကာက္ျခင္း၊ ဘိန္းလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ျခင္း၊ လူထုကုိ အႏိုင္က်င့္ျခင္း စတာေတြ လံုး၀မျပဳရ ဆုိတဲ့အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ တုိးတက္ေသာဗုဒၶဘာသာ ကရင္အမ်ဳိးသားတပ္မေတာ္ (DKBA) အပါအ၀င္ ရွမ္းျပည္နယ္ရွိ အပစ္ရပ္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕ အမ်ားစုက အေလးအနက္ လိုက္နာျခင္း မျပဳဘဲ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနၾကျခင္း၊ သတ္မွတ္နယ္ေျမတြင္ သြားလာ၍ ရေသာ္လည္း အျခားေနရာမ်ား သြားလာလိုပါက တပ္စခန္းမ်ားသို႔ သတင္းပို႔၍ လက္နက္မဲ့ သြားလာရန္ ဆုိတာကို နားမေထာင္ဘဲ မႏၲေလးၿမိဳ ႔ေတာ္အထိ ပစၥတိုကဲ့သို႔ လက္နက္တုိမ်ား ယူေဆာင္သြားရာ စားေသာက္ဆုိင္မ်ားတြင္ ျပႆနာ တက္ရာမွ တို္င္းမႉးႏွင့္ ထိပ္တုိက္ ေတြ႕ျခင္း၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ ကင္းရွင္းစြာ ေနထုိင္ရန္ ဆုိတာကို တရားမ၀င္ေရာ၊ တရား၀င္ပါ ဆက္သြယ္ၾကျခင္း၊ အစိုးရရဲ ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စီမံခန္႔ခြဲဲေရး၊ တရားစီရင္ေရး အပိုင္းမ်ားမွာ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း မျပဳရန္ ဆုိတာကုိ အပစ္ရပ္အဖဲြ႕မ်ားက ၿမိဳ႕မ်ား ေပၚတြင္ သူတု႔ိရဲ ႔ တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြ ျပႆနာ ျဖစ္ပြားတာနဲ႔ ရဲနဲ႔ တရားသူႀကီးအား ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းနဲ႔ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အကာအကြယ္သံုးၿပီး ဆြဲထုတ္ျခင္း စတဲ့ ေဖာက္ဖ်က္ က်ဴးလြန္ေနၾကတာေတြ အားလံုးကို နအဖက အတြင္းႀကိတ္ၿပီး ေျဖရွင္းေနရတာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။
အေရးႀကီးဆံုး အခ်က္ျဖစ္တဲ့ အခ်က္ နံပါတ္ (၂) အရ အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြအေနနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး လမ္းစဥ္ စြန္႔လႊတ္ရန္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို စစ္အာဏာရွင္ေတြ မလုပ္ႏုိင္ေသးတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
စရဖ မွ ဗုိလ္ရဲျမင့္ဟာ အပစ္ရပ္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ညိႇႏႈိင္းေနၿပီး နည္းလမ္း ရွာေဖြ ေနၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ရဲျမင့္ဟာ ရွမ္းအေရွ ႔ မိုင္းလားေဒသ အထူးေဒသ (၄) အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး အဖဲြ႕ေခါင္းေဆာင္ ဦးစုိင္းလင္းကို ေတြ႕ဆုံကာ လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအျဖစ္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ရန္ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။
အခ်ဳိ႕ေသာ တိုင္းရင္းသား အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနနဲ႔ စစ္အစိုးရ ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့ “အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ပုံစံအသစ္” အား လက္ခံလိုတဲ့ သေဘာရွိဟန္တူပါတယ္။ သူတုိ႔က လိုခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး အခြင့္အေရးတခ်ဳိ႕ကိုလည္း ရမယ္။ မိမိတို႔ရဲ႕ လက္နက္ကိုင္တပ္ကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းဖုိ႔ မလိုတဲ့အတြက္ စစ္အစိုးရ ကမ္းလွမ္းလာတဲ့ ထုိအပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးပုံစံသစ္အား သေဘာက်ေကာင္း က်ႏိုင္ပါတယ္။
လက္ခံမယ္ဆုိရင္ စစ္အစိုးရ အထိုက္အေလ်ာက္ခြဲေပးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ စီးပြားေရး အခြင့္အေရးတခ်ဳိ႕ကို ရရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ ႔ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕ေတြကုိ စစ္အစိုးရက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ဖြဲ႕စည္းမွာကိုေတာ့ လက္ခံရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒါကေတာ့ အပစ္ရပ္ အဖြဲ႕ေတြရဲ ႔တပ္ေတြကုိ ျပည္နယ္ေစာင့္ အထူးရဲမ်ားအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းထားရွိဖို႔နဲ႔ တုိင္းမႉးရဲ ႔ကြပ္ကဲမႈ ေအာက္ထဲသို႔ ထည့္သြင္းေစေရး နည္းလမ္း ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္တပ္ရဲ ႔ ကြပ္ကဲမႈေအာက္ အေျခခံယူနစ္ျဖစ္တဲ့ တပ္ရင္းေတြထဲ တုိက္႐ိုက္ထည့္ျပန္ရင္လည္း အထက္မွာ တင္ျပခဲ့သလို အခက္အခဲမ်ား ရွိလာႏုိင္တာမို႔ နည္းလမ္းအသစ္ ေရြးခ်ယ္ေနဟန္ တူပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျပည္နယ္ေစာင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႕အေနနဲ႔ သူတို႔ကို ဖြဲ႕စည္းခြင့္ ေပးရင္ေတာင္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ရဲ ႔ ဖြဲ႕စည္းပံု သတ္မွတ္ခ်က္အရ ဆက္ထားခြင့္ မရႏိုင္တဲ့ ေလယာဥ္ပစ္ ဒံုးပ်ံမ်ား၊ စြမ္းအားျမႇင့္ ေပါက္ကြဲမႈ ျပင္းထန္တဲ့ လက္နက္ႀကီးမ်ား၊ ဗံုးမ်ား၊ မုိင္းဗံုးမ်ား လံုၿခံဳေရးနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးစက္မ်ားကုိ ျမန္မာစစ္တပ္က ျပန္သိမ္းလို႔ ရ၊ မရ ဆိုတဲ့ျပႆနာမ်ားလည္း ရွိေနပါတယ္။
တဖန္ အပစ္ရပ္ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြက တုိင္းမႉးရဲ ႔ အမိန္႔အတုိင္း နာခံမႈအပိုင္းမွာ နာခံမႈ မရွိႏုိင္ဘဲ တုိင္းမႉးရဲ ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ေပးႏိုင္မႈ နိမ့္ပါးလာႏိုင္တာမုိ႔ အာခံႏိုင္ေၾကာင္း “၀” တပ္ဖြဲ႕ေတြရဲ ႔ျဖစ္စဥ္ကလည္း သက္ေသျပေနပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ အခ်ိဳ ႔ တုိင္းလက္ေအာက္ခံ တုိင္းမႉးရဲ ႔ ကြပ္ကဲမႈေအာက္ တပ္အင္အားမွာ အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ရဲ ႔ အင္အားနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ပါက အင္အားခ်ည့္နဲဲ႔ေနတာလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။
အခ်ဳပ္ဆိုရရင္ နအဖရဲ ႔ လက္နက္ကိုင္ အၿပီးစြန္႔လႊြတ္ႏုိင္ေရး “မူ” ကို အပစ္ရပ္ အဖြဲ႕ေတြက တင္းမာစြာ တုံ႔ျပန္ၾကမယ့္ သေဘာရွိပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႕ေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြအတြက္ စိန္ေခၚမႈတရပ္ ျဖစ္ေနၿပီး ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး တက္လာမယ့္ ႐ုပ္ေသးအရပ္သားအစုိးရသစ္အတြက္ လည္း ေခါင္းခဲစရာ ျပႆနာတရပ္အျဖစ္ ရွိႏိုင္ပါတယ္။
“အဂၤလိပ္အခက္ ဗမာ့အခ်က္” ဆိုၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တႏိုင္ငံလံုး တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကပါတယ္။ “နအဖရဲ ႔ အခက္ ျပည္သူေတြရဲ ႔အခ်က္” ဆိုတာကို သတိထားၿပီး မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ တရားမွ်တမႈတို႔အတြက္ နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ ဆက္လက္တိုက္ပြဲ၀င္္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
နအဖ စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ အပစ္ရပ္လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾက၊ တုိက္ပြဲျဖစ္ၾကၿပီဆုိရင္ ဖ်န္ေျဖ ေပးသလိုလိုနဲ႔ အျမတ္ထုတ္ အခြင့္အေရး ယူၾကတာေတြ၊ ႏုိင္ထက္စီးနင္း လုပ္ၾကတာေတြ၊ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား အဓိကထား အဂတိ လုိက္စား အက်ိဳးအျမတ္ ရယူတာေတြကို တင္ျပသြားပါမယ္။ ကိုးကန္႔ အပစ္ရပ္ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔ဟာ နအဖနဲ႔ အရင္ဦးဆံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူလိုက္တဲ့ အဖြဲ႔ျဖစ္သလို နအဖရဲ ႔ ႏုိင္ထက္စီးနင္း လုပ္ပံုကျဖင့္ သူတို႔မွာ မ႐ႈမလွ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ျဖစ္စဥ္မွာ ကိုးကန္႔ေခါင္းေဆာင္ ဖံုၾကားရွင္နဲ႔ ဖံုၾကားဖူး တုိ႔ဟာ ရန္မိုးလ်န္္ ညီအစ္ကို ႏွစ္ဦးက ကိုးကန္႔ ပင္မတပ္ကို စည္း႐ံုးၿပီး အာဏာသိမ္းလိုက္တာေၾကာင့္ ဦးစိုင္းလင္းတု႔ိထံ ထြက္ေျပးခဲ့ရတာကို စတင္ေျပာျပရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အထူးေဒသ (၄) အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဦးစိုင္းလင္းဟာ ဖံုၾကားရွင္ရဲ ႔ သမီးကို ယူထားလို႔ အမ်ိဳးေတာ္တာမို႔ ေယာကၡမအေရး ရတက္မေအးႏုိင္ဘဲ “၀” တပ္အင္အား (၃,၀၀၀) စစ္ကူေပးလုိက္ပါတယ္။ ဖံုၾကားရွင္တုိ႔ တပ္ဟာ ရန္မိုးလ်န္္ တပ္ေတြနဲ႔ တုိက္ပြဲ ျဖစ္ပြားေန ခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာတပ္အေနနဲ႔ “ၾကားေန” ေနဖို႔ ပထမတုန္းက မွာထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကုန္းၾကမ္း၊ ကြမ္းလံု၊ ခ်င္းေရႊေဟာ္ တခြင္က အပစ္ရပ္ အဖြ႔ဲေတြဟာ ဘိန္းခ်က္၊ ဘိန္းေရာင္း၀ယ္မႈမ်ားအေပၚ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားပါတယ္။ သူတုိရဲ ႔ လာဘ္လာဘ ထိုးထားမႈေၾကာင့္ ဗ်ဴဟာမႉးမွ ရမခ တုိင္းမႉး အဆက္ဆက္ ယခု ထိပ္ပိုင္း စစ္အာဏာရွင္ေတြအထိ အဂတိ လိုက္စားၾကတာမို႔ တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြက သူတို႔ကို အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္ထားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရမခ စစ္ဗ်ဴဟာမႉး ဗိုလ္မႉးႀကီးေမာင္ေမာင္သိမ္း တေယာက္ ကိုးကန္႔ေတြ အေပၚ ေျပာဆိုလို႔ မၿပီးေတာ့ဘဲ ေဘးက်ပ္ နံက်ပ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
ဒီျဖစ္စဥ္အရ ရမခ စစ္ဗ်ဴဟာမႉး ဗိုလ္မႉးႀကီး ေမာင္ေမာင္သိမ္း (ယခု ၀န္ႀကီး ေမြးျမဴေရးႏွင့္ေရလုပ္ငန္း ၀န္ႀကီးဌာန) ေတြရဲ ႔ တပ္ေတြဟာ ခ်င္းေရႊေဟာ္မွာ ဖံုၾကားရွင္တို႔ တပ္ေတြနဲ႔ လမ္းသာျခားၿပီး ကပ္ေနတဲ့ အေနအထားအတိုင္း ပထမေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးသာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒုတိယ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္ေမာင္ေအးဟာ ႏြားကြဲရင္ က်ားဆြဲမယ္ဆိုတဲ့ အႀကံႀကီးစြာနဲ႔ ကက (ၾကည္း) ကိုအမိန္႔ ထုတ္ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ လားရႈိး ရမခမွ (၁၀၅) မမ၊ (၇၆) မမ အေျမာက္ႀကီးမ်ား တင္ထားတဲ့ ယာဥ္တန္း (၂၀) စီးခန္႔ကို ကိုးကန္႔နယ္ေျမ လံုၿခံဳေရးအတြက္ဆိုကာ ေစလႊတ္ၿပီး ေလာက္ကိုင္ကို ခ်င္းေရႊေဟာ္မွတဆင့္ ျဖတ္သန္းရန္နဲ႔ ျဖတ္ခြင့္မရပါက တားဆီးတဲ့ ကိုးကန္႔ အဖြဲ႔ကို တုိက္ခိုက္္ေခ်မႈန္းရန္ပါ ၫႊန္ၾကားလိုက္ပါတယ္။
အပစ္ရပ္ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ နအဖတို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ညိႇႏႈိင္းထားခ်က္အရ ခ်င္းေရႊေဟာ္မွ သူတုိ႔ နယ္ေျမကို ျဖတ္သန္းမယ္ဆုိရင္ လက္နက္ဆုိလို႔ အပ္တေခ်ာင္းမွ မယူရလို႔ ပါရွိေလရာ ဒီအတုိင္းဆုိပါက အေျခအေနမွာ ေတာ္ေတာ္ တင္းမာေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအတုိင္းဆို လက္ေအာက္ခံတပ္က ၾကားေနလို႔ မရေတာ့ဘဲ ကိုးကန္႔နယ္ေျမဟာ စစ္တလင္း ျဖစ္မယ့့္ အေျခအေန ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုးကန္႔အဖြဲ႔ (၂) ဖြဲ႔ကို ညိႇႏႈိင္းဖုိ႔ ေစလႊတ္ထားတဲ့ စစ္မဟာဗ်ဴဟာ ေလ့လာေရးဌာနမွ ဒုဗိုလ္မႉးႀကီး သန္းေအးနဲ႔ ကကလွမ္းမွ ဗုိလ္မႉး ေအာင္လင္းထြဋ္တုိ႔ကို ကြမ္းလံု အရာရွိ ရိပ္သာမွာ ညနက္သန္းေခါင္ ႏႈိးၿပီး စကခ (၁) တပ္မမႉး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ သီဟသူရတင္ေအာင္ျမင့္ဦး (ယခု အတြင္းေရးမႉး (၁) ) က သူနဲ႔ အေရးေပၚ ေတြ႔ဆံုဖုိ႔ ေခၚယူလိုက္ပါတယ္။
စစ္ဗ်ဴဟာမႉး ဗုိလ္မႉးႀကီး ေမာင္ေမာင္သိမ္းကေတာ့ ဖံုၾကားရွင္တုိ႔ရဲ ႔ ဘိန္းကရတဲ့ အခြန္အေကာက္္နဲ႔ ေပးေႂကြးခ႔ံြထားလို႔ ကိုးကန္႔နယ္ေျမ ျဖတ္သန္းခြင့္ကို ေျပာဆုိဖို႔ မရႏုိင္ေတာ့ဘဲ “ခ်” တုိက္ ရမယ့္ အေျခအေန ရွိေနတာမို႔ ေစ့စပ္ကူညီေပးရန္ တပ္မမႉးက ကကလွမ္း အဖြဲ႔အား ေျပာရပါေတာ့တယ္။ ကကလွမ္းအေနနဲ႔လည္း ကကၾကည္းရဲ ႔ အႀကံ အစည္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ မွာထားတာရွိတဲ့အတြက္ ညတြင္းခ်င္း ကားျဖင့္ ကိုသန္းေအးနဲ႔ ကိုေအာင္လင္းထြဋ္ တို႔ႏွစ္ဦး ခ်င္းေရႊေဟာ္သို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဖံုၾကားရွင္တို႔ကို ကကလွမ္း အဖဲြ႔က ယံုၾကည္လာေအာင္ စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္း ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ တုိင္းရင္းသားေတြဟာ ႐ုိးသားၾကတာမို႔ ဖံုၾကားရွင္က ကိုသန္းေအးတုိ႔ကို ယံုၾကည္လာၿပီး ဖံုၾကားရွင္က ေျပာဆိုရာမွာ “လက္ေအာက္ခံ ရဲေဘာ္ေတြ အေပၚ အျခားတပ္မ်ား မိမိနယ္ေျမသို႔ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ ျဖတ္သန္းခြင့္ မျပဳရ” ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ကို ေဖာက္ဖ်က္ျပတာမ်ိဳးနဲ႔ ကိုးကန္႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ ႔တရားခံ အျဖစ္မခံႏုိင္ တာေၾကာင့္ ဗိုလ္မႉးႀကီးတုိ႔ရဲ ႔ တပ္ကားေပၚက အေျမာက္ေတြကို မုိးကာနဲ႔ ဖံုးအုပ္ ထားဖုိ႔ သိသာသိ မျမင္ေစဖုိ႔ ေျပာရင္း သူကိုယ္တုိင္ ဂိတ္ကို လုိက္ပို႔ကာ သူ႔ရဲေဘာ္ေတြကို ျဖတ္သန္းခြင့္ အမိန္႔ေပးခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီမွာ ဗိုလ္မႉးႀကီး ေမာင္ေမာင္သိမ္းဟာ ကိုးကန္႔နဲ႔ ထိပ္တိုက္မေတြ႔ဘဲ အထက္ အမိန္႔ကိုလည္း အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏိုင္လို႔ မ်က္ရည္ေတြ က်လာၿပီး ၀မ္းသာလို႔လား၊ ၀မ္းနည္းလို႔လား ဆုိတာကေတာ့ သူသာ အသိဆံုးျဖစ္တာမို႔ ကိုိသန္းေအးနဲ႔ ဖံုၾကားရွင္ တုိ႔ကို ဖက္ကာ ငိုပါေတာ့တယ္။ သူက ဖံုၾကားရွင္တို႔ရဲ ႔ ေကြ်းေမြးတာကို မ်ိဳဆ႔ိုထားတာမို႔ သူ႔ရဲ ႔ ပါးစပ္က “ဆြံ႔အ” ေနတာကုိေတာ့ ဆရာ၀န္ထံ ျပရမလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ စစ္တပ္ယာဥ္တန္းႀကီးဟာ ေလာက္ကိုင္သို႔ ေရာက္ရွိသြားၿပီး အေျမာက္လံုၿခံဳေရး အေၾကာင္းျပကာ စကခ (၁) မွ နည္းဗ်ဴဟာမႉး ဗိုလ္မႉးႀကီး စိုးေဌး ဦးစီး တပ္ရင္း (၃) ရင္းလည္း လုိက္ပါ သြားခဲ့ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ကိုးကန္႔႔နယ္ေျမကို နအဖက အျမတ္ထုတ္ သိမ္းပိုက္လိုက္ၿပီး ေလာက္ကိုင္ စစ္ဗ်ဴဟာအဆင့္မွ ေလာက္ကိုင္ (ဒကစ) အဆင့္အထိ တပ္မ်ား တုိးခ်ဲ ႔ကာ ေျခကုပ္ယူ အခိုင္အမာ တပ္ေတြ တည္ေဆာက္ ႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ဒီသင္ခန္းစာ ရယူၿပီး UWSA ဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျမန္မာ တပ္ေတြကို ယံုၾကည္မႈ မရွိေတာ့ဘဲ “၀” ရဲ ႔ နယ္ေျမေတြကိုု ျမန္မာတပ္မ်ားအား လံုး၀ အ၀င္မခံေတာ့တာ ေတ႔ြရၿပီး ျမန္မာတပ္ေတြ ေရြ ႔ေျပာင္းတိုင္းလိုလို ျပႆနာ တက္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေလာက္ကုိင္မွာ ျမန္မာတပ္ အခိုင္အမာ တပ္စြဲရျခင္းရဲ ႔ တရားခံဟာ ဖုံၾကားရွင္ ျဖစ္ေပမယ့္ ဖံုၾကားရွင္ကို အသံုးခ်ခံ ဘ၀ေရာက္ေအာင္ စစ္အာဏာရွင္ေတြက စည္း႐ံုးဖ်ားေယာင္း သိမ္းသြင္းၿပီး ႏုိင္ထက္စီးနင္း လုပ္ေနတာေတြ သမိုင္း စာမ်က္ႏွာ တရပ္အေနနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ကာ အပစ္ရပ္ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔မ်ား အားလံုး သံုးသပ္ႏိုင္ေအာင္ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။
ခ်င္းေရႊေဟာ္၊ ေလာက္ကိုင္ ကုန္းၾကမ္းနယ္ေျမေတြမွာ ဖံုၾကားရွင္ ကိုးကန္႔အဖြဲ႔၊ ရန္မိုးလ်န္ ကိုးကန္႔္အဖြဲ႔၊ ကခ်င္မွ မုန္ဆာလတု႔ိ အဖြဲ႔ဆုိၿပီး သံုးဖဲြ႔ ရွိရာ မုန္ဆာလက ပထမေတာ့ ကိုးကန္႔ႏွစ္ဖြဲ႔လံုးကို လက္မခံခဲ့ပါ။ ရန္မိုးလ်န္ဘက္မွ အားကိုးရတဲ့ ကိုးကန္႔ တပ္မမႉး ပိန္ေဆာက္ခ်ိန္က သစၥာေဖာက္ၿပီး ဖံုၾကားရွင္ဘက္ ေျပာင္းသြားလို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ရန္မုိးလ်န္တုိ႔ ေနလို႔မရေတာ့ဘဲ ဆရာႀကီး ဘိန္းဘုရင္ ေလာ္စစ္ဟန္က ရန္ကုန္ကုိ ေခၚယူ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရပါတယ္။
ဒီျဖစ္စဥ္ကို ေလ့လာၾကည့္ပါ။ တုိင္းရင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾက၊ တုိက္ပြဲ ျဖစ္ၾကၿပီ ဆုိရင္ စစ္အာဏာရွင္ ေတြဟာ ႀကိတ္ၿပီး ၀မ္းသာၾကၿပီး ရတဲ့အခြင့္အေရး ႏႈိက္ယူကာ နိမ့္ပါးေနတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြအေပၚ ႏုိင္ထက္စီးနင္း ျပဳမူတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ န၀တဟာ ပထမေတာ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြး ေပးမယ္ဆုိၿပီး ပ်ားရည္နဲ႔ ၀မ္းခ်သလိုနဲ႔ သူ႔တပ္ေတြကို ေခ်ာ့သြင္းကာ ေနာက္ပိုင္း ကိုးကန္႔ေတြက ျမန္မာစစ္တပ္ကို ျပန္ဖယ္ခိုင္းေပမယ့္ မရေတာ့တာ ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နအဖဟာ အခုေတာ့ ကိုယ့္အတတ္ကိုယ္စူး အ႐ူးမီး၀ိုင္းသလို ျဖစ္ေနၿပီး ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပဖို႔ေတာင္ မ၀့ံမရဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ နအဖဟာ အပစ္ရပ္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြအေပၚ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ႏွမ္းျဖဴးကာ ပံ့ပိုးမႈ ေဆာင္ရြက္ေပးတယ္၊ ေရရွည္မွာ တိုင္းရင္းသားေတြအေပၚ ပ့ံပိုးမႈ မေပးႏိုင္ပံု၊ နအဖရဲ႕ စုပ္လဲစူး စားလဲ႐ူး ဘ၀၊ UWSA နဲ႔ နအဖ အၾကား တင္းမာမႈ ျဖစ္လာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းနဲ႔ နအဖရဲ ႔ အက်ပ္အတည္း စတာေတြကို ဆက္လက္တင္ျပ သြားပါမယ္။
ဒီအပိုင္းမွာေတာ့ နအဖဟာ အပစ္ရပ္တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြအေပၚမွာ ကိုယ္က်ိဳးအသံုးခ်ဖို႔အတြက္ ဘယ္လုိပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ႏွမ္းျဖဴး ကာ ပ့ံပုိးမႈ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့တယ္။ ေရရွည္မွာ နအဖဟာ တုိင္းရင္းသားေတြအေပၚ ပံ့ပိုးမႈ မေပးႏုိင္ပံု၊ နအဖက UWSA ကို အသံုးခ်ပံု စ တာေတြကို တင္ျပပါအံုးမယ္။ နအဖက နယ္စပ္ေဒသ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးနဲ႔ စည္ပင္သာယာေရး ၀န္ႀကီးဌာနမ ဖြင့္လွစ္ခင္ စစ္႐ံုးမွ နတလ G1 ဒု-ဗုိလ္မႉးႀကီး သိန္းဟန္ကို တာ၀န္ေပးၿပီး “နယ္စပ္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဗဟိုအဖြဲ႔ ဥကၠ႒” အျဖစ္ ဗိုလ္သန္းေရႊ ဦးစီးကာ ပထမေတာ့ နယ္စပ္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကို ေယာင္ျပစတင္လုပ္ေပးပါတယ္။
နတလ G1 ျပဳတ္သြားရာ ယခင္က ရမခတုိင္းမႉး ဗုိလ္ေမာင္သင့္အား နယ္စပ္ စည္ပင္၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ေပးကာ သီးျခား ဖြင့္လွစ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ တိုင္းရင္းသားေတြကို ပံ့ပိုးေပးမႈ အစီအစဥ္ဟာ တုိးတက္မလာဘဲ ပိုမိုဆုတ္ယုတ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယတပ္မ ေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ေမာင္ေအးကလည္း တုိင္းမႉးေတြကုိ အပစ္ရပ္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔ ကိစၥဆုိရင္ အားလံုးသိထားရမယ္ ဆုိၿပီး စြက္ဖက္ခိုင္းလို႔ တပ္တြင္း အာဏာအားၿပိဳင္ လြန္ဆြဲမႈ ျဖစ္ပြားလာတာေၾကာင့္ တိုင္းမႉးေတြရဲ ႔ ကြပ္ကဲမႈေအာက္ကို နတလ၀န္ ထမ္းေတြ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
နတလ ၀န္ထမ္းေတြဟာ တုိင္းမႉး၊ ၀န္ႀကီးနဲ႔ ကကလွမ္းတုိ႔အၾကား ၾကားညႇပ္ရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး ေရာက္ရွိၿပီး နယ္စပ္တိုင္းရင္းသားမ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးဟာ အိပ္မက္ပမာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ တိုင္းမႉးေတြကလည္း နယ္စပ္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ေခါင္းစဥ္ပါ ဘတ္ဂ်က္ ေငြမ်ားကို အလြဲ သံုးစား လုပ္ခဲ့လို႔ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြရဲ ႔ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ေပးႏုိင္တာ ေတြ႔ရပါ တယ္ ။ ဥပမာ ေက်ာင္းႏွင့္ ေဆး႐ံုတို႔ဆုိရင္ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း၊ ဆရာ၀န္၊ ဆရာမ၊ ခြဲစိတ္ခန္းႏွင့္ ခြဲစိတ္ကိ႐ိယာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ မီးစက္ ဘာဆိုဘာမွ မရွိဘဲ အေဆာက္အဦသာ ဟန္ျပရွိတဲ့ အေနအထားျဖစ္ေနရပါတယ္။ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို တုိင္းမႉးေတြက ခ်ဳပ္ကိုင္ထား တာလည္း ပါပါတယ္။
အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြက စစ္သည္အင္အားေတြရဲ ႔ စား၀တ္ေနေရး၊ ရပ္တည္ေရး စတာေတြကုိ ျဖည့္စြက္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေပမယ့္ နအဖဟာ ကတိပ်က္ခဲ့ပါတယ္။ ဘိန္းလုပ္ငန္း စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ဘိန္းအစားထိုး သီးႏွံစိုက္ပ်ိဳးရန္ ႏိုင္ငံတကာက ေထာက္ပံ့တာကိုလည္း ထိေရာက္ေအာင္ နအဖဟာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသား အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြဟာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ဘိန္းလုပ္ ငန္းကို လုပ္ရတာမ်ိဳးရွိပါတယ္။ နအဖကလည္း သူတို႔အက်ိဳးစီးပြားနဲ႔ အသံုးခ်ဖို႔အတြက္ မသိဟန္ေဆာင္ထားတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။
ကိုးကန္႔၊ “၀” တို႔လိုမ်ိဳး အပစ္ရပ္ အဖြဲ႔ေတြဟာ မပခ၊ ရမခ၊ ရပခ၊ ရတခ၊ ႀတိဂံတိုင္းတို႔မွ တုိင္းမႉးမ်ားနဲ႔ ထိပ္ပိုင္း စစ္အာဏာရွင္ မိသားစု ေတြအထိ နည္းမ်ိဳးစံု ခ်ဥ္းကပ္ လာဘ္ထုိးၿပီး ဘိန္း ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ခြင့္ ႀကိဳးစားရယူခဲ့ပါတယ္။ ရတခ ဧရိယာ၊ ေရးၿမိဳ႕နယ္ ပင္လယ္ ကမ္းစပ္မွ ႏိုင္ငံတကာ ေရျပင္ကုိ ထြက္မယ့္ စက္ေလွတစီးအား သတင္းရလုိ႔ ရွာေဖြျခင္း မဟုတ္ဘဲ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ အေကာက္လိုခ်င္လို႔ ရဲက ရွာေဖြမိရာမွ ေဒၚလာသန္း (၇၀) တန္ဖုိး ရွိတဲ့ ဘိန္းျဖဴ ဘေလာက္တံုးမ်ား ဖမ္းမိသြားပါတယ္။ အဲဒီ ဘိန္းေတြဟာ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလး ျမန္မာျပည္မလမ္းအတုိင္း ဧရာ၀တီျမစ္အတြင္း ေရေၾကာင္း၊ ကုန္းေၾကာင္း၊ ဂိတ္ေတြကို ေပးကမ္းကာ ျဖတ္ေက်ာ္လာတာ ေတ႔ြရပါတယ္။ ဘိန္းေတြဘယ္ႏွႀကိမ္ထြက္သြားခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့စဥ္းစားၾကည့္ရင္သိႏိုင္ပါတယ္။
ထူးဆန္းတာကေတာ့ ဒီစက္ေလွေတြဟာ ဖမ္းဆီးရမိတဲ့ ထုိင္းစက္ေလွေတြျဖစ္ၿပီး ေလလံတင္တယ္ဆိုေပမယ့္ ထိပ္ပိုင္းစစ္အာဏာရွင္ ဗုိလ္ေမာင္ေအးရဲ ႔ သမီးအပါအ၀င္ စစ္အာဏာရွင္ မိသားစုကသာ ပိုင္ဆုိင္သြားျခင္းျဖစ္လို႔ ဒီစက္ေလွေတြကို “၀” နဲ႔ ကိုးကန္႔ အဖြဲ႔ထံ တန္ဖုိးႀကီးႀကီးရယူကာ ငွားရမ္းထားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘိန္းျဖဴ သယ္တာကို သိမသိ ဆိုတာကုိေတာ့ ပုိင္ရွင္ေတြသာ အသိဆံုးျဖစ္ ပါတယ္။
ဆက္သြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာနမွာ GSM၊ Hand Phone ေဒၚလာ သန္း (၁၀၀) ကန္ထ႐ိုက္ကုိ ဦးေန၀င္းသမီး ေဒၚခင္စႏၵာ၀င္းက ရရွိေပမယ့္ ေငြမတတ္ႏိုင္လို႔ (၈၀) ရာခိုင္ႏႈန္း ရွယ္ယာ ထည့္မယ့္ UWSA “၀” ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး လုပ္လာပါတယ္။ ဖုန္းဖိုးကို ျပည္သူေတြဆီမွာ တဦးလွ်င္ က်ပ္ (၅) သိန္းစီ ႀကိဳတင္ေကာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မလုပ္ျဖစ္တာရယ္၊ လုပ္ျဖစ္ျပန္ေတာ့လည္း ေစ်း ကြက္ ကို ခ်ဳပ္ကိုင္ခ်င္တဲ့ ေဒၚခင္စႏၵာ၀င္းက ေလာဘေဇာတိုက္လာလို႔ ရယ္ေၾကာင့္ “၀” ေတြက မေက်နပ္ၾကရာမွ ကကလွမ္း ဒု-ၫႊန္မႉး ဗိုလ္ ေက်ာ္၀င္းမွတဆင့္ ဗိုလ္သန္းေရႊထံ တုိင္ေတာလို႔ ျပႆနာျဖစ္ကာ ၀န္ႀကီးဗိုလ္၀င္းတင္လည္း ျပဳတ္သြားခဲ့ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ ေငြေၾကးဆံုး႐ႈံးနစ္နာမႈ ႀကီးမားသြားခဲ့ၿပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြ အခ်င္းခ်င္း ေလာဘေဇာတိုက္မႈမွာ ၾကား ညႇပ္ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥအတြက္ UWSA “၀” ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ ႔ တပည့္အရင္း ကကလွမ္း ဒု-ၫႊန္မႉး ဗိုလ္ေက်ာ္၀င္းကို ေပးကမ္းစည္း႐ံုးရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
န၀တ တက္ခါစမွာ ႏုိင္ငံျခားေငြအပါအ၀င္ သံုးစြဲေငြ အလံုအေလာက္ မရွိတာမို႔ ဘိန္းစိုက္ပ်ိဳးၿပီး ေရာင္း၀ယ္ခြင့္ေတြကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးလိုက္သလို အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ အခ်ိဳ႕ရဲ ႔ တရားမ၀င္ ေငြမဲမ်ားကို ေငြျဖဴအျဖစ္ ဖန္တီးေပးကာ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္း ရွိေနခဲ့ျပန္တယ္။
နအဖဟာ စစ္ေရးအင္အားကိုလည္း တုိးခ်ဲ ႔ခ်င္တာေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ ႔ ႏုိင္ငံျခားေငြ နည္းပါးခ်ိန္မွာ တရားမ၀င္ ေငြမဲေတြပိုင္ထားတဲ့ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ လွ်ိဳ ႔၀ွက္စြာ ပူးေပါင္းလႈပ္ရွားလာပါတယ္။
UWSA ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္တဲ့ ေ၀ေရွာက္ခန္းရဲ ႔ ဟုန္ပန္း ကုမၸဏီကို မုိင္းဆတ္၊ တာခ်ီလိတ္နဲ႔ က်ိဳင္းတံု ကားလမ္းမႀကီးေတြ ေဖာက္လုပ္ေရး ကန္ထ႐ုိက္ ေပးလာပါတယ္။ အလားတူ သံမဏိစက္႐ံုလုိမ်ိဳး စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္း ကန္ထ႐ိုက္ေတြ ေပးလိုက္ၿပီး “၀” ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဟုန္ပန္းကုမၸဏီ ေထာင္ကာ စက္မႈလက္မႈ ဟန္ျပလုပ္လာပါတယ္။
အဲဒီလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ေရနက္ကြင္း စီမံကိန္းလိုမ်ိဳး စီမံကိန္းေတြ အေၾကာင္းျပၿပီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံလိုမ်ိဳး ႏုိင္ငံတကာမွာ ရွိေနတဲ့ သူတုိ႔ရဲ ႔ မူးယစ္ေဆး၀ါး ေရာင္းရတဲ့ေငြမဲမ်ားကို ေငြျဖဴျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးကာ ျပည္ပမွ ဘူဒုိဇာ ထြန္စက္ေတြ၊ စက္ပစၥည္းေတြ တင္သြင္းလာသလုိ ေတာင္ကုိရီးယားႏွင့္ ေဒ၀ူးကုမၸဏီမွ စီမံကိန္းပစၥည္းေတြနဲ႔ ေရာၿပီး စစ္တပ္အတြက္ လက္နက္ခဲယမ္းပစၥည္းမ်ား ေရာသြင္းလာလု႔ိ ေတာင္ကုိရီးယားအစုိးရနဲ႔ လႊတ္ေတာ္မွာ ျပႆနာတက္ခဲ့ရပါေသးတယ္။
စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ စစ္တပ္သံုး ရဟတ္ယာဥ္ကဲ့သို႔ အပိုပစၥည္းမ်ား တင္သြင္းဖို႔ ႏိုင္ငံျခားေငြ ခက္ခဲခ်ိန္မွာ “၀” ေတြဆီက ပိုက္ဆံေတာင္းစားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။
ေခတ္ၿပိဳင္၀က္ဆိုဒ္မွာ ေဖာ္ျပခ်က္အရ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ အေမရိကန္ ကြန္ဂရက္သို႔ ႏိုင္ငံျခားေရးရာ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ကုန္သြယ္ေရးဌာနခြဲမွ တင္သြင္းတဲ့ အစီရင္ခံစာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ မူးယစ္ေဆး၀ါးေရာင္းရေငြ တန္ဖိုးမွာ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ကတည္းကပင္ အေမရိကန္ ေဒၚလာသန္း (၉၀၀) ေက်ာ္ရွိခဲ့ၿပီး ယေန႔မွာေတာ့ ေဒၚလာသန္း (၂,၀၀၀) ေက်ာ္ရွိေၾကာင္း သိရပါတယ္။ UWSA အေနနဲ႔ ဘိန္းျဖဴတခုတည္း ေရာင္းရေငြ တန္ဖိုးမွာ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္က အေမရိကန္ ေဒၚလာသန္း (၃၀၀) ခန္႔ ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြအတြက္ သံုးစြဲတဲ့ ေငြေၾကးအမ်ားစုဟာ ေ၀ေရွာက္ခန္း၊ ေပါက္ယူခ်မ္းတုိ႔ရဲ ႔ကုိယ္ပုိင္ေငြ ေၾကးသာျဖစ္ၿပီး “၀” အဖြဲ႔အစည္းပုိင္ ေငြေၾကးမဟုတ္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။
UWSA “၀” ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြဟာ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးနဲ႔ စစ္ကိုင္းတုိ႔အျပင္ သိမ္ႀကီးေစ်း အေပၚထပ္က ႏိုက္ကလပ္၊ အႏွိပ္ခန္းေတြကအစ အႏွံ႔အျပား ျမႇဳပ္ႏွံထား ရွိတာမို႔ နအဖက သူတုိ႔ကို ၿခိမ္းေျခာက္ ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနရွိပါတယ္။
“၀” ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေသနတ္ကုိင္ၿပီး မႏၲေလးၿမိဳ ႔ေတာ္အထိ သြားလာခဲ့တဲ့ အႀကိမ္မ်ားမွာ တုိင္းမႉးေတြနဲ႔ ျပႆနာတက္ခဲ့ၿပီး ေ၀ေရွာက္ခန္းကို စိန္၀င္း နာမည္နဲ႔ မွတ္ပံုတင္ ႏုိင္ငံသားကတ္တခု ကကလွမ္းက လုပ္ေပးရတဲ့အထိ ေျခလွမ္းႀကဲခဲ့ပါတယ္။
ရန္ကုန္ UWSA ကုိယ္စားလွယ္ ေက်ာ္စိန္ဆိုသူဟာလည္း ၀န္ႀကီးေတြ ပါးစပ္ဟရင္ ခြံ႔ံေပးရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာက သတင္းေပးလာေတာ့မွ ဇန္န၀ါရီလ (၂၅) ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္ ေအရွားေ၀ါပိုင္ ဆိပ္ကမ္းမွာ ဘိန္းျဖဴကီလိုဂရမ္မ်ားစြာကို ရန္ကုန္ စင္ကာပူသြား “KOTA TEGET” ကုန္တင္ သေဘၤာထြက္မယ့္ဆဲဆဲ မူးယစ္ဗဟိုက ဖမ္းမိသြားခဲ့ပါတယ္။
သတင္းကြင္းဆက္ ေဖာ္ထုတ္ခ်က္အရ လႈိင္သာယာ FMI အိမ္ရာမွာ လိုက္လံရွာေဖြခဲ့ရာက ဘိန္းျဖဴ ကီလိုဂရမ္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ထပ္မံဖမ္းဆီးရခဲ့ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအမႈကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေက်ာ္စိန္ကို ဖမ္းထားေပမယ့္ အိုက္ေဟာ့ကေတာ့ UWSA ဧရိယာအတြင္း ေရွာင္တိမ္းပုန္းခိုေနေၾကာင္း သိရပါတယ္။
စားတုန္းက ေပါင္းစားၿပီး ေပၚေတာ့မွ အေရးယူဖမ္းဆီးလို႔ “၀” ေတြဟာ နအဖနဲ႔ မေက်မလည္ တင္းမာမႈ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေပါက္ယူခ်မ္းရဲ ႔သမီးနဲ႔ မရခင္ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ကတည္းက အုိက္ေဟာ့ဟာ ေမာင္းေမာကုမၸဏီ၊ Tetkham ကုမၸဏီ၊ BME ကလပ္၊ ရန္ကုန္အဲယားေ၀း ေလေၾကာင္းနဲ႔ ေက်ာက္မ်က္၊ ဟိုတယ္၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားပိုင္ဆိုင္မႈ အေၾကာင္းျပကာ မူးယစ္ေဆး၀ါး အႀကီးအက်ယ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး ရမခတုိင္းမႉး အဆက္ဆက္ ဘိန္းအေကာက္ေပးကာ လႈပ္ရွားခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။
နအဖက “၀” ေတြကို လက္နက္ကိုင္ စြန္႔လႊတ္ဖုိ႔ ဖိအားေပးေနျခင္းအား “၀” တို႔ အေနနဲ႔ မလိုက္ေလ်ာခဲ့ရင္ မူးယစ္ေဆး၀ါး အေၾကာင္းျပကာ “၀” ကို မုန္းတီးေနတဲ့ ဗိုလ္ေမာင္ေအးက “ခ်” ဖုိ႔ ဟန္ေရးတျပင္ျပင္ စစ္ျပင္လ်က္ ရွိေနပါေတာ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ နအဖဟာ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ “၀” ေတြက တိတ္တိတ္ပုန္း ေငြမဲေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံ ေခ်းေပးလိုက္ရၿပီး လက္နက္ေတြ ခိုးသြင္းရတဲ့ ကိစၥရယ္၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြကိုယ္တိုင္တနည္းတဖံု ပါ၀င္ပတ္သက္ေနတာရယ္ကို “၀” ေတြက ေဖာ္ထုတ္လိုက္ရင္လည္း ႏိုင္ငံတကာ မ်က္ႏွာစာမွာ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္းျဖစ္သြားမွာကို နအဖ အေနနဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္ေနရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ နအဖအေနနဲ႔ အခုခ်ိန္မွာ စုပ္လဲစူး စားလဲ႐ူး ဘ၀မ်ိဳးကို ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။
ဒါဟာ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္သာ ရည္ရြယ္ၿပီး အာဏာရွင္စနစ္ကို မွားယြင္းစြာ တည္ေဆာက္တဲ့အတြက္ နအဖအေနနဲ႔ အက်ပ္အတည္း ေတြ႔ေနရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ နယ္စပ္ေဒသ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးနဲ႔ စား၀တ္ေနေရး ေခ်ာင္လည္ေရးတို႔အတြက္ လက္ရွိ က်င့္သံုးေနတဲ့ မူ၀ါဒကို နအဖဟာ မလႊဲမေသြ ေျပာင္းလဲဖို႔လိုပါတယ္။
၂၀၀၄- ၂၀၀၅ အမ်ိဳးသားညီလာခံ က်င္းပခဲ့စဥ္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြ တင္ျပခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသားအခြင့္အေရး ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ စတာေတြကို နအဖက အထိုက္အေလ်ာက္ မလိုက္္ေလ်ာသေရြ ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြဟာ တိုင္းရင္းသားေတြအတြက္ ကံၾကမၼာငင္မယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူလူထု တရပ္လံုး နအဖရဲ ႔ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႔က်င္တိုက္ဖ်က္ဖို႔လိုေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။
ေနာက္အပိုင္းမွာေတာ့ UWSA “၀” ေတြကို နအဖက ႏိုင္ထက္စီးနင္းလုပ္ခဲ့ပံု၊ နအဖဟာ UWSA နဲ႔ MTA ဘိန္းဘုရင္ ခြန္ဆာတို႔အေပၚ ႏိုင္ငံေရးအျမတ္ထုတ္ လွည့္စားအသံုးခ်သြားပံုေတြကို ဆက္လက္တင္ျပသြားပါအံုးမယ္။
